Ο Λένιν και η Κοινωνική Επανάσταση

Το βιβλίο αυτό τῶν εκδόσεων Άρδην παρουσιάσθηκε στο φύλλο 44, του μηνός Νοεμβρίου 2005, της μηνιαίας πανελλαδικής αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

Το βιβλίο περιέχει δύο μικρά ιστορικά κείμενα.

Το πρώτο, «Ο Λένιν Και Η Κοινωνική Επανάσταση», είναι γραμμένο από τον Άντον Κλίγκα ένα κροατικής καταγωγής υψηλόβαθμο στέλεχος του σοβιετικού οικοδομήματος τα πρώτα χρόνια της δικτατορίας του προλεταριάτου. Σύντομα, διαφώνησε και συγκρούστηκε με το καθεστώς με αποτέλεσμα να διωχθεί, να φυλακιστεί, και να εξοριστεί στην Σιβηρία. Στο κείμενό του αυτό παρουσιάζει τις απόψεις του για τον Λένιν και κυρίως τους λόγους που τον έφεραν στην «δύσκολη θέση» να τον αμφισβητήσει. Κάνει ακόμα μια σύντομη παρουσίαση στις διάφορες «αντιπολιτευτικές» τάσεις που εμφανίστηκαν στην Ρωσία ενάντια στην μονοκρατορία του Λένιν. Διαβάζοντας το κείμενο αυτό αποκτά κανείς μια ευρύτερη αντίληψη για τον «κρατικό καπιταλισμό» και τον ολοκληρωτισμό στην Ρωσία και μάλιστα πριν από τον ερχομό στην εξουσία του Στάλιν, πριν ακόμα και από τα γεγονότα της Κρονστάνδης.

«Ακούγοντας τις αντιλήψεις του Λένιν σ’ ό,τι αφορούσε την «Εργατική Αντιπολίτευση», ο Σλιάπνικωφ φώναξε στο τέλος του 10ου Συνεδρίου του κόμματος: «Σε όλη μου τη ζωή και στα είκοσι χρόνια που βρίσκομαι μέσα στο κόμμα, ποτέ μου δεν είδα και ποτέ μου δεν άκουσα τίποτε πιο δημαγωγικό και πιο πρόστυχο». Αυτά τα λόγια του Σλιάπνικωφ μοιάζουν με τα λόγια του Τόμας Μύντσερ, ο οποίος είχε αποκαλέσει τον Λούθηρο «Doctor Lugner» (ο δόκτωρ ψέυτης), ύστερα από τα φυλλάδια που ο Λούθηρος είχε γράψει για να υπερασπίσει τους προτεστάντες πρίγκηπες εναντίον των προτεσταντών χωρικών…….Το κελί ήταν σκοτεινό, είχε ήδη νυχτώσει. Τα Ουράλια και η στέππα είχαν βυθιστεί σ’ έναν απαίσιο ύπνο. Κι ‘ εγώ πονούσα κι’ η καρδιά μου ήταν βαριά. Για έξη μήνες μου ήταν αδύνατο να ανοίξω το στόμα μου, να διαβάσω ή να γράψω οτιδήποτε. Τόσο ήμουν απορροφημένος και τόσο υπέφερα που χωριζόμουνα για πάντα από την παράδοση του Λένιν.» (Άντον Κλίγκα)

Το δεύτερο κείμενο αναφέρεται στην στάση της CNT απέναντι στο Σοβιετικό καθεστώς πάλι τα πρώτα χρόνια της εγκαθίδρυσής του. Στην Ισπανία άργησαν πολύ να γίνουν γνωστά αυτά που συνέβαιναν στην Ρωσία μετά το μπολσεβίκικο πραξικόπημα και έτσι τα περισσότερα μέλη της CNT είχαν μια θετική εικόνα. Όταν η CNT κλήθηκε να συμμετέχει στην Τρίτη Διεθνή βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Οι αντιπρόσωποι της CNT που στάλθηκαν στην Ρωσία για να σχηματίσουν μια εικόνα και να παραστούν σε προπαρασκευαστικές συνεδριάσεις είδαν από κοντά την σκληρότητα του καθεστώτος.

«H CNT και γενικά ο αναρχικός τύπος πλημμύρισαν από άρθρα που ήταν λυρικοί παιάνες προς τους Μπολσεβίκους, που τους έβλεπαν σαν επαναστάτες ήρωες. Ελάχιστοι τόλμησαν να αναφερθούν στις εξουσιαστικές ρίζες των Μπολσεβίκων και να κρατήσουν απόσταση από το καινούριο κομμουνιστικό κράτος… Αλλά, όπως τονίζει ο Γιοζέπ Τέρμες,  «αυτοί ήταν μερικές σταγόνες νερού μέσα στη θάλασσα του αναρχικού και του αναρχοσυνδικαλιστικού ενθουσιασμού για την επανάσταση των σοβιέτ»…
Ο Πεστάνια θεωρούσε ότι η εγκαθίδρυση ενός αστυνομικού κράτους ήταν εντελώς απαράδεκτη: «Η τρομοκρατία είναι τόσο έντονη που κανείς δεν μπορεί να ζεί άνετα και εν ασφαλεία. Μια καταγγελία, κάποιο επεισόδιο, κάποια ελάχιστη υποψία είναι αρκετά για να μπει κάποιος σε μεγάλες περιπέτειες»… Ο Γκαστόν Λεβάλ, από τη μεριά του, είδε ότι η «επιτυχία» του Λένιν δεν οφείλεται σε κάποιο ταλέντο του, αλλά στο ότι ήταν επιτήδειος στις πολιτικές μανούβρες και την υποκρισία. Στα γραπτά του, ανάλογα εάν αυτά γράφτηκαν πριν ή μετά την κατάκτηση της εξουσίας, ανάλογα εάν προορίζονταν για το κόμμα ή για τη δημοσίευση, ανάλογα με το αν απευθύνονταν σε ένα κοινό αγωνιστών του εξωτερικού ή σε συμπαθούντες, ο Λένιν παρέτασσε διαφορετικά και αντιφατικά επιχειρήματα. Κατά την άποψή του, τα πάντα ήταν έγκυρα, υπό τον όρο ότι τον οδηγούσαν στην εξουσία και συνέβαλαν στην εδραίωσή της. Ο Λεβάλ διέβλεψε ότι η «επιτυχία» του Λένιν οφειλόταν στον μακιαβελικό αμοραλισμό του.
» (Ιγνάθιο ντε Λιόρενς)

Both comments and trackbacks are currently closed.