ΜΑΗΣ 1968: 50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, Η ΛΗΘΗ ΚΑΙ Η ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ…

«Νομίζω ότι θα μπορούσα να βεβαιώσω ότι η έλλειψη σφαιρικής ανάλυσης, συστηματικής και συνάμα εμπεριστατωμένης, για τις αιτίες απώλειας επαφής ανάμεσα στο κόμμα και στην σπουδάζουσα νεολαία αφ’ ενός και αυτήν την ανεπάρκεια συγκεκριμένων αναλύσεων για την δράση της εργατικής τάξης τον Μάη αφ’ ετέρου, συνέβαλαν στο να εγκαταλειφθεί η δραστηριότητα της σπουδάζουσας και διανοούμενης νεολαίας στο εαυτό της κατά και μετά τον Μάη και να εξωθηθούν οι φοιτητές κατ’ αρχήν και μετά τον Μάη στα τυφλά, συνάρτηση άλλωστε με την γενναιοφροσύνη τους, στις αρχαϊκές αυταπάτες της κυρίαρχης σήμερα αναρχικής ή αναρχίζουσας ιδεολογίας». (Λουί Αλτουσέρ, Μάης «Φοιτητικός» ή Μάης «Εργατικός», Σχετικά με την μελέτη του Μ. Βερρέ για τον «φοιτητικό» Μάη, περιοδ. Πολίτης Μάρτιος 2008, μτφ Άγγελος Ελεφάντης)

Ο «Μάης των προλετάριων», ο «Μάης των φοιτητών», ο «Μάης των εργατών και των άγριων απεργιών», ο «Μάης της αμφισβήτησης», ο «Μάης της επανάστασης της καθημερινής ζωής», ο «Μάης των εξεγερμένων», ο «Μάης των οδοφραγμάτων», ο «Μάης που ηττήθηκε και αφομοιώθηκε», ο «Μάης που ευθύνεται για την παλινόρθωση του γκωλισμού», ο «Μάης που ανησύχησε τα κομμουνιστικά κόμματα», που επανατοποθετήθηκαν (ιδεολογικά και όχι μόνο) στο ευρωπαϊκό κυριαρχικό μοντέλο με τον λεγόμενο ευρωκομμουνισμό.

Ο «Μάης», αναμφίβολα, σηματοδότησε μεταπολεμικά τις λεγόμενες αστικές εξεγέρσεις στο εσωτερικό του δυτικού κόσμου και ενώ οι σημαντικές οικονομικές μεταβολές βρίσκονταν σε εξέλιξη. Οι νέοι που εξεγέρθηκαν, που αμφισβήτησαν τον καταναλωτικό τρόπο ζωής, τα κόμματα, την καθηγητική αυθεντία, την εξειδίκευση, τις κοινωνικές συμβάσεις, που διαδήλωσαν ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ προκάλεσαν αρχικά την αμηχανία του γαλλικού κράτους, της «συντήρησης», αλλά και του κομμουνιστικού κόμματος, που στάθηκε επάξια στο πλευρό του ντε Γκωλ και τελικά πανηγύρισε την «νικηφόρα επιστροφή στην εργασία», όπως χαρακτηριστικά έγραφε η Ουμανιτέ.

Στο εξεγερμένο, όμως, «1968» ανήκει και η περίφημη «άνοιξη της Πράγας» που κατέστειλαν άγρια οι Σοβιετικοί. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι στο δυτικό κόσμο απομακρύνθηκαν από τις κομματικές νεολαίες, και άλλοι τόσοι όμως εγκλωβίστηκαν στις «αιρέσεις» των κομμουνιστικών κομμάτων, που απλά αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία τους, ενώ, δεκάδες χρόνια μετά, απολιθωμένες μαρξιστικές απόψεις γίνονται η κουρελιασμένη, είναι αλήθεια, σημαία πάμπολλων αναρχιστών.

Και όμως, ορισμένα σημαντικά ζητήματα φαίνονταν να έχουν λυθεί ήδη από τότε.

Σε άρθρο του, ο Κάρλος Σεμπρούν Μάουρα, με τον τίτλο Μάης 1968, Η Επαναφομοίωση μιας επαναστατικής έκρηξης (1976), σημειώνει χαρακτηριστικά: «Υπάρχουν θρήσκοι και άθεοι εργάτες, υπάρχουν εργάτες που ψηφίζουν δεξιά, και εργάτες που ψηφίζουν αριστερά, και εργάτες που δεν ψηφίζουν καθόλου. Υπάρχουν εξεγερμένοι εργάτες και «εξημερωμένοι» εργάτες, που περηφανεύονται γιατί πρόσφεραν πιστά τις υπηρεσίες τους επί πενήντα χρόνια στην ίδια επιχείρηση κλπ. Για τους μαρξιστές όλα αυτά είναι δευτερεύοντα επειδή εκείνο που ενώνει το προλεταριάτο, περά από τον ιστορικό του ρόλο σαν τάξη φορέας του σοσιαλιστικού μας μέλλοντος, ρόλο που τον διαψεύδουν όλες οι εμπειρίες, αλλά στον οποίο συνεχίζουν να πιστεύουν, πέρα απ’ αυτόν τον ρόλο, λοιπόν, και σε σχέση μ’ αυτό, υπάρχει ο ρόλος του προλεταριάτου στην παραγωγή, πράγμα που το μετατρέπει σε τάξη προορισμένη να αναλάβει τα ηνία της εξουσίας και να επιβάλλει …την δικτατορία της». Και βέβαια, όπως είναι γνωστό, η τάξη δεν είναι τίποτε δίχως το κόμμα της, που θα μπολιάσει το προλεταριάτο με την ταξική συνείδηση, που του λείπει και θα την οδηγήσει, σύμφωνα και με τον Λένιν, από την απλή διεκδίκηση μισθολογικών αιτημάτων στην κατάκτηση της εξουσίας.

Το πολιτικό σύστημα, όμως, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά αναδιπλώθηκε από τα αριστερά προς τα δεξιά και από τα δεξιά προς τα αριστερά, οι δημοκράτες, ευέλικτοι, προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα, η ανατροπή της δυτικής πολιτικής σκέψης αναβλήθηκε επ’ αόριστον, νέα δικαιώματα παραχωρήθηκαν μετά την «πρόκληση». Πολλοί πρώην αμφισβητίες βολεύτηκαν σε πανεπιστημιακές, αλλά και κομματικές ή κυβερνητικές θέσεις, ο καταναλωτισμός θριάμβευσε, τα δικαιώματα και οι «ελευθερίες» αποδείχθηκαν καινούργια δεσμά, αλλά πάνω απ’ όλα αποδείχθηκε περίτρανα ότι αγώνας για την κατάκτηση μιας «άλλης» εξουσίας ενισχύει την εξουσία, ότι ο εναλλακτισμός την αναζωογονεί, και ότι η δημοκρατική κατοχύρωση της διαφορετικότητας ενισχύει το κράτος, τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του.

Κλείνοντας το μικρό αυτό σημείωμα θα θυμίσουμε τα λόγια του Φ. Περλμάν (Παρίσι, 13 Ιούνη 1968), ο οποίος νωρίς διέκρινε ένα βασικό πρόβλημα, και παρότρυνε να προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε την «θάλασσα», που προκαλεί τα «παλιρροιακά κύματα» και όχι να αναζητούμε απλώς τα ρήγματα στο «φράγμα»:

«Ένα μελλοντικό παλιρροιακό κύμα θα βρει νέα ρήγματα στο φράγμα, ρήγματα που είναι αόρατα τόσο για τους εξεγερμένους, όσο και για τους υπερασπιστές της παλιάς τάξης πραγμάτων. Να γιατί οι συνωμοτικές οργανώσεις, που σχεδιάζουν να διεισδύσουν στο φράγμα μέσα από ένα συγκεκριμένο ρήγμα είναι καταδικασμένες να αποτύχουν ανεξάρτητα από το πόσο μεγαλοφυείς είναι οι «κεντρικές επιτροπές» τους, τίποτα δεν επιτρέπει να υποθέσουμε ότι οι «καθοδηγητές» ή οι «ηγέτες» της συνωμοτικής ομάδας, θα είναι ικανοί να διακρίνουν κάποιο ρήγμα, που οι ηγέτες της κατεστημένης τάξης, δεν μπορούν να δουν. Πέρ’ απ’ αυτό, η κατεστημένη τάξη είναι πολύ καλύτερα εξοπλισμένη με όργανα έρευνας απ’ οποιαδήποτε συνωμοτική ομάδα».

Συσπείρωση Αναρχικών

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 182, Μάϊος 2018

 

 

Both comments and trackbacks are currently closed.