Monthly Archives: Μαρτίου 2018

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το 181ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 30 Μαρτίου 2018, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας και στον υπόλοιπο Ελλαδικό χώρο, στους χώρους όπου διατίθεται ο ημερήσιος και περιοδικός τύπος.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης: Συνέχεια

Κάγκουρας – Μπάτσοι σημειώσατε 1

Κάγκουρας: Άτομο με συνήθως «φτιαγμένο» μηχανοκίνητο όχημα. Προκαλεί φασαρία και αναστατώνει τους γύρω του. Οδηγεί παπί με τα πόδια κλειστά και τα χέρια μαζεμένα θυμίζοντας καγκουρώ και άλλοτε σταυροπόδι. Ο κάγκουρας ρέπει στην ανομία και κύριο μέλημα του είναι να αποφεύγει τους ελέγχους των μπάτσων. Απαγορευμένες λέξεις: Κράνος, Κυριλές, Ησυχία, Μπάτσος. Συνήθεις λέξεις: Κωλοφτιάξιμο, Σούζα, Παντιλίκια, Ρεκτιφιέ.

Όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι στερεότυπα για να περιγράψουν τι μπορεί να σημαίνει η λέξη κάγκουρας. Στερεότυπα που δεν παύουν να κρύβουν αλήθειες. Αφορμή για όλα τα παραπάνω είναι μια είδηση που μας προξένησε το ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη είδηση φανερώνει ακόμα δύο χαρακτηριστικά: Αυτό της περιφρόνησης προς την αστυνομία, καθώς και της πλήξης. Η είδηση προέρχεται από την πόλη της Λαμίας: Συνέχεια

Κάντο όπως το σαμιαμίδι! (ή μήπως όχι;)

Τα σαμιαμίδια είναι μικροσκοπικά σαυροειδή, απόλυτα συμβιωτικά με τον άνθρωπο. Θεωρούνται, από πολλούς, ο καλύτερος και φυσικότερος τρόπος, για να ξεμπερδέψεις με τις κατσαρίδες, μιας και αποτελούν το αγαπημένο τους έδεσμα. Θα μπορούσα να πω, επίσης, παρακάμπτοντας την αριστοκρατική ανατροφή μου, πως την κάνουν κανονικώς «ταράτσα», σαν βρεθεί στο διάβα τους ένα καλοθρεμμένο «κοπάδι» από στρουμπουλές κατσαρίδες. Ωστόσο, ενώ λατρεύουν την βρώσιν κατσαριδών, άπαξ και κορέσουν την πείνα τους, δεν πα να περνάν από δίπλα τους, να σκαρφαλώνουν επάνω τους, να στήνουν κατσαριδίσιους χορούς επί της κεφαλής των· χαμπάρι αυτά. Σημασία ουδεμία, δίχως υπερβολή.

Κάπως έτσι, θεωρώ, ότι λειτουργεί σήμερα κι ο χρήστης του διαδικτύου. Ενώ η ανθρώπινη φύση του διψά για γνώση, είναι θεμελιώδες στοιχείο της να μαθαίνει συνεχώς νέα πράγματα, άπαξ και της διοχετεύεις διαρκώς πληροφορίες (με ταχύτητα μάλιστα τόσο μεγάλη που να μην είναι με τίποτα εις θέσιν να μετασχηματίσει σε γνώση), τότε η φύση αυτή γίνεται νωθρή, γίνεται τεμπέλα, γίνεται κοινώς ανόρεκτη. Συνέχεια

Σαββίδης, ΤσίπροΚαμμένος, ΠΑΟΚ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ Ή ΑΛΛΟΙΩΣ… ΛΕΓΚΑ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ…

Δεν μπορούμε παρά να καταγγείλουμε, τώρα που έπεσε κάπως ο κουρνιαχτός της υπόθεσης με το ντου του οπλοφόρου ολιγάρχη Ιβάν Σαββίδη, ένθερμου υποστηρικτή του μεγάλη ηγέτη Τσίπρα, την μεγάλη συνομωσία που εξυφάνθη από τα υπολείμματα της διαπλοκής και τα βοθροκάναλα που συνεχίζουν να την στηρίζουν.

Κατ’ αρχήν, όπως υποστήριξε και ο μέγας βουλευτής του αριστερού καθεστώτος Βαρεμένος (όνομα και πράγμα) επρόκειτο απλά για μια συμβολική κίνηση του Ιβάν.

Σύμφωνα με τον Αριστείδη Φωκά, βουλευτή Β’ Θεσσαλονίκης της Ένωσης Κεντρώων, «Είναι πολλά τα λεφτά. Ο Ιβάν Σαββίδης εδώ και πέντε χρόνια θέλει να καθαρίσει το ποδόσφαιρο που βρωμοκοπάει όπου και να το πιάσεις. Δεν μπορεί να ξεβρωμίσει. Ο Ολυμπιακός για ένα χαρτάκι δεν βγήκε στον αγωνιστικό χώρο. Έπρεπε να πέσει στη Β’ Εθνική. Είδατε τον αγώνα με τον ΠΑΟΚ; Δεν έπεσε ούτε καπνογόνο. Όπλο δεν μπήκε. Ούτε η αστυνομία το είδε. Μπήκε με ένα μπουφάν, δεν φαινόταν τίποτα. Από πού προέκυψε αυτή η φωτογραφία, δεν ξέρω. Δεν είδε κανένας ότι έφερε όπλο. Μπήκε για να διαμαρτυρηθεί με το μπουφάν ο άνθρωπος. Έβγαλε το μπουφάν του από την αγανάκτησή του. Οι παίκτες της ΑΕΚ γιατί δεν βγήκαν στον αγωνιστικό χώρο; Τι φοβήθηκαν; Ο Σαββίδης μπήκε για να ζητήσει εξηγήσεις για τον λόγο που δεν μέτρησε το γκολ. Δεν υπήρξε προπηλακισμός, δεν μπήκε κόσμος μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Οι παίκτες της ΑΕΚ αρνήθηκαν να βγουν στον αγωνιστικό χώρο. Τα συστημικά κανάλια κάνουν ό,τι μπορούν για να σταματήσουν την πορεία του ΠΑΟΚ. Ένας μοναχικός καβαλάρης, όπως είναι ο Ιβάν Σαββίδης, δεν θα μπορέσει να ξεβρωμίσει το ποδόσφαιρο». Συνέχεια

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΚΑΙ Η «ΦΙΛΟΖΩΗ» ΑΡΙΣΤΕΡΑ…

Στις αρχές Φλεβάρη αποσύρεται η τροπολογία Τσιρώνη για την «εγκατάσταση κέντρων αδέσποτων ζώων σε δασικές και χορτολιβαδικές εκτάσεις» μετά τις αντιδράσεις φιλοζωικών οργανώσεων.

Στον υπό ψήφιση νέο νόμο, όπως έχει αναφερθεί και σε σχετική συνέντευξη Τύπου, θα καταστεί υποχρεωτικό, εντός έξι μηνών, από την ψήφιση του νομοσχεδίου, ο ιδιοκτήτης του ζώου να το στειρώνει. Παράλληλα, κατά τη διάρκεια των κινήσεών του (βόλτες κλπ) θα πρέπει να έχει υποχρεωτικά μαζί του το διαβατήριο, το οποίο θα αντικαταστήσει το βιβλιάριο υγείας του ζώου, χωρίς ουσιαστική επιβάρυνση. Αξίζει να σημειωθεί πως όποιος επιλέξει να μη στειρώσει το ζώο του, θα κληθεί να πληρώσει ετήσιο τέλος, το ύψους του οποίου ανέρχεται στα 100 ευρώ ετησίως. Παράλληλα, αναγκαστικά το κατοικίδιο θα πρέπει να είναι τσιπαρισμένο και εγγεγραμμένο στη βάση δεδομένων του υπουργείου, με το κόστος του τσιπαρίσματος (σε όσους δεν το έχουν ήδη κάνει) να ανέρχεται στα 6 ευρώ.

Η Πανελλαδική Φιλοζωική Περιβαλλοντική Ομοσπονδία σε ανακοίνωσή της, μεταξύ άλλων επισημαίνει: Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΟΜΗΡΙΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ…

Η λέξη όμηρος προέρχεται από την αρχαία λέξη ὅμηρος [ήδη τον 5ο αι. π.Χ., πβ. Ηροδ. Ἱστ. 6.99.3: καὶ ὁμήρους τῶν νησιωτέων παῖδας ἐλάμβανον], η οποία αρχικά σήμαινε «αυτός που εξαναγκάζεται να ακολουθήσει» και, κατ’ επέκταση, «αυτός που ακολουθεί».

Όμηρος, όμως, είναι επίσης εκείνος ο αιχμάλωτος, που δίνεται ως εγγύηση για να τηρηθούν συμφωνίες, οι οποίες έχουν γίνει, όμηρος είναι και εκείνος, που κρατείται ως μέρος αντιποίνων για συμφωνίες που δεν τηρήθηκαν…

Στις 6-12-2017, σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι και συγκεκριμένα στον Α. Παπαχελά, ο τούρκος πρόεδρος Ρατζίπ Ταγίπ Ερντογάν αναφερόμενος στην υπόθεση των οκτώ τούρκων δήλωσε τα εξής:

«Όταν οι τούρκοι πραξικοπηματίες, ήρθαν στην Ελλάδα και αναζήτησαν καταφύγιο, κάλεσα αμέσως τον Πρωθυπουργό κ. Τσίπρα. Του είπα, «Αγαπητέ μου φίλε, αυτή είναι η κατάσταση. Δραπέτευσαν από την Τουρκία και προσγειώθηκαν στην Ελλάδα. Αυτά τα άτομα οργάνωσαν πραξικόπημα, ή επιχείρησαν να οργανώσουν πραξικόπημα και θέλω την έκδοσή τους στην Τουρκία». Αυτό ήταν την πρώτη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος. Και μου είπε ότι θα δρομολογήσει την κατάσταση, και ότι σε 15 με 20 ημέρες θα εκδίδονταν στην Τουρκία. Αυτό είπε. Αλλά δυστυχώς, αυτή τη στιγμή, βρίσκονται ακόμη στην Ελλάδα». Συνέχεια

Ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ, ΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ «ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΛΛΑΓΗΣ» ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ …ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Μας λείπει ένας αρχηγός;… πενήντα ξεφυτρώνουν,
το ένα κόμμα χάνεται;… θα έβγουν άλλα δέκα•
όλοι για το αξίωμα του αρχηγού μαλώνουν,
κι ίσως αργότερα μας βγη στη μέση και γυναίκα.
Αλλά κι εγώ ο αφανής των Αθηνών πολίτης
ελπίζω πως καμμιά φορά θα γίνω Κυβερνήτης
.

Γ. Σουρής

Οι περισσότεροι μάλλον προσπερνούν βιαστικά και με περισσή αδιαφορία τα σημαντικότερα των γεγονότων. Συνηθισμένο φαινόμενο θα πει κάποιος, σημάδι των καιρών θα σχολιάσει σκωπτικά κάποιος άλλος. «Χέσε ψηλά, κι αγνάντευε», σου λέει ο ένας, «δεν βαριέσαι, αδερφέ», σου λέει ο άλλος». Δεν γίνεται, όμως, έτσι δουλειά. Γίνεται; «Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα», έλεγε ο Σιμωνίδης ο Κείος, αρχαίος ποιητής και συγγραφέας επιγραμμάτων, δηλαδή «άπειρη η γενιά των ηλιθίων». Δυσοίωνη η εκτίμηση του για την ανθρωπότητα, δεν λέμε, αλλά απ’ ότι αποδείχθηκε δεν λάθεψε και πολύ.

Τέλος πάντων. Ας μπούμε στο ψητό.

Το παράπονό μας έχει να κάνει με το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής της Φώφης, του Σταύρου του ανθρώπου με το σακίδιο, της δημαρχάρας Αθηνών και πασών των περιχώρων Καμίνη, του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Θεοχαρόπουλου (όποιος δεν τον ξέρει να φάει μια μερίδα σκατά παραπάνω) και λοιπών συγγενών. Συνέχεια

ΜΕΤΑΞΙ, ΡΑΣΟ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ταυτόχρονα με τις «μεγάλες» ιστορίες και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, υπάρχουν και οι «μικρές» ιστορίες οι οποίες διαδραματίζονται υπό την ομπρέλα των «μεγάλων» ιστορικών γεγονότων. Άλλοτε προσυπογράφουν και άλλοτε διαψεύδουν τις «μεγάλες» ιστορίες. Συνήθως οι «μεγάλες» ιστορίες είναι ευάλωτες στην παραποίηση και την μεθόδευση και επιλέγονται ως «μεγάλες» ανάλογα με τον πολιτικό σκοπό που πρόκειται να υπηρετήσουν. Οι «μικρές», από την άλλη, συνήθως παραμένουν αλώβητες από κάθε είδους πολιτική εκμετάλλευση και πάντα μέσα τους εμπεριέχουν συμπυκνωμένη, ολόκληρη και αναλλοίωτη την αλήθεια ενός οποιουδήποτε «μεγάλου» ιστορικού γεγονότος.

Μέσα στο παραπάνω πλαίσιο θα παρουσιαστεί η «μικρή» ιστορία ενός ιερομόναχου του Γεράσιμου Παπαδόπουλου, που έζησε στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης του 1821 και υπήρξε ένθερμος ενάντιός της. Υπήρξε αντιπρόσωπος της πόλης της Καλαμάτας στη Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος, γεγονός που φανερώνει την επιρροή που είχε στην πόλη. Η συμμετοχή ενός τέτοιου ανθρώπου στην Β΄ Εθνοσυνέλευση φανερώνει και το κλίμα που επικρατούσε σε αυτήν, που κατέληξε στον εμφύλιο. Η στάση του και ο λόγος του, όπου ο ίδιος έχει αποτυπώσει σε βιβλίο του, φανερώνουν την αρνητικότητά του απέναντι στην επανάσταση. Η στάση του αντικατοπτρίζει την αρνητικότητα της εκκλησίας, του κλήρου σε μεγάλο βαθμό, καθώς και όσων είχαν βολευτεί οικονομικά και συναλλάσσονταν μια χαρά με τις οθωμανικές αρχές. Ο συγκεκριμένος ιερομόναχος εκφράζει και τα δύο παραπάνω χαρακτηριστικά, καθώς εκτός από ιερομόναχος ήταν και επιχειρηματίας, αφού κατείχε κτήματα, ένα γυναικείο μοναστήρι, ακίνητα και 27 εργαστήρια επεξεργασίας μεταξιού. Μάλιστα η φήμη που απέκτησε η Καλαμάτα για τα μεταξωτά υφαντά της, εξ ού και το δημοτικό τραγούδι «Μαντήλι Καλαματιανό», ήταν λόγω της έντονης επιχειρηματικής δραστηριότητας του συγκεκριμένου ιερομόναχου, που εκτίναξε την παραγωγή μεταξιού, κάνοντας την Καλαμάτα γνωστή για τα μεταξωτά μαντήλια της. Συνέχεια

ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ «ΠΟΛΩΣΗΣ» Ή ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ…

Στην πολιτική συχνά κατασκευάζονται αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε εξουσιαστικές μερίδες, που βαθμιαία στοχεύουν να προβληθούν ως έχουσες πολωτικό χαρακτήρα. Στην λεγόμενη μεταπολιτευτική περίοδο η εναλλαγή στην εξουσία των δύο μεγαλύτερων πολιτικών σχηματισμών, δηλαδή της ΝΔ και του Πασοκ, χαρακτηρίστηκε πολλάκις από την λεγόμενη πόλωση, η οποία αποδείχθηκε πολιτικά ωφέλιμη για τους σχεδιασμούς τους.

Επρόκειτο για μια ευρύτερη περίοδο, κατά την οποία τουλάχιστον έως το 1989, ήταν σχετικά εύκολο να διατηρηθούν οι ιδεολογικές γραμμές, οι οποίες είχαν χαραχθεί με έμφαση ήδη από την περίοδο του Εμφυλίου, χωρίς να διαταράσσονται στο ελάχιστο οι διαδικασίες κοινωνικού και οικονομικού μετασχηματισμού που δρομολόγησαν και επέβλεπαν οι «εγγυήτριες» μεγάλες δυνάμεις.

Οφείλουμε, όμως, έγκαιρα να τονίσουμε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά της «πόλωσης» από εκείνα δευτερευούσης σημασίας, όχι μόνο διότι εν προκειμένω δεν επιδιώκουμε μια εξαντλητική διερεύνηση του «φαινομένου», αλλά κυρίως επειδή θέλουμε να φθάσουμε απλούστερα και καίρια στις ουσιαστικότερες διαπιστώσεις. Συνέχεια

Έμφυλες Ταυτότητες και ο Εναγκαλισμός του Κράτους (Μέρος Β΄)

Η Gayle Rubin, το 1975, προσφέρει μια από τις πρώτες θεωρητικές προσεγγίσεις της πολιτικής διάστασης των διαδικασιών μέσω των οποίων το φύλο και η σεξουαλικότητα παράγονται ως πολιτισμικά ιδιώματα, σωματικές ιδιότητες και κοινωνικές ταυτότητες. Προσφέρει μια διεξοδική ανάλυση του συστήματος «βιολογικού/κοινωνικού φύλου»: τον πολιτισμικό μηχανισμό που παράγει ιεραρχικά τοποθετημένα και ετεροφυλικά προδιατεθειμένα έμφυλα υποκείμενα. Αυτός ο μηχανισμός, «σμίλευσης της σεξουαλικότητας», τόσο ψυχικά εγγεγραμμένος όσο και θεσπισμένος στο πλαίσιο της αναπαραγωγικής οικογένειας και της επιβεβλημένης ετεροφυλοφιλίας, καθιστά τον κοινωνικό και σεξουαλικό δεσμό ανάμεσα σε δύο διακριτά, σχεσιακά και συμπληρωματικά φύλα στο πλαίσιο της ετεροφυλοφιλικής γαμήλιας ένωσης θεμελιώδη μονάδα της ανθρώπινης κοινωνίας (Αθηνά Αθανασίου, Φεμινιστική Θεωρία και Πολιτισμική Κριτική, εκδ. Νήσος). Η συγκεκριμένη ανάλυση της Rubin θεωρείται σήμερα ένα κλασσικό άρθρο φεμινιστικής θεωρίας (“The traffic in women: Notes in the political economy of sex”) ενώ κατείχε πρωτοποριακό ρόλο κατά τη δεκαετία του ’70. Συνέχεια

Έμφυλες Ταυτότητες και ο Εναγκαλισμός του Κράτους (Μέρος Α΄)

Είναι σχεδόν βέβαιο, ότι οι περισσότεροι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου δεν είχαν ξανακούσει τους όρους «ταυτότητα φύλου», έμφυλη ταυτότητα ή «κοινωνικό φύλο» και δεν γνωρίζουμε εάν πραγματικά οι έννοιες αυτές έγιναν κατανοητές, ή απλά μέσω των πολιτικών-νομοθετικών χειρισμών ουσιαστικά ισχυροποιήθηκαν οι πόλοι της εκκλησίας και της ακροδεξιάς. Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια το Κράτος έχει εντάξει το ζήτημα του «φύλου» στην ατζέντα του.

Σίγουρα, μια κυβέρνηση με το στελεχιακό δυναμικό του Σύριζα έχει τις δυνατότητες και την υποδομή για να αναδείξει ζητήματα «φύλου», αφού ανέκαθεν στους κόλπους του λειτουργούσαν ομάδες εργασίας με το συγκεκριμένο θέμα. Το 2017, μπορούμε να πούμε πως είναι για το «φύλο» και το Κράτος, μια σημαντική χρονιά. Και αυτό για­τί κατά τη σχολική περίοδο 2016-17, στα γυμνάσια υπήρξε για πρώτη φορά η ανάπτυξη θεματικής ενότητας με θέμα: «Έμφυλες Ταυτότητες», οι οποίες ξεσήκωσαν αντιδράσεις στους κόλπους της εκκλησίας και σε άλλους συντηρητικούς κύκλους. Για τους δικούς της λόγους, την αντίθεσή της στη συγκεκριμένη θεματική ενότητα είχε εκφράσει και η ΟΛΜΕ. Συνεπώς βρισκόμαστε σε μια χρονική περίοδο, όπου η έννοια του «φύλου» ενδιαφέρει αρκετά το Κράτος και συγκεκριμένα δυτικού τύπου κράτη, καθώς διαπιστώνουμε ότι και άλλα εκπαιδευτικά συστήματα (π.χ. στις ΗΠΑ) αλλά και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης έχουν εντάξει το «φύλο» στις θεματικές τους, για την ακρίβεια, το «κοινωνικό φύλο». Και το όψιμο αυτό ενδιαφέρον, εντάσσεται ασφαλώς στη λογική τής εν τέλει παροχής «δικαιωμάτων» και «ελευθεριών», ως τις πλέον σύγχρονες μορφές εξαπάτησης των ανθρώπων που αποτελούν είτε «μειοψηφία» είτε κατέχουν «ειδικό βάρος». Συνέχεια

Προ του Νόμου

Προ του Νόμου στέκεται ένας θυρωρός. Σ’ αυτόν το θυρωρό έρχεται ένας άντρας απ’ την ύπαιθρο και παρακαλεί να του επιτραπεί η είσοδος στο Νόμο. Όμως ο θυρωρός λέγει ότι δεν μπορεί να του επιτρέψει τώρα τήν είσοδο. Ο άντρας συλλογίζεται κι έπειτα ρωτάει αν θα μπορέσει νά μπει αργότερα. «Μπορεί», λέγει ό θυρωρός, «τώρα όμως όχι».

Επειδή η πόρτα του Νόμου μένει όπως πάντα ανοιχτή κι ο θυρωρός παραμερίζει στην άκρη, σκύβει ο άντρας για να ιδεί ανάμεσα απ’ την πόρτα στο εσωτερικό. Καθώς το αντιλαμβάνεται αυτό, ο θυρωρός, γελάει λέγοντας: «Αφού σε τραβάει τόσο, δοκίμασε, λοιπόν, να μπεις παρά την απαγόρευσή μου. Όμως πρόσεξε: είμαι δυνατός. Κι είμαι μόνο ο κατώτατος θυρωρός. Από αίθουσα σε αίθουσα όμως στέκονται θυρωροί, ο ένας δυνατότερος, απ’ τον άλλον. Ακόμα και την θέα τού τρίτου δέν μπορώ μήτ’ εγώ να την υποφέρω». Συνέχεια

Οι «επαναστατικές γραφές» και οι «γραμματικοί» αυτών

Κριτσανίζοντας, χθες βράδυ, το ταπεινό μου τυράκι, στη σκιώδη τρύπα μου μονάχος, ως άλλος φασή-στας (στη «φάση» μου, δηλαδή, όπως τόσο εύστοχα είχε διατυπώσει ο μακαρίτης Άκης Πάνου), σκεφτόμουν τι θα μού ομολογούσε ένας «φωτισμένος» κινηματίας, αν πάθαινε ξαφνικά οξεία κρίση ειλικρίνειας. Σας παραθέτω τις ακατέργαστες σκέψεις μου, ευχαρίστως.

Α, όλα κι όλα. Αν το ’χει «πει» ο Μπακούνιν, δεν σηκώνω κουβέντα. Αν το έχει γράψει ο άνθρωπος, δηλαδή. Αυτό εννοώ. Ποιός είσαι τώρα εσύ, που τολμάς να διαφωνήσεις; Εμείς κάνουμε ό,τι γράφει ο Μπακούνιν, άντε κι ο Κροπότκιν, άντε και μερικοί ακόμη «ευαγγελιστές» του αναρχισμού. Πέραν τούτου, όμως, ουδέν. Είναι ζήτημα ταυτολογίας, Πόντικά μου, αν θέλεις να λέγεσαι «αναρχικός» ακολουθείς τις «γραφές». Οφείλεις να παπαγαλίζεις θεωρίες και να αντιγράφεις τυφλοσούρτη πρακτικές, ασχέτως αν εκφράστηκαν με βάση μια πραγματικότητα, ένα κοινωνικό γίγνεσθαι, που πόρρω απέχει από τις αντίστοιχες σημερινές. Αυτό είναι το σωστό. Συνέχεια

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΪΚΗ; (Μέρος 2ο)

Οι τεταμένες και συχνά εχθρικές σχέσεις μεταξύ της ελληνικής και εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης εντείνονταν πολλές φορές από περιστατικά όπου εμπλέκονταν μέλη και των δύο κοινοτήτων. Τα οικονομικά κίνητρα συγχρονίζονταν πολλές φορές με πολιτικές επιδιώξεις σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων ως προς τη νομή της εθνικής και κρατικής εξουσίας. Είναι δεδομένο, λοιπόν, ότι η πλειονότητα των εβραίων αντιμετώπιζε αρνητικά την προσάρτηση της πόλης, το 1912, στο ελληνικό κράτος. Αυτή τους η στάση οφειλόταν στο ότι η Θεσσαλονίκη, κατά τη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αποτελούσε μια πολυπολιτισμική πόλη, με έντονο εμπορικό χαρακτήρα και το λιμάνι της αποτελούσε πύλη για τα βαλκάνια και την Ευρώπη, πέραν των προνομίων που μέλη της εβραϊκής κοινότητας απολάμβαναν. Η δυναμική του συγκεκριμένου λιμανιού θα μειωνόταν, αφού λίγα χιλιόμετρα βορειότερα θα υπήρχαν σύνορα και συνεπώς οι μεταφορές προς τη βαλκανική χερσόνησο δεν θα είχαν την ίδια αμεσότητα προς τη βαλκανική ενδοχώρα.

Οι προβληματισμοί της εβραϊκής κοινότητας δεν εντάσσονταν μόνο στο οικονομικό σκέλος αλλά και στο πολιτικό. Εντός της κοινότητας υπήρχαν, από τις αρχές του 20ου αι., τρεις κύριες τάσεις: οι σιωνιστές, οι αφομοιωτικοί, οι οποίοι πίστευαν ότι πρέπει να ενσωματώνονται στη κυρίαρχη εξουσία και να μην λειτουργούν διακριτά ή ανταγωνιστικά. Γι’ αυτό το λόγο συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα των νεοτούρκων στη Θεσσαλονίκη. Οι σοσιαλιστές αποτελούσαν τη τρίτη τάση και θεωρούσαν ότι το εθνικό ζήτημα στα Βαλκάνια όφειλε να υποταχθεί στη προοπτική της σοσιαλιστικής αναδιάρθρωσης της οθωμανικής κοινωνίας. Συνέχεια

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΪΚΗ; (Μέρος 1ο)

Εξ αρχής δηλώνουμε ότι ο τίτλος είναι παραπλανητικός. Κατ’ αρχήν, διότι, μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως και ως προς το πρώτο αλλά και ως προς το δεύτερο μέρος του. Στο πρώτο προσδίδεται μια θέση, αμετακίνητη, η οποία επ’ ουδενί αποτελεί άποψη μας και στο δεύτερο μέρος το ερώτημα, εάν ετύχαινε απαντήσεως, θα είχε βάση πριν από 100 χρόνια. Αλλά και πάλι, μπορούμε να εθνο/θρησκευο προσδιορίζουμε εδάφη; Σε κάθε περίπτωση το «είναι» ουσιαστικά, θέλει να προσδιορίσει την κυρίαρχη παρουσία μιας εθνοτικής ομάδας σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, που συχνά, συγχρονίζεται και συνταυτίζεται με την επ’ αυτής ασκούμενη δύναμη επιβολής. Για να το θέσουμε, διαφορετικά, το τί «είναι» η κάθε περιοχή εξαρτάται από την εκάστοτε εξουσία. Οι περιοχές από μόνες τους περιλαμβάνουν ανθρώπους, λαγκάδια και βουνά. Στο παρόν σημείωμα, θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με τη παρουσία μιας πολυπληθούς κοινότητας στην περιοχή της Θεσσαλονίκης για αρκετούς αιώνες, της εβραϊκής, επειδή η μελέτη της πλήρους πορείας και εξέλιξης της συγκεκριμένης κοινότητας μας προσφέρει πολλά στοιχεία για αρκετούς τομείς της ιστορίας, όπως τους λόγους δια των οποίων έγινε η πολυπληθέστερη εθνοθρησκευτική κοινότητα στη Θεσσαλονίκη, τις εντάσεις με άλλες θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες, την εξαφάνισή της το 1943. Συνέχεια

ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Η γνωστή εδώ και δεκαετίες ανακύκλωση διαφόρων υλικών, όπως χαρτί, γυαλί, αλουμίνιο κ.λπ, τον τελευταίο καιρό εμφανίζεται όλο και συχνότερα στο προσκήνιο. Κάτι οι κλιματικές αλλαγές, κάτι το φαινόμενο του θερμοκηπίου… κάτι τα μεγάλα κεφάλαια επιχορήγησης, η ανακύκλωση φαντάζει ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Επί πλέον έχουν εμπλουτιστεί οι τομείς ανακύκλωσης και σε οχήματα, μπαταρίες, λάστιχα, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, βιομηχανικά υλικά κ.λπ., με τη δημιουργία κυρίως ιδιωτικών φορέων. Ο σημαντικότερος φορέας ανακύκλωσης στη χώρα είναι η Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης (ΕΕΑΑ), η οποία συστήθηκε το 2001 και μέτοχοι της είναι κατά τα 2/3 εταιρείες και το υπόλοιπο 1/3 η ΚΕΔΚΕ. Σαν κύριοι μέτοχοι της εμφανίζονται εταιρείες όπως οι: ΝΕΣΤΛΕ ΕΛΛΑΣ, ΦΑΓΕ, PEPSICO-HBH, COCA-COLA, ΙΟΝ, ΜΕΒΓΑΛ, ΕΛΑΪΣ, ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΖΥΘΟΠΟΙΪΑ, κ.ά., οι οποίες κατέχουν το 65% και φυσικά προωθούν με κάθε μέσο την ανακύκλωση τόσο των δικών τους προϊόντων, αλλά, αναπτύσσοντας παράλληλα και ξεχωριστή διακριτή δραστηριότητα. Με μια ματιά είναι αντιληπτή η παρουσία αρκετών πολυεθνικών στο μετοχολόγιο της ΕΕΑΑ γι’ αυτό και οι «αγαθές προθέσεις» προφανώς… πάνε περίπατο. Συνέχεια

Όλα τα κράτη την ίδια μούρη έχουν

Κάθε οργανωμένη κοινωνία, όπως τη βλέπουμε σήμερα, βρίσκεται κάτω από την κρατική κυριαρχία, κι ο κόσμος που ζούμε στο σύνολο του ακόμα και στο πιο απόμακρο σημείο του, κυριαρχείται από τις εξουσιαστικές σχέσεις. Οι ιδεολογικοί εκφραστές του κρατισμού, πάσχισαν και πασχίζουν αδιάκοπα να εδραιώσουν στα μυαλά και στη συνείδηση των ανθρώπων την «αναγκαιότητα ύπαρξης του κράτους» προσπαθώντας ταυτόχρονα, να του δώσουν μια άυλη διάσταση, να το εξωραΐσουν, να το ανυψώσουν, να το από-προσωποποιήσουν. Αλλά την ίδια στιγμή οι πολιτικοί του εκπρόσωποι βάζουν σε λειτουργία τους νόμους, τους θεσμούς, τους μηχανισμούς κάθε τι, τελοσπάντων, που εκδηλώνει την υλική του υπόσταση.

Για αυτούς το κράτος είναι, αφαιρετικά, ο «εκπρόσωπος του γενικού συμφέροντος», ο εκφραστής των δικαιωμάτων και των ορίων του κάθε ατόμου. Οι ιδεολογικοί εκφραστές του κρατισμού διαφυλάττουν την έννοια της εξουσίας και ισχυρίζονται ότι πρέπει πάντα να επιβιώνει από τις αδυναμίες και τα λάθη που διαπράττουν αυτοί που εναλλάσσονται στην άσκηση της εξουσίας. Συνέχεια

Με αφορμή κάποια συνέντευξη

Θεοδωράκειες συνεντεύξεις[1] περί Αγίων και δαιμόνων ή πως η αριστερά μεταμφιεσμένη σε αντιεξουσία επιτίθεται σε σκιάχτρα κι ανεμόμυλους

Είναι δεδομένο, πως τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μια δυναμική, που ξεπηδώντας μέσα από τον κοινωνικό χώρο, προσεγγίζει ή τοποθετείται στις αναρχικές και αντιεξουσιαστικές απόψεις και πρακτικές. Αυτή η δυναμική έχει αναπτυχθεί σε ένα διάστημα που προσεγγίζει, πλέον, τις δύο δεκαετίες, με αρκετές, ωστόσο, διακυμάνσεις. Έγινε ιδιαίτερα φανερή κατά το 2003 στις κινητοποιήσεις πριν, κατά και μετά τις συγκρούσεις στη Θεσσαλονίκη.

Τέτοιες καταστάσεις προκαλούσαν ανέκαθεν το ενδιαφέρον των εξουσιαστών, κάθε είδους και κάθε μορφής. Η συντήρηση και ισχυροποίηση των εξουσιαστικών σχέσεων, θεσμών και μηχανισμών απαιτεί την αφομοίωση και ιδεολογικοποίηση απόψεων και πρακτικών. Βασική επιδίωξη είναι μέσα από μια σειρά διαδικασιών να επιτευχθεί και η αφομοίωση κοινωνικών κομματιών. Οι «ανανεωτικοί» ή νεωτεριστικοί μηχανισμοί θα πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο φανταχτεροί. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να προσελκύσουν εκείνα τα «υποκείμενα» που αποτελούν στόχο αυτής της διαδικασίας.

Άλλωστε, είναι γνωστό πως από τη δεκαετία του ’90 είχαν μπει σε εφαρμογή οι σχεδιασμοί για την κατασκευή της λεγόμενης «αντιεξουσιαστικής αριστεράς» (η εκσυγχρονιστική εκδοχή της πάλαι ποτέ άκρας –πάντοτε όμως καθεστωτικής– αριστεράς). Μέσα από αυτή θα μπορούσε να αλωθεί ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας, που «ψαχνότανε» για απόψεις και πρακτικές έξω από τις κρατικές και εξουσιαστικές νόρμες και σχήματα. Το μεγάλο συγκρουσιακό κι εξεγερτικό κύμα της δεκαετίας του 1990 έχει εδραιώσει, πλέον, μια αναρχική κι αντι-εξουσιαστική πραγματικότητα. Συνέχεια

Κάποιες σημειώσεις γύρω από τον αντιφασισμό…

[…] «Η ουσία του αντιφασισμού συνίσταται στην πάλη εναντίον του φασισμού μέσω της προώθησης της δημοκρατίας, αντιπαραθέτοντας τον πρώτο στη δεύτερη, πράγμα που σημαίνει την πάλη όχι για την καταστροφή του καπιταλισμού, αλλά για τον εξαναγκασμό του για να μη γίνει ολοκληρωτικός», γράφει ο Ζαν Μπαρώ στο βιβλίο του «Φασισμός/αντιφασισμός. Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».

Έτσι, λοιπόν, έχουμε την πόλωση ανάμεσα σε δύο εξουσιαστικά συμπλέγματα, τη δημοκρατία με τη «νόμιμη» και «θεσμοποιημένη» κρατική βία και τον φασισμό με την απροκάλυπτη βία του στρατιωτικά δομημένου κράτους. Και μέσα σε αυτό το δίλημμα έχουν εγκλωβιστεί στο παρελθόν πολλές φορές οι άνθρωποι και έχουν γίνει οι μακάβριοι πρωταγωνιστές των μεγαλύτερων ανθρωποσφαγών. Για παράδειγμα, 50 εκατομμύρια άνθρωποι σφαγιάστηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, τον πόλεμο των «προοδευτικών δυνάμεων» εναντίον του ολοκληρωτισμού, του φασισμού. Και το αποτέλεσμα; «Νίκη κατά του φασισμού; Όχι βέβαια! Επειδή, η νίκη κατά του φασισμού προϋποθέτει και την συντριβή της δημοκρατίας και φυσικά αυτού του θεσμού και μηχανισμού που αναδεικνύει αυτές τις μορφές διακυβέρνησης: του κράτους. Επειδή ο φασισμός και η δημοκρατία είναι μέσα διακυβέρνησης, είναι μορφές διαχείρισης της καταπίεσης και εκμετάλλευσης των ανθρώπων από το κράτος και όσους βρίσκονται μέσα στο σύστημα που εξανδραποδίζει και εξοντώνει κάθε τι το ανθρώπινο. Εναλλάσσονται ανάλογα με τις ανάγκες των εξουσιαστών ή μετουσιώνονται σε σοσιαλιστικές ή σοσιαλίζουσες αποχρώσεις χωρίς όμως να καταστρέφεται η ουσία τους. Συνέχεια

Βιθέντε Μονκλούς Γκουαλάρ

Ο Ισπανός ελευθεριακός που θυματοποιήθηκε στην ΕΣΣΔ. Το μόνο του έγκλημα; Σκεφτόταν!

Tο Αμπιέγκο, στους πρόποδες του Μπαρμπάστρο, ένα οχυρό της CNT, είχε αντιπροσωπευθεί στο συνέδριο της CNT στη Σαραγόσα το Μάιο του 1936 από το 80μελές συνδικάτο της CNT, τμήμα της ισχυρής οργάνωσης της κοινότητας Μπαρμπάστρο. Αντιπροσωπεύθηκαν, επίσης, κοντινά χωριά όπως το Καστιλαζουέλο (70 μέλη), Ποζάν ντελ Βέρο (47), Κοστεάν (320) και Ναβάλ (13) που έστειλε, επίσης, αντιπρόσωπους στο συνέδριο, ενώ η συμμετοχή ήταν αδύνατη για τους συντρόφους του Σάλας Άτλας.

Η CNT του Αμπιέγκο συνεισέφερε, επίσης, εθελοντές μαχητές για να επανδρωθούν οι εμπροσθοφυλακές και ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την κολεκτιβοποίηση της πόλης, υπό την ηγεσία του Ραμόν Σανζ Αλμουντέβαρ που συνελήφθη στο μέτωπο της Γκουανταλαχάρα προς το τέλος του εμφύλιου πολέμου και φυλακίστηκε για 4 χρόνια πριν φύγει εξόριστος στη Γαλλία, το 1948.

Ο αδερφός του Μανουέλ, ένας πρώην εθελοντής με τους μαχητές του Μπαρμπάστρο, που είχαν ζήσει τη δράση στα μέτωπα του Χουέσκα και του Τερουέλ πριν αναγκαστούν να αποχωρήσουν από τους κομμουνιστές και στρατολογημένος στο Αλκουμπιέρ με την 26η Μεραρχία «Ντουρούτι», ζούσε ήδη εκεί. Ο Μανουέλ υπηρετούσε σαν κομισάριος του λόχου και τραυματίστηκε στο Τρεμπ πριν το σκάσει για τη Γαλλία, όπου κρατήθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Μπουργκ-Μαντάμ και Λε Βερνέτ απ’ όπου δραπέτευσε για να συμμετέχει στην αντίσταση (στους Μακί Πουάν Γκραβ [ΣτΜ: Μακί: γαλλική αντιστασιακή οργάνωση]).

Ένας άλλος υπέρμαχος της κολεκτίβας ήταν ο Σαντιάγκο Γκουαλάρ, πρόσφυγας από το Φεβρουάριο του 1939, που πέθανε το 1990 σε εξορία στη Γαλλία στην ηλικία των 86 ετών. Οι φασίστες επιτέθηκαν άγρια στο Αμπιέγκο: 9 κάτοικοι ερευνήθηκαν από το Δικαστήριο Πολιτικής Ευθύνης της Αραγονίας, ανάμεσά τους οι Manuel Salas Duran (αντιπρόσωπος της κολεκτίβας του καφέ και της κοπερατίβας) και Mariano Jordan Ballabriga της CNT, οι οποίοι αμφότεροι έγιναν φυγάδες, και ο Julian Bierge Claver. Άλλοι 60 κάτοικοι του Αμπιέγκο πέρασαν από τις φυλακές της Huesca, συμπεριλαμβανομένων 6 γυναικών και τουλάχιστον 8 κατοίκων που φυλακίστηκαν και μετά εκτελέστηκαν: οι Joaquίn Monclus Guallar (η μητέρα του αδερφού του Vicente) στις 30-8-1936 στη Huesca, πέντε άτομα (Santiago Baron Tornil 10-11-1939, Martin Bull Arilla και Jose Naya Allue στις 27-3-1940, Melchor Oliveros Baron στις 31-10-1940 και Agustin Nasarre Gros στις 13-7-1943) στο Μπαρμπάστρο, Vicente Arin Panzano στις 23-6-1944, και Justo Panzano Encuentro στις 14-3-1945, στη Σαραγόσα. Ήταν όλοι και όλες νέοι και νέες, αγρότες, βοσκοί και κουρείς προβάτων και το πιο πιθανό μέλη της CNT και της κολεκτίβας.

***

Ο Βιθέντε γεννήθηκε στο Αμπιέγκο (επαρχία Χουέσκα) και έζησε 18 χρόνια στην ΕΣΣΔ, 16 χρόνια και 51 μέρες απ’ τα οποία τα πέρασε στη φυλακή και στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας. Δεν ήταν η μόνη περίπτωση, καθώς υπέφερε την πιο αποκρουστική σκλαβιά μαζί με 50 εκατομμύρια ανθρώπους από πολλές εθνικότητες υπό τους σοβιετικούς χασάπηδες που τοποθέτησαν μια πινακίδα έξω από την είσοδο του στρατοπέδου: «Με σιδηρά πυγμή θα οδηγήσουμε την ανθρωπότητα στην ευτυχία».

Ο Βιθέντε, όντας ελευθεριακός, δήλωσε εθελοντής στην πρώτη γραμμή μαζί με άλλους κατοίκους του Αμπιέγκο και πολέμησε στα μέτωπα Χουέσκα, Σαραγόσα και Λεβάντε. Το 1938 εισήλθε στη σχολή αεροπορίας στη Λα Ριμπέρα (Μούρθια), ένας από τους 250 εκπαιδευόμενους: μετά την πολιτική ανάκριση από τους Ρώσους πράκτορες, κάπου 60 από τους φοιτητές πήραν υποτροφίες από τη δημοκρατική κυβέρνηση των Νεγκρίν και Αλβάρεζ (μαριονέτες του Κρεμλίνου) και ταξίδεψαν στη Ρουέν (Γαλλία) για να πλαισιώσουν την «Coperacia». Αυτή ήταν η αρχή της via dolorosa [ΣτΜ: ο δρόμος της θλίψης] του, και γι’ αυτό τους απαγορεύτηκε να βγουν από τη χώρα. Όταν έφτασαν στο Λένιγκραντ η αστυνομία έψαξε τα μπαγκάζια τους, κατέσχεσε απαγορευμένα βιβλία και τα διαβατήριά τους και στάλθηκαν με τρένο σαν κρατούμενοι μέχρι το Kizobabad [πιθανώς το Kirovabad] (Αζερμπαϊτζάν) – ένα ταξίδι 4.500 χιλιομέτρων. Συνέχεια