Ο Ιδεαλισμός που κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει! (Β΄)

Ο Τράιτσκε έγινε καθηγητής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου μεταξύ 1874-1896. Ακολουθώντας τα ίχνη του Χέγκελ, είπε: «ο πόλεμος δεν είναι μόνο μια πρακτική, παρά και μια θεωρητική αναγκαιότητα, μια επιτακτική απαίτηση της λογικής. Η έννοια του κράτους συνεπάγεται την έννοια του πολέμου, γιατί η ουσία του κράτους είναι η δύναμη. Το κράτος είναι ο λαός οργανωμένος σε κυρίαρχη δύναμη». Μία ακόμη… φιλοσοφημένη φράση του είναι: «ο λαός, οι υπήκοοι, δεν πρέπει να είναι τίποτε περισσότερο από δούλοι του κράτους. Δεν έχει σημασία τι σκέπτεστε, αρκεί να υπακούτε» και συνεχίζει: «η πολεμική δόξα είναι η βάση όλων των πολιτικών αρετών. Στον πλούσιο θησαυρό της γερμανικής δόξας η πρωσική στρατιωτική δόξα είναι κόσμημα τόσο πολύτιμο, όσο και τα αριστουργήματα των ποιητών και των σοφών μας. Το να «παίξουμε» στα τυφλά με την ειρήνη έγινε η ντροπή της σκέψης και της ηθικής του καιρού μας». Ως ένας ακόμη λάτρης του πολέμου συμπεραίνει: «το ότι ο πόλεμος θα έπρεπε να εξοστρακιστεί για πάντα από τον κόσμο είναι μια ελπίδα όχι μόνο παράλογη, αλλά και ανήθικη». Τι πολεμοχαρείς κάποιοι φιλόσοφοι! Όνειρο τους να ατενίζουν τα πεδία των σφαγών απ’ τους υψηλούς καθηγητικούς τους θώκους, πάντα συντροφιά με αφέψημα στη σωστή θερμοκρασία και να γεμίζουν αράδες-αράδες τα ταλαίπωρα χαρτιά τους με ύμνους δόξας και ανδραγαθοσύνης στο όνομα της εξουσίας και του ψεύδους.

Και μερικοί ακόμη…

«Για να γνωρίσει κανείς το ναζισμό, πρέπει πρώτα να γνωρίσει τον Βάγκνερ», λέει ο Χίτλερ και κάτι θα ξέρει. Ο Ιωσήφ Αρθούρος ντε Γκομπινώ έγραψε μεταξύ 1853-1855 το τετράτομο έργο «Δοκίμιο επί της ανισότητας των ανθρωπίνων φυλών». Όταν γνωρίστηκαν με τον Βάγκνερ το 1876, ο συνθέτης ενθουσιάστηκε με τις ιδέες του περί υπεροχής της λευκής-άριας φυλής. Ο Γκομπινώ γράφει: «ο άριος Γερμανός είναι ισχυρό πλάσμα· ό,τι σκέπτεται λέει και πράττει, έχει κατά συνέπεια μεγαλύτερη σημασία».

Ο Χ. Σ. Τσάμπερλεϊν γεννήθηκε το 1855 στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας. Νευρωτικός και σπάνια μεγαλοφυΐα. Γνώρισε τον Βάγκνερ στα 1882. Πίστευε πως τον κατατρέχανε δαίμονες (!) και καταπιάστηκε με μεγάλη επιτυχία με κάθε είδους επιστημονικό κλάδο. Το βιβλίο του «Τα θεμέλια του 19ου αιώνα» εφοδίασε τους ναζιστές με τις απόψεις περί φυλετικής υπεροχής. Το έργο του αυτό –1200 περίπου σελίδων– το έγραψε μεταξύ Απρίλη 1897 και Οκτώβρη 1898 στη Βιέννη. Δημοσιεύτηκε το 1899. Εκεί αναφέρει πως από τους αρχαιότερους χρόνους κληροδοτήθηκαν τρία πράγματα: η ελληνική φιλοσοφία, το ρωμαϊκό δίκαιο και η προσωπικότητα του Χριστού. Υπήρχαν επίσης τρεις κληρονόμοι: οι εβραίοι, οι γερμανοί, οι «μιγάδες Λατίνοι της Μεσογείου». Μόνο όμως οι γερμανοί ήταν άξιοι για μια τέτοια κληρονομιά. Έλεγε πως ο βάρβαρος Τεύτονας ήταν η μόνη ελπίδα του κόσμου.

Αν και δήλωνε πως και οι εβραίοι είναι «καθαρή φυλή», ήταν βαθιά αντισημίτης. Αναφέρει πως ο Χριστός δεν ήταν εβραίος, αλλά πιθανόν άριος. Θεωρήθηκε από τους ναζί πνευματικός ιδρυτής της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Ο Χίτλερ υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του και στο «Mein Kampf» εκφράζει τη λύπη του, γιατί οι παρατηρήσεις του Τσάμπερλεϊν δεν έτυχαν μεγαλύτερης προσοχής κατά τη διάρκεια του Β΄ Ράιχ. Και ο Τσάμπερλεϊν βέβαια δεν πάει πίσω, όταν λέει: «το ότι κατά την ώρα της πιο επιτακτικής ανάγκης (1923) η Γερμανία γεννά έναν Χίτλερ αυτό αποδεικνύει τη ζωτικότητά της». Στο «Λαϊκό παρατηρητή», την εφημερίδα του ναζιστικού κόμματος, το έργο του Τσάμπερλεϊν χαρακτηρίστηκε από τον Χίτλερ ως «ευαγγέλιο της ναζιστικής κινήσεως». Παρ’ ότι το έργο του συναγωνίζεται σε σοβαρότητα τους εν Ελλάδι τηλεπλασιέ βιβλίων μεταφυσικού λαϊκισμού, υπήρξε ιδεολογικό εργαλείο στα χέρια του Χίτλερ και των εθνικοσοσιαλιστών για να κάνουν πράξη τον εφιάλτη του κοινωνικού δαρβινισμού στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Το σκοτεινό όραμα του Χίτλερ

Στο «Mein Kampf» το κράτος παρουσιάζεται σαν φυλετικός οργανισμός και όχι σαν οικονομική οργάνωση. Θέτει τα θεμέλια ενός πανίσχυρου κράτους, όπως όλα τα κυριαρχικά μοντέλα, αλλά σε άλλη βάση. Η επιχειρηματολογία ήταν ήδη έτοιμη από τους προαναφερθέντες φιλοσόφους. Άλλωστε, ο Χίτλερ υπήρξε οπαδός του δαρβινισμού. Αλλά με την ιδιαίτερη «λεπτομέρεια» ότι επιθυμούσε να την επιβάλει στα κοινωνικά σύνολα. «Ο θάνατος του ασθενέστερου εξασφαλίζει τη ζωή του ισχυρότερου», «ο ισχυρότερος οφείλει να κυριαρχεί και όχι να αναμιγνύεται με τον ασθενέστερο» είναι μερικές από τις ατάκες του στο «Mein Kampf». Η επιχειρηματολογία του είναι πολύ… διαφωτιστική: «είναι βέβαιο ότι ο πρώτος ανθρώπινος πολιτισμός βασίστηκε περισσότερο στην χρησιμοποίηση των κατώτερων (sic) ανθρώπινων όντων και λιγότερο στα εξημερωμένα ζώα. Μόνο μετά την υποδούλωση υποτελών φυλών εξημερώθηκαν-υποδουλώθηκαν και κάποια ζώα. Διότι πρώτος ο ηττημένος πολεμιστής έσυρε το άροτρο και μετά το βόδι ή το άλογο». Άρα, με βάση όλα τα παραπάνω είναι φυσική η υποδούλωση και οδηγεί στην ανάπτυξη και την εξέλιξη του πολιτισμού! Όλα αυτά βέβαια θυμίζουν τις απόψεις του Χέγκελ για την ιστορία και τον πόλεμο…

Και αυτό γίνεται πιο ξεκάθαρο, όταν στο «Mein Kampf» μιλάει για λαϊκό κράτος: «το λαϊκό κράτος πρέπει να τοποθετήσει τη φυλή στο κέντρο όλης της ζωής», υιοθετώντας την απολυταρχία του πρωσικού στρατού. Ο ναζισμός και το Γ΄ Ράιχ αναδείχτηκε ως η λογική συνέχεια της γερμανικής ιστορίας. Στις ετήσιες συγκεντρώσεις του ναζιστικού κόμματος στη Νυρεμβέργη στις αρχές του Σεπτέμβρη πολλοί μικροπωλητές πουλούσαν εικονογραφημένα δελτάρια με τις εικόνες του Φρειδερίκου Α΄, του Βίσμαρκ, του Χίντεμπουργκ και του Χίτλερ. Η επιγραφή έλεγε: «ο βασιλεύς κατέκτησε, ο πρίγκιπας διαμόρφωσε, ο στρατάρχης υπεράσπισε και ο στρατιώτης έσωσε και ενοποίησε». Στη συλλογιστική του Χίτλερ το Α΄ Ράιχ ήταν η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» και το Β΄ Ράιχ διαμορφώθηκε από τον Βίσμαρκ το 1871 μετά την ήττα της Γαλλίας από την Πρωσία. Το Γ΄ Ράιχ ήρθε να αποκαταστήσει –όπως δήλωναν οι ναζί– το λαμπρό όνομα της Γερμανίας που «κύλησε στη λάσπη η δημοκρατία της Βαϊμάρης». Για τους εθνικοσοσιαλιστές του μεσοπολέμου στη Γερμανία οι δημοκράτες εξουσιαστές δεν συμπύκνωναν στο βαθμό που ήθελαν την επιβολή στους εντός των συνόρων εξουσιαζόμενους. Αλλά και δεν δημιουργούσαν την προοπτική για έναν άμεσο επεκτατικό πόλεμο προς ικανοποίηση του γερμανικού εθνικισμού –που ο κρατισμός κάθε μορφής και απόχρωσης δημιουργεί και τροφοδοτεί. Η φαγωμάρα ανάμεσα στα μπλοκ εξουσίας και στον τρόπο διαχείρισης τής επιβολής δεν δίνει άλλη οπτική ούτε στον κρατισμό ούτε στην εξουσιομανία.

Ο Χίτλερ παρομοιάζει τις δομές του πρωσικού κράτους με αυτές της αρχαίας Σπάρτης. Τα 2/3, ακόμη και τα 5/6 δαπανούνταν κάθε χρόνο για τις ανάγκες του πρωσικού στρατού. Ο Μιραμπό έλεγε: «η Πρωσία δεν είναι ένα κράτος με στρατό, αλλά ένας στρατός με κράτος». Οι πρώσοι διδάσκονταν συστηματικά πως το καθήκον τους στη ζωή είναι η υπακοή, η εργασία, η θυσία και το καθήκον. Ο Kant έλεγε: «το καθήκον απαιτεί την κατάπνιξη των ανθρωπίνων συναισθημάτων». Ο Όττο Βίσμαρκ, όταν ανέλαβε πρωθυπουργός της Πρωσίας το 1862, είπε: «τα μεγάλα ζητήματα δε θα διευθετηθούν με αποφάσεις και πλειοψηφίες, αλλά με σίδερο και αίμα». Στις 18 Ιανουαρίου 1871 ο βασιλιάς της Πρωσίας Γουλιέλμος Α΄ ανακηρύχθηκε αυτοκράτωρ της Γερμανίας στην αίθουσα των κατόπτρων του ανακτόρου των Βερσαλλιών. Αυτή υπήρξε και η αρχή του Β΄ Ράιχ.

Είναι κοινή αλήθεια, πως στους κύκλους της ιστορίας δεν εμφανίζεται τίποτα ως κομήτης. Κάθε γεγονός, κάθε μικρή και μεγάλη εξέλιξη είναι αλληλένδετη με προγενέστερα ιστορικά δεδομένα. Ο κρατισμός, όπως εκφράστηκε μέσα απ’ τον τρόπο άσκησης της εξουσίας των εθνικοσοσιαλιστών, «εμπνεύστηκε» τις μεθόδους επιβολής και ελέγχου από ιδεολογήματα που ξεπήδησαν, αλλά και ωρίμασαν μέσα σε αυτοκρατορίες και δημοκρατίες. Κανένας εξουσιαστής δεν μπορεί να κρατήσει για πολύ το σκήπτρο του αν δεν έχει στην υπηρεσία του έμμισθους μπράβους αλλά και αδρά αμειβόμενους τσαρλατάνους του λόγου. Τί καλύτερο εργαλείο επιβολής της κυριαρχίας υπάρχει απ’ το να τσακίζεται το ανθρώπινο πνεύμα; Κάτι που είναι ακόμη πιο ευδιάκριτο στις μέρες μας όπου δεν είναι αρκετό για την κυριαρχία να ξυλοκοπεί, να φυλακίζει, να σπέρνει τον πόλεμο, την πείνα και την εξαθλίωση. Παράλληλα θεωρεί υποχρέωση της να μας αποβλακώνει με κάθε φοβερό και τρομερό τεχνολογικό σκουπίδι με επίπεδη οθόνη για επίπεδη ζωή. Ο έλεγχος του ανθρώπινου πνεύματος είναι το μεγάλο στοίχημα των εξουσιαστών και είναι φανερό πως παρά τα όποια συγκρουόμενα συμφέροντα τους, τα μπλοκ της κυριαρχίας –μικρά και μεγάλα– συνασπίζονται για να το πετύχουν.

Συχνά –αν όχι πάντα– οι βαρύγδουποι τίτλοι «επιστημονική διάνοια» και «αυθεντία της σκέψης» έρχονται σαν το δαχτυλίδι του Γύγη[1] να εξαφανίσουν την δυσώδη οσμή που αναδίδει το κράτος και οι εκφραστές του, οι λαμπροί αυτοί επιστήμονες, οι οποίοι το υπερασπίζονται με κάθε τους λέξη και κάθε τους συσκευή. Η κάθε μορφής εξουσία, είτε ονοματίζεται αστική δημοκρατία είτε εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα, υπερασπίζεται τον κρατισμό με νύχια και με δόντια. Αυτός ήταν και είναι το σκοτεινό άστρο στον ουρανό της ανθρώπινης ελευθερίας και δημιουργικότητας. Όπως οι ναζί «εμπνεύστηκαν» (και) απ’ τον υμνητή της αυτοκρατορικής Πρωσίας Χέγκελ, έτσι πολύ εύκολα και οι δημοκράτες υιοθετούν απόψεις και μεθόδους των εθνικοσοσιαλιστών. Οι κρατιστές, εξ άλλου, ποτέ δεν παρουσίασαν τέτοιου τύπου «κολλήματα». Γιατί η πολιτική έχει πολλά πρόσωπα, αλλά η ουσία της παραμένει η ίδια: είναι η τεχνική της εξαπάτησης, της χειραγώγησης των ανθρώπων από τους κάθε είδους εξουσιαστές, της συντριβής της ανθρωπινότητας για την εξύψωση του κράτους. Γι’ αυτό και ο λόγος των αναρχικών οφείλει να παραμένει αταλάντευτα αντιπολιτικός όσο και αν τιτιβίζουν οι σειρήνες και οι άρπυιες[2] των ριζοσπαστικών… κινημάτων. Ας μην ξεχνάμε πως οι αιματοβαμμένοι Nibelungen[3] υπήρξαν εξ ίσου ελκυστικοί τόσο για δημοκράτες όσο και για εθνικοσοσιαλιστές σφαγείς.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Από την αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 122, Δεκέμβριος 2012

Σχετική βιβλιογραφία:
Γκέοργκ Χέγκελ, «Φιλοσοφία της Ιστορίας», «Η επιστήμη της Λογικής», «Φαινομενολογία του Πνεύματος».
David Irving, «Ο πόλεμος του Χίτλερ».
Gotz Aly, «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ».
Laurence Rees, «Οι ναζί».
William Shirer, «Η άνοδος και η πτώση του Γ΄ Ράιχ».
Mark Mazower, «Η αυτοκρατορία του Χίτλερ», «Σκοτεινή Ήπειρος, ο ευρωπαϊκός εικοστός αιώνας».
Καρλ Πόππερ, «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της», Β΄ τόμος.
Αλμπέρ Καμύ, «Η πανούκλα».

[1] Ο Γύγης, σύμφωνα με μια ιστορία που αφηγείται ο Σωκράτης στον Γλαύκωνα (στην Πολιτεία του Πλάτωνα) ήταν βοσκός στην υπηρεσία του βασιλιά της Λυδίας. Μετά από μια σειρά αναπάντεχων γεγονότων ήρθε στην κατοχή του ένα μαγικό δαχτυλίδι που αυτός που το φορούσε, όταν έστρεφε την πέτρα του προς την μεριά της παλάμης, γινόταν αόρατος.

[2] Μυθικά πλάσματα με σώμα πουλιού και γυναικείο κεφάλι. Θεωρούνταν αγγελιαφόροι των αρχαίων ελλήνων θεών και σχετίζονταν περισσότερο με τις θεότητες των ανέμων. Συχνά είχαν τον ρόλο του τιμωρού των ανθρώπων εκτελώντας έτσι την παραγγελία κάποιου θεού.

[3] Αφηγήσεις εξουσίας, δολοπλοκίας και αίματος της γερμανικής μυθολογίας με πρωταγωνιστές πολέμαρχους και βασιλιάδες (Ζίγκφριντ, Βρουγχίλδη, Άλμπεριχ κ.ά).

 

Both comments and trackbacks are currently closed.