Από το κλουβί στο κλαδί

Σκέφτηκα να κρατήσω μερικές θετικές σκέψεις για το τέλος. Αφορμή για αυτές αποτέλεσε ένα ανέλπιστο γεγονός, από αυτά που, όταν τα θωρείς κατάματα, αντιλαμβάνεσαι πως τίποτα δεν είναι στην πράξη αδύνατον. Μου είπαν, λοιπόν, προ ολίγων ημερών, κάτι ξεπεσμένοι αριστοκρατοπόντικες (σαν την αφεντιά μου) πως στο Πάρκο της ΧΑΝΘ, άνωθεν τον Λευκού Πύργου, έχει γεμίσει ο τόπος με παπαγαλάκια χρώματος χλωρού! Η πρώτη, βέβαια, ερώτηση που τους απηύθυνα ήταν αν ο εν λόγω παραλογισμός τους σχετίζεται με τα υψηλά κβάντα μπύρας, που αφειδώς καταναλώνουν τους θερινούς μήνες ή αν έχουν στοιχηματίσει μεταξύ των για το ποιος θα αμολήσει τη μεγαλοπρεπέστερη κοτσάνα.

Η αλήθεια είναι πως τα λόγια μου τους εξόργισαν και με προκάλεσαν, αν έχω μουστάκια στο μουσούδι μου (τς τς τς, είναι κουβέντες τώρα αυτές για αριστοκράτες…), ας πάω μόνος μου να διαπιστώσω το αληθές του λόγου τους. Τί να κάνω, φόρεσα τα κουρέλια μου και πήγα. Ειλικρινώς, δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Και για να είμαι απόλυτα ακριβής, ούτε καν είχα φανταστεί πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί· δεκάδες σμήνη από πράσινα παπαγαλάκια να πετούν ΕΛΕΥΘΕΡΑ στον ουρανό, απολαμβάνοντας ανεμπόδιστα τη ζωή, δίχως κλουβί κι αιχμαλωσία. Η αποθέωση της εναγρίωσης σε όλο της το λαμπρό μεγαλείο! Αναρωτήθηκα, λοιπόν, με έκδηλη την απορία στις αυτάρες μου, «μα πώς είναι δυνατόν να συνέβη αυτό; Πώς βρέθηκαν εδώ όλοι αυτοί οι παπαγάλοι;».

Κι όμως η απάντηση είναι απλή και προφανής: δραπέτευσαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, από την αιχμαλωσία, στην οποία τα κρατούσαν πεισματικά οι «ιδιοκτήτες» τους. Βέβαια, θα μου πείτε, πώς είναι δυνατόν να δραπέτευσαν ταυτόχρονα τόσα παπαγαλάκια; Κι εδώ έγκειται, αν θέλετε, και το επιπλέον λαμπρό του εν λόγω γεγονότος· ολίγα ισχνά, ταλαίπωρα πλάσματα, που δεν είχανε βιώσει ούτε στιγμή εκτός αιχμαλωσίας, που δεν είχαν χρησιμοποιήσει ποτέ, επί της ουσίας, τα φτερά τους, ελευθερώθηκαν, αναπαράχθηκαν και πλέον ευημερούν στο κέντρο μιας Μητρόπολης της Ευρώπης! Υπέροχο δεν είναι;

Τώρα, βέβαια, μόνον «ισχνά» δεν τα λες, μιας κι αφού είναι πια εις θέσιν να χρησιμοποιούν κανονικά το μυοσκελετικό τους σύστημα, έχουν αυξήσει τη μάζα τους κατά πολύ, σε σχέση με την αντίστοιχη που διέθεταν στην αιχμαλωσία. Υποθέτω πως, κατά τους χειμερινούς μήνες, όταν τα ζώνει ο παγωμένος Βαρδάρης, είτε θα βρίσκουν κάποιο τεχνητό κατάλυμα, ενδεχομένως σε περιστερώνες ή κάτι παρόμοιο, είτε θα φωλιάζουν στα κυπαρίσσια των νεκροταφείων στην Ευαγγελίστρια, μιας και το συγκεκριμένο δέντρο διαθέτει πυκνό, αειθαλές φύλλωμα.

Μήπως τελικά όλα είναι δυνατά; Μήπως, όπως έλεγε κι ο μακαρίτης ο Douglas Adams στο Γυρίστε τον γαλαξία με ωτοστόπ, δεν υπάρχει τίποτε αδύνατον στο Σύμπαν, αλλά μόνον βαθμίδες απιθανότητας; Μάλλον έτσι είναι. Όλα είναι λοιπόν λιγότερο ή περισσότερο πιθανά. Ακόμη και να πετούν άνωθεν της απορημένης κεφαλής σου άγριοι (πλέον) παπαγάλοι…

Πόντιξ ο Σισύφειος

Both comments and trackbacks are currently closed.