ΣΗ­ΜΑ­ΣΙΑ ΔΕΝ Ε­ΧΕΙ Η ΝΙ­ΚΗ Η΄ Η ΗΤ­ΤΑ ΑΛ­ΛΑ Η Α­ΝΤΙ­ΣΤΑ­ΣΗ

(κά­ποιες σκέ­ψεις και κρι­τι­κές α­να­φο­ρι­κά με τα γε­γο­νό­τα που έ­γι­ναν στην Θεσ­σα­λο­νί­κη πριν, κα­τά και με­τά τη διάρ­κεια της συ­νό­δου της Ε.Ε)

Ξε­κι­νώ­ντας να κά­νου­με έ­να σύ­ντομο α­πο­λο­γι­σμό για τα γε­γο­νό­τα που έ­λα­βαν χώ­ρα στη Θεσ­σα­λο­νί­κη εν ό­ψει της συ­νό­δου κο­ρυ­φής της Ε.Ε, αρ­νού­μα­στε πει­σμα­τι­κά να το­πο­θε­τη­θού­με στο ψευ­το­δίλ­λη­μα που μι­λά­ει διαρ­κώς για νί­κες ή για ήτ­τες του κι­νή­μα­τος, διό­τι αρ­νη­θή­κα­με να πά­ρου­με μέ­ρος στο πα­νη­γύ­ρι που στή­θη­κε α­πό τους κά­θε λο­γής χει­ρα­γω­γούς και ερ­γα­το­πα­τέ­ρες και αρ­νού­μα­στε να α­ντι­λη­φθού­με τη δρά­ση μας μέ­σα α­πό έ­να μα­νι­χαϊστικό πρί­σμα που δια­χω­ρί­ζει τη δρά­ση μας, το λό­γο μας και το βί­ω­μα μας εί­τε με τον έ­να τρό­πο εί­τε με τον άλ­λο. Διό­τι πο­τέ δε θρέ­ψα­με αυ­τα­πά­τες για ε­πι­δρο­μές στα χει­με­ρι­νά α­νά­κτο­ρα με σκο­πό την α­να­τρο­πή του κα­θε­στώ­τος, αλ­λά ε­πι­λέ­ξα­με να εν­δυ­να­μώ­σου­με τις συλ­λο­γι­κές μας α­ντι­στά­σεις προ­τάσ­σο­ντας τις α­ξί­ες που μας διέ­πουν, ό­πως η αυ­το­ορ­γά­νω­ση, η αλ­λη­λεγ­γύ­η μέ­σω της συ­ντρο­φι­κό­τη­τας και η α­νά­δει­ξη συμ­βο­λι­κών στό­χων, που να γί­νο­νται κα­τα­νο­η­τοί σε ε­κεί­νο το κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας που α­πευ­θυ­νό­μα­στε, συν­δέ­ο­ντας πα­ράλ­λη­λα αυ­τή τη συμ­με­το­χή με τη συ­νε­χή πα­ρου­σί­α μας στους κοι­νω­νι­κούς α­γώ­νες που συμ­με­τέ­χου­με τό­σο στις γει­το­νιές μας, ό­σο και σε αυ­τά τα πα­γκό­σμια ρα­ντε­βού. Διό­τι η Θεσ­σα­λο­νί­κη για μας ή­ταν α­κό­μη έ­να πε­δί­ο κοι­νω­νι­κού α­ντα­γω­νι­σμού και για­τί η δρά­ση μας ού­τε ξε­κι­νά­ει ού­τε τε­λειώ­νει ε­κεί.

Έ­τσι, λοι­πόν θε­ω­ρού­με κα­λύ­τε­ρο να α­να­φερ­θού­με στο τι κα­τα­φέ­ρα­με να κα­τα­κτή­σου­με και στο τι ό­χι, έ­τσι ώ­στε να δι­δα­χτού­με α­πό τις ε­πι­τυ­χί­ες και τα λά­θη μας και να προ­χω­ρή­σου­με μπρο­στά ως α­ναρ­χι­κοί.

Θε­ω­ρού­με λοι­πόν πο­λύ ση­μα­ντι­κό για μας ό­τι:

  • Κα­τα­φέ­ρα­με να συν­δια­μορ­φώ­σου­με και να συ­να­πο­φα­σί­σου­με συλ­λο­γι­κά, ό­σον α­φο­ρά τη δρά­ση μας, α­πο­δει­κνύ­ο­ντας για άλ­λη μια φο­ρά ό­τι μπο­ρού­με και λει­τουρ­γού­με αυ­το­ορ­γα­νω­μέ­να μα­κριά α­πό κομ­μα­τι­κές και ιε­ραρ­χι­κές λο­γι­κές δεί­χνο­ντας σε αυ­τούς που μας προ­σεγ­γί­ζουν, ό­τι ο α­ναρ­χι­κός δεν εί­ναι ο ρο­πα­λο­μπου­κα­λο­φό­ρος, που τα σπά­ει α­ναί­τια χω­ρίς πο­λι­τι­κές στο­χεύ­σεις, αλ­λά εί­ναι φο­ρέ­ας της πα­ρα­πά­νω διεργα­σί­ας και ε­να­ντιώ­νε­ται σε κά­θε α­πό­πει­ρα υ­πο­νό­μευ­σης της
  • Ήρ­θα­με σε ε­πι­κοι­νω­νί­α με και­νού­ριους συ­ντρό­φους α­πό ό­λη την Ελ­λά­δα και το ε­ξω­τε­ρι­κό, διεργα­σί­α που χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε α­πό έ­ντο­νες πο­λι­τι­κές ζυ­μώ­σεις, κα­θώς α­νταλ­λά­ξα­με α­πό­ψεις τό­σο στις εκ­δη­λώ­σεις που έ­γι­ναν ό­σο και στις συ­νε­λεύ­σεις αλ­λά και σε «πη­γα­δά­κια» έ­ξω α­πό ό­λα αυ­τά. Αλ­λά ταυ­τό­χρο­να προ­σπα­θή­σα­με να διευ­ρύ­νου­με την κοι­νω­νι­κή μας α­πεύ­θυν­ση με τις συ­νε­χείς πα­ρεμ­βά­σεις στην πό­λη με συ­νε­χείς α­φισ­σο­κολ­λή­σεις, μοι­ρά­σμα­τα κει­μέ­νων και άλ­λα μέ­σα προ­πα­γάν­δι­σης του λό­γου μας.
  • Προ­σπα­θή­σα­με και δη­μιουρ­γή­σα­με ση­μεί­α α­να­φο­ράς μέ­σα στα πα­νε­πι­στή­μια δί­νο­ντας την ευ­και­ρί­α σε πο­λύ κό­σμο να στε­γα­στεί, να μας μι­λή­σει ως έ­να ε­νερ­γό κομ­μά­τι αυ­τού του «κι­νή­μα­τος», με­τα­τρέ­πο­ντας σε ε­στίες α­ντι­πλη­ρο­φό­ρη­σης, ε­πι­κοι­νω­νίας και στέ­γα­σης.
  • Τέ­λος α­ξιέ­παι­νο ρό­λο θε­ω­ρού­με πως έ­παι­ξαν οι ο­μά­δες νο­μι­κής και ια­τρι­κής υ­πο­στή­ρι­ξης, κα­θώς και η κου­ζί­να του κα­ρα­βα­νιού, που κι αυ­τές με τη σει­ρά τους βο­ή­θη­σαν και στή­ρι­ξαν ό­λη τη προ­σπά­θεια μας κα­τά τη διάρ­κεια, πριν και με­τά την σύ­νο­δο .

Στον α­ντί­πο­δα ό­μως αυ­τών των ε­πι­τυ­χιών μπο­ρού­με να πού­με ό­τι:

  • Για άλ­λη μια φορά ο «χώ­ρος» ε­πέ­δει­ξε με­γά­λη πο­λι­τι­κή α­νω­ρι­μό­τη­τα ό­σον α­φο­ρά τη συ­νεν­νό­η­ση με­τα­ξύ του, διό­τι υ­πήρ­ξε σε με­γά­λο βαθ­μό μια νο­ο­τρο­πί­α α­ντα­γω­νι­σμού με­τα­ξύ των συλ­λο­γι­κο­τή­των, που σί­γου­ρα δε βο­ή­θη­σε τό­σο και στις συ­νε­λεύ­σεις ό­σο και στην πα­ρου­σί­α μας στο δρό­μο. Φυ­σι­κά, ό­μως, δεν ή­ταν κά­τι πρω­τό­γνω­ρο για πολ­λούς α­πό ε­μάς, αλ­λά τρέ­φα­με του­λά­χι­στον αυ­τα­πά­τες για κά­τι κα­λύ­τε­ρο.
  • Η α­δυ­να­μί­α του «χώ­ρου» να κρί­νει πό­τε να δια­φυλ­άσ­σει τις δια­φο­ρές του και πό­τε να τις πα­ρα­με­ρί­ζει φυ­σι­κά έ­παι­ξε κα­τα­λυ­τι­κό ρό­λο τό­σο ό­σο α­φο­ρά την α­νορ­γα­νω­σιά, που ε­πι­κρά­τη­σε πριν και κα­τά τη διάρ­κεια των γε­γο­νό­των, ό­σο και για την ε­ντύ­πω­ση που δό­θη­κε σε αυ­τή τη με­ρί­δα του κό­σμου που μας πλη­σί­α­σε.
  • Τέ­λος προ­σπά­θειες πρέ­πει να γί­νουν στη συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­ση και δια­φύ­λα­ξη των χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών μας, έ­τσι, ώ­στε να γί­νει α­κό­μα πιο κα­τα­νο­η­τός ο συμ­βο­λι­σμός που θέ­λου­με να πα­ρά­γου­με με τη συ­γκρου­σια­κή δρά­ση μας στα υ­πο­κεί­με­να ε­κεί­να που θέ­λου­με να α­πευ­θυν­θού­με.

Στη συ­νέ­χεια σχε­τι­κά με τις πο­λι­τι­κές μας στο­χεύ­σεις και συ­γκε­κρι­μέ­να για την πο­ρεί­α αλ­λη­λεγ­γύ­ης στους με­τα­νά­στες, που έ­λα­βε χώ­ρα την Πέ­μπτη μέ­σα σε έ­να κλί­μα ε­νό­τη­τας και σε­βα­σμού των συλ­λο­γι­κών μας α­πο­φά­σε­ων. Α­ξιέ­παι­νες, λοι­πόν, ή­ταν οι προ­σπά­θειες που έ­γι­ναν σε αυ­τό τον το­μέ­α, οι ο­ποί­ες στέ­φθη­καν με ε­πι­τυ­χί­α διό­τι κα­τα­φέ­ρα­με να δια­τη­ρή­σου­με έ­να αυ­το­πε­ρι­φρου­ρού­με­νο και αυ­τό­νο­μο μπλοκ, ό­πως εί­χα­με δε­σμευ­τεί και πι­στεύ­ου­με ό­τι το στοί­χη­μα το κερ­δί­σα­με και με το πα­ρα­πά­νω, κα­θώς τα συ­ναι­σθή­μα­τα και ο παλ­μός που κα­τέ­κλυ­σαν τα 4.000 ά­το­μα που α­πάρ­τι­ζαν το συ­γκε­κρι­μέ­νο μπλοκ εί­ναι α­πε­ρί­γρα­πτα και η έκ­φρα­ση του στο χαρ­τί φα­ντά­ζει α­νέ­φι­κτη.

Την Πα­ρα­σκευ­ή τα γε­γο­νό­τα που έ­λα­βαν χώ­ρα σχε­τι­κά με το χώ­ρο της α­ντιε­ξου­σί­ας εί­χαν χω­ρι­στεί σε δυο πα­ρα­μέ­τρους. Η πρώ­τη ή­ταν η ε­πι­λο­γή με­τω­πι­κής «στρα­τιω­τι­κής» α­ντι­πα­ρά­θε­σης με τις α­στυ­νο­μι­κές δυ­νά­μεις στο Μαρ­μα­ρά Χαλ­κι­δι­κής και η δεύ­τε­ρη έ­να κα­ρα­βά­νι αλ­λη­λεγ­γύ­ης σε πρό­σφυ­γες της φυ­λής ρο­μ που εί­χαν ε­γκλω­βι­στεί σε έ­να σύγ­χρο­νο στρα­τό­πε­δο συ­γκέ­ντρω­σης α­νά­με­σα στα σύ­νο­ρα Μα­κε­δο­νί­ας (fyrom) και Ελ­λά­δας. Το πρώ­το μπλοκ α­ρίθ­μη­σε έ­να κό­σμο πε­ρί­που 800 α­τό­μων ε­νώ το δεύ­τε­ρο πε­ρί­που 500 ά­το­μα. Κα­λώς πά­ντως έ­γι­νε ό­τι έ­γι­νε, αλ­λά μας βα­ραί­νει ό­λους με­γά­λο με­ρί­διο ευ­θύ­νης ό­σον α­φο­ρά την έλ­λει­ψη κι άλ­λων ε­ναλ­λα­κτι­κών προ­τά­σε­ων σχε­τι­κά με τη δεύ­τε­ρη μέ­ρα.

Τε­λι­κά, φτά­νου­με στην η­μέ­ρα του Σαβ­βά­του και βλέ­που­με ό­τι έ­χου­με να α­ντι­με­τω­πί­σου­με ό­χι μό­νο έ­ναν άρ­τια ε­ξο­πλι­σμέ­νο κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό, αλ­λά και μια αυ­στη­ρά ιε­ραρ­χη­μέ­νη δο­μή, τους κι­νη­μα­τό­μπα­τσους οι ο­ποί­οι διαρ­ρή­γνυαν τα ι­μά­τια τους για να «πε­ρι­φρου­ρή­σουν» με κά­θε τρό­πο και μέ­σο τους ει­ρη­νι­κούς πε­ρι­πά­τους τους στην πό­λη, δο­μή η ο­ποί­α εί­χε έρ­θει σε ά­ψο­γη συ­νερ­γα­σί­α με τους πρώ­τους­ και οι ο­ποί­οι μα­ζί εί­χαν εκ­πο­νή­σει σχέ­δια κα­τα­στο­λής των ε­ξε­γερ­μέ­νων (βλ. ευ­χα­ρι­στί­ες της ελ­λ. α­στυ­νο­μί­ας προς ό­λα τα κόμ­μα­τα). Ό­μως ας μη γε­λιό­μα­στε, βα­σι­κό μέ­λη­μα των πα­ρα­πά­νω δεν ή­ταν, εί­ναι ού­τε και θα εί­ναι πο­τέ τό­σο οι υ­λι­κές ζη­μιές ό­σο η διά­χυ­ση της ε­ξε­γερ­σια­κής δρά­σης που θα σή­μαι­νε τη με­τα­τρο­πή της πό­λης σε μια νέ­α Γέ­νο­βα το ο­ποί­ο τε­λι­κά το κα­τά­φε­ραν α­πο­κό­πτο­ντας το Black block α­πό τον υ­πό­λοι­πο ό­γκο των δια­δη­λω­τών, τους ο­ποί­ους εί­χαν βά­λει στα αυ­στη­ρά ε­λεγ­χό­με­να κομ­μα­τι­κά τους μα­ντριά κά­νο­ντας τους γύ­ρους στην πό­λη για να δουν τα α­ξιο­θέ­α­τα. Έχο­ντας το λοι­πόν α­πο­μο­νω­μέ­νο α­πό ο­ποιο­δή­πο­τε υ­πο­κεί­με­νο που υ­πήρ­χε πε­ρί­πτω­ση να συμ­με­τέ­χει στην εν λό­γω δρά­ση και κα­τα­φέρ­νο­ντας να ε­μπο­δί­σουν ο­ποια­δή­πο­τε διά­χυ­ση του α­νε­ξέ­λε­γκτου α­κο­λού­θη­σαν ά­γριες συ­μπλο­κές με τις δυ­νά­μεις της α­στυ­νο­μί­ας οι ο­ποί­ες δι­ήρ­κε­σαν πε­ρί­που μιά­μι­ση ώ­ρα και πα­ρ’ ό­λο που πλή­γη­σαν αρ­κε­τοί κρα­τι­κοί και κε­φα­λαιο­κρα­τι­κοί στό­χοι, φυ­σι­κά, δεν έ­λει­ψαν και οι α­ψυ­χο­λό­γη­τες ε­νέρ­γειες. Γε­γο­νό­τα που εί­χαν σαν α­πο­τέ­λε­σμα τον πε­ριο­ρι­σμό του ό­γκου των δια­δη­λω­τών στα πα­νε­πι­στή­μια, α­φού τον εί­χαν ή­δη τε­μα­χί­σει σε μι­κρά κομ­μά­τια, τα ο­ποί­α φυ­σι­κά με τη σει­ρά τους έ­δι­ναν ά­γριες μά­χες με τις δυ­νά­μεις της κα­τα­στο­λής τό­σο έ­ξω ό­σο και μέ­σα στα πα­νε­πι­στή­μια.

Ση­μα­σί­α πάντως, δεν έ­χει η νί­κη ή ήτ­τα αλ­λά η α­ντί­στα­ση, διό­τι κα­νείς δε μπο­ρεί να πα­ρα­βλέ­ψει το γε­γο­νός ό­τι ό­λος αυ­τός ο κό­σμος κα­τέ­βη­κε με συ­γκρου­σια­κές δια­θέ­σεις στο δρό­μο ε­πι­χει­ρώ­ντας να προ­τά­ξει τους δι­κούς του ό­ρους και α­ξί­ες ε­νά­ντια στο σύ­μπλεγ­μα ε­ξου­σιών που εί­χε α­πέ­να­ντι του. Μπο­ρεί, λοι­πόν, να μη κα­τα­φέ­ρα­με να φα­νού­με α­ντά­ξιοι στον πή­χη που πά­ντα βά­ζου­με ψη­λά και προ­φα­νώς αυ­τό α­πο­τε­λεί ευ­θύ­νη ό­λων και των συλ­λο­γι­κο­τή­των και των α­τό­μων που συμ­με­τεί­χαν, αλ­λά η συ­νε­χής τρι­βή και πει­ρα­μα­τι­σμός κά­θε φο­ρά και σε και­νού­ριες κα­τα­στά­σεις και η δι­δα­χή α­πό τα λά­θη μας εί­ναι βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για να πη­γαί­νου­με συ­νε­χώς προς τα ε­μπρός, προς την κοι­νω­νι­κή α­πε­λευ­θέ­ρω­ση, χω­ρίς ταυ­τό­χρο­να να πα­ρα­γνω­ρί­ζου­με το ζή­τη­μα της αλ­λη­λεγ­γύ­ης. Για­τί η αλ­λη­λεγ­γύ­η δεν εί­ναι μια φι­λι­κή σχέ­ση, αλ­λά μια κοι­νω­νι­κή πρα­κτι­κή που α­να­πτύσ­σου­με στα πλαί­σια της δρά­σης μας ως α­ναρ­χι­κοί. Εί­ναι η α­ντα­να­κλα­στι­κή μας κί­νη­ση, ό­ταν η ε­λευ­θε­ρί­α έ­στω και ε­νός αν­θρώ­που βάλ­λε­ται, εί­ναι η πρα­κτι­κή αυ­τή που μας κα­τε­βά­ζει στους δρό­μους στο πλευ­ρό αν­θρώ­πων που α­γω­νί­ζο­νται για την α­ξιο­πρέ­πεια και την ύ­παρ­ξη τους. Για­τί ό­ταν έ­στω και έ­νας άν­θρω­πος εί­ναι στη φυ­λα­κή κα­νέ­νας μας δεν εί­ναι ε­λεύ­θε­ρος. Για­τί τώ­ρα οι συλ­λη­φθέ­ντες εί­ναι 29 και οι προ­φυ­λα­κι­στέ­οι 7. Για­τί δε θα στα­μα­τή­σου­με να στε­κό­μα­στε αλ­λη­λέγ­γυοι στους συλ­λη­φθέ­ντες και να ζη­τά­με την ά­με­ση α­πε­λευ­θέ­ρω­ση των α­γω­νι­στών που εί­ναι τώ­ρα ό­μη­ροι του κρά­τους.

Ο Α­ΓΩ­ΝΑΣ ΣΥ­ΝΕ­ΧΙ­ΖΕ­ΤΑΙ

ΑΛ­ΛΗ­ΛΕΓ­ΓΥ­Η ΣΤΟΥΣ ΣΥΛ­ΛΗ­ΦΘΕ­ΝΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΣ/ΝΙ­ΚΗΣ

ΛΕΥ­ΤΕ­ΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 7 ΠΡΟ­ΦΥ­ΛΑ­ΚΙ­ΣΜΕ­ΝΟΥΣ Α­ΓΩ­ΝΙ­ΣΤΕΣ

Πρω­το­βου­λί­α μέ­σα α­πό τη συλ­λο­γι­κό­τη­τα  «ΛΥ­ΚΟΙ ΤΗΣ Ε­ΡΗ­ΜΟΥ»

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 16, Ιούλιος-Αύγουστος 2003
Both comments and trackbacks are currently closed.