Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ

Κυριάκος Βασιλειάδης

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ

Αναφορά μνήμης και καταγραφής των αντιεξουσιαστικών ημερών στα χρόνια της χούντας και της όψιμης μεταπολίτευσης

(1970-1974)

ΡΗΓΜΑ

ΝΙΚΑΙΑ 2012 – Δεύτερη έκδοση

Αναφορά στα βασανιστήρια και την αξιοπρεπή στάση του υπάρχει και στη μαρτυρία (εφημ. «Το Βήμα» 27/4/75) του καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Δημήτρη Μαρωνίτη που τον Ιούνιο του 1972, ήταν ο ίδιος κρατούμενος στα κελιά της ΕΣΑ, για τον νεαρό κρατούμενο του διπλανού κελιού του: «…ήθελα να φέρω στην δημοσιότητα ένα νωπό γεγονός που κατοικεί τα αυλάκια του μυαλού μου και τρέφει σε ώρες δύσκολες την πικρή μου αισιοδοξία. Δεν έμαθα ποτέ ποιο παλικάρι σφάδαζε στον διάδρομο. Μούγκριζε υπόκωφα, αλλά δεν έβγαλε ούτε μια φορά δυνατή κραυγή. Κάποτε άκουσα να τον σέρνουν στο κελί του, ενώ ο δεσμοφύλακας τον περιέλουζε με βρισιές που δεν φημίζονταν για την πρωτοτυπία τους: «ρε π… βρωμοκομμουνιστή, εδώ θα σαπίσεις».

Κι ενώ η πόρτα έκλεινε, ακούστηκε μια ήρεμη, καθαρή, απόλυτα ζυγισμένη φωνή: «δεν είμαι κομμουνιστής· είμαι αναρχικός». Θα ήθελα κάποτε να διηγηθώ το περιστατικό πολύ απλά, και ύστερα να ζητήσω να μπει στα αναγνώσματα του σχολείου, γιατί αυτή η γενναία απροσδόκητη απόκριση εμένα τότε με παρηγόρησε βαθειά και μου έδειξε μια και καλή πως προχωρεί η αξιοπρέπεια του ανθρώπου ως τον θάνατο». (Στην έρευνα που έγινε όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο ότι πρόκειται για τον Στέλιο).

(Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης)

Both comments and trackbacks are currently closed.