Αναθυμούμενοι τον Ιούνιο του 2003

Συμπληρώνονται εφέτος 15 χρόνια από την τελευταία μεγάλη σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2003 στην Θεσσαλονίκη. Χρήσιμο είναι να γίνει αναφορά σ’ αυτό το γεγονός[1] επειδή αποτελεί το κλείσιμο ενός ωρισμένου κύκλου κινητοποιήσεων εναντίον των λεγομένων παγκοσμιοποιητικών διαδικασιών[2], δηλαδή των ενοποιητικών διαδικασιών της πολυεπίπεδης κυριαρχίας.

Η δράση των ανθρώπων, που έδωσαν το παρόν σ’ αυτήν την συνάντηση αγώνα, δικαιώνεται όχι μόνο σε σχέση με την ιστορική στιγμή, κατά την οποία εκδηλώθηκε, αλλά και με τα όσα επακολούθησαν έως και τις ημέρες μας, αφού οι καταστάσεις τις οποίες βιώνουν σήμερα οι άνθρωποι του ελλαδικού χώρου οφείλονται σε μεγάλο βαθμό ΚΑΙ σε εκείνη την συνάντηση των εξουσιαστών.

Η μεγάλη παρουσία αγωνιζόμενων ανθρώπων στο μπλοκ των αναρχικών και των αντιεξουσιαστών, κατά την διάρκεια εκείνων των ημερών, επισφράγιζε μία κοινωνική και απελευθερωτική δυναμική, την οποία μπορούν να αντιληφθούν μόνον όσοι αγωνίζονται με ανιδιοτέλεια και έχουν, προ πολλού, πετάξει στα σκουπίδια τούς μυωπικούς φακούς της πολιτικής και τις τεχνικές χειραγωγήσεως των ανθρώπων για την άγραν μελών. Ούτως ή άλλως, η παρακαταθήκη παραμένει, ανεξαρτήτως των ενεργειών εκ μέρους των κρατούντων και των προσπαθειών τίς οποίες εκάστοτε καταβάλουν οι συνήθεις κοντόφθαλμοι και οι ιδιοτελείς, οι οποίοι δεν χάνουν κάθε μία ευκαιρία για να υπονομευόσουν απελευθερωτικές διεργασίες  με την προσδοκία κάποιου «πινακίου φακής». Αυτοί, ως συνήθως, δεν έλειψαν και το 2003. Όπως δεν έχουν λείψει οι αποσιωπήσεις ή διαστρεβλώσεις των πραγματικών γεγονότων αυτής της σύγκρουσης, κάτι το οποίο δεν προκαλεί απορία, αφού πρόκειται για συνηθισμένες κινήσεις οι οποίες αποσκοπούν στο να καλυφθεί η αλήθεια, η οποία θίγει τις τζιριτζάντζουλες των κάθε είδους πολιτικολογούντων και νεο-πολιτικών. Εν πάσει περιπτώσει, οι πρακτικές των κάθε είδους μαθητευομένων μάγων της πολιτικής τούς καθιστούν περισσότερον επικίνδυνους από τους βαθείς γνώστες της, επειδή δρουν αδίστακτα και καταστροφικά προς κάθε απελευθερωτική διεργασία.

Το τελευταίο, λοιπόν, μέγα κύμα αυτών των κινητοποιήσεων, ξεκίνησε με πορείες και διαδηλώσεις, στον ελλαδικό χώρο, κατά των προπαρασκευαστικών συνόδων των υπουργών της Ε.Ε., οι οποίες άρχισαν τον Οκτώβριο του 2002 στο Ρέθυμνο και συνεχίστηκαν καθ’ όλο το πρώτο εξάμηνο του 2003 με αποκορύφωμα την μεγάλη μαχητική και συγκρουσιακή πορεία της 21ης Ιουνίου.

Όταν, όμως, ομιλούμε για «Παγκοσμιοποίηση» και για Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν εννοούμε εντελώς διαφορετικά πράγματα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για διαφορετικές διατυπώσεις μίας διαδικασίας, η οποία συντείνει σε ένα και το αυτό: την ενοποίηση της κυριαρχίας.

Παρά το ότι η έννοια «Παγκοσμιοποίηση» χρησιμοποιείται, ενίοτε, ως οικονομικός όρος, παραπλανώντας και προκαλώντας σύγχυση, αφού σκοπίμως περιορίζεται στον τομέα των «αγορών» (όπου, όμως, και αυτή η διατύπωση εξακολουθεί να αναφέρεται με μεγάλη δόση αοριστίας, προκειμένου να αποκρύβεται η πραγματικότητα) στην πράξη παραμένει ταυτισμένη με την ενοποίηση της κυριαρχίας σε όλο τον πλανήτη. Αυτή η ενοποίηση δεν είναι μία μονοσήμαντη, ούτε κάποια αυτοματοποιημένη διαδικασία. Τα θεμέλιά της έχουν ήδη τεθεί από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, μετά δηλαδή από την λήξη της δεύτερης παγκόσμιας ανθρωποσφαγής, αλλά οι ρυθμοί εντάθηκαν από τα τέλη της δεκαετίας του 1980. Αυτήν την εποχή, η διαδικασία έχει προχωρήσει σε σημαντικό βαθμό ώστε η πλάστιγγα ανάμεσα στην ενοποιημένη της διάσταση (τα κράτη που έχουν καθιερώσει ενιαίους κανόνες για τις σχέσεις τόσο μεταξύ τους όσο και ως προς τα υπόλοιπα) και την ενοποιούμενη να γέρνει προς την μεριά της πρώτης κατάστασης. Ωστόσο, τα ζητήματα που ανοίγονται για την κυριαρχία είναι πολλά και ανάμεσα σ’ αυτά και το κατά πόσον θα είναι πολυκεντρική ή μόνον ενός κέντρου.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που αφορά την ανθρωπότητα και τον πλανήτη δεν είναι η μορφή την οποία θα λάβει αυτή η ενοποίηση, αλλά η ίδια η κυριαρχία, που αποτελεί την συμπυκνωμένη δόμηση των επί μέρους συγκροτημένων εξουσιών.

Είναι σημαντική, ως εκ τούτου, η προσέγγιση και γνώση των αντιπαραθέσεων και των συγκρούσεων, αλλά και κάτω από ποιο πρίσμα έχουν πραγματοποιηθεί αυτές. Για όσους ενδιαφέρονται για μία ελεύθερη και ανεξούσια ζωή οι λέξεις, η στάση ζωής και η δράση δεν διαχωρίζονται, δεν κλιμακοποιούνται και δεν πολιτικοποιούνται. Όταν λέμε ότι είμαστε πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης (=ενοποίηση της κυριαρχίας παγκοσμίως) οφείλουμε να εξετάζουμε λεπτομερειακά κάθε κίνησή μας σε σχέση με αυτό το στόχο, έτσι ώστε να μη συνδράμουμε άθελά μας στην ενδυνάμωση της παγκόσμιας κυριαρχίας. Ο λόγος είναι απλός και κατανοητός: Η ενδυνάμωση της κυριαρχίας θα φέρει μεγαλύτερα δεινά.

Η δραστηριότητα ενάντια στην ενοποίηση της κυριαρχίας, πάντως, είναι αμετακίνητα ενταγμένη στο συνολικότερο αγώνα εναντίον κάθε είδους εξουσίας επειδή δεν σημαίνει, επ’ ουδενί λόγο, πως η μη ενοποιημένη μορφή της είναι καλύτερη ή προτιμότερη.

Πέρα, όμως, από τις συγκρούσεις, η σημασία αυτών των κινητοποιήσεων που διήρκεσαν για περισσότερο από ένα χρόνο[3], έγκειται στο γεγονός πως ήταν το αποτέλεσμα μιας ποσοτικής και ποιοτικής συσσώρευσης των αναρχικών και κοινωνικών αγώνων κατά τις δεκαετίες που είχαν προηγηθεί.

Δημοσιεύθηκε από Παρεμπιπτόντως

[1] Αναλυτικώτερα για τον Ιούνιο του 2003, δες στην έκδοση της Αναρχικής Αρχειοθήκης, Θεσσαλονίκη 2003: Η τελευταία μεγάλη σύγκρουση, Αθήνα, Νοέμβριος 2013.

[2] Των οποίων η τυπική έναρξις έχει ως αφετηρία την συνάντησι και συμφωνία Γκορμπατσώφ-Μπους (πατρός), στην Μάλτα, όπου ορίσθηκε και η Νέα Τάξις Πραγμάτων.

[3] Συμπεριλαμβανομένων και των κινητοποιήσεων για ην απελευθέρωση των 7 φυλακισμένων διαδηλωτών αυτής της κινητοποίησης.

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.