ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΣΙΠΡΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΣΤΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟ «ΧΑΛΙ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΕΝΟΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟΥ ΣΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΕ…

Συμπληρώθηκαν λίγες μέρες από την τρίτη χρονιά κατοχικής κυβέρνησης (μην σηκώνετε το φρύδι, ο Καμμένος το ’πε) με αριστερό πρόσημο, με δύο επιπλέον Μνημόνια –ενάμιση για την ακρίβεια– , επιτροπεία ως το 2060  και αυτή την χαρακτηριστική αηδιαστικά υποκριτική έγνοια για τους «ασθενέστερους», αν έφαγαν όλο το φαγητό τους, αν σκεπάζονται καλά τις κρύες νύχτες κλπ κλπ.

Η «kolotoumba» του Τσίπρα, του 2015, που όπως είδαμε του χάρισε δυόμιση άνετα χρόνια διακυβέρνησης και «επιτυχίες» εκεί που οι προηγούμενοι έσπασαν τα μούτρα τους, έχει ήδη καταχωρηθεί διεθνώς ως αναγνωρισμένη πολιτική τακτική και όχι αναγκαστικά με την μονοδιάστατη αρνητική σημασία, που εμείς (οι ελλαδίτες) της αποδίδουμε.

Ξένοι ηγέτες συγχαίρουν ανυπόκριτα τον Τσίπρα και ζητούν να μάθουν περισσότερα για την «ιδιοφυή» κίνηση, που τον απάλλαξε από την εσωκομματική αντιπολίτευση δλδ τους Λαφαζάνηδες και τον «ενοχλητικό» Βαρουφάκη, τον κατέστησε ως τον πλέον αξιόπιστο συνομιλητή, που είχαν ποτέ οι Δανειστές στην Ελλάδα  και έβαλε τουλάχιστον προσωρινά στην άκρη την Νέα Δημοκρατία. Και όλα αυτά με μία μόνο κίνηση.

Η κοινωνική κατάρρευση ήταν πράγματι εντυπωσιακή.

Σημαντικά κοινωνικά κομμάτια (τουλάχιστον όσον αφορά την προηγούμενη καταγεγραμμένη αγωνιστική τους διάθεση) με πρωτοφανή, θα λέγαμε, καρτερικότητα, βίωσαν και βιώνουν μια μία άνευ προηγουμένου ματαίωση, ανέχτηκαν την ακύρωση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, αναγνώρισαν αμέσως τη συντριβή των προσδοκιών του. Το καθεστώς Τσίπρα βέβαια κατέγραψε, στις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015, πτώση άνω των 300.000 ψήφων, ενώ πλέον η εναπομείνασα εκλογική βάση του κάνοντας τη δική της «kolotoumba» επικύρωσε δια της ψήφου ή της ανοχής τη λύση του «μικρότερου κακού».

Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και από το συνονθύλευμα του ΟΧΙ ελάχιστοι είχαν κατά νου μια πραγματική «ρήξη» με τους Δανειστές και την ΕΕ. Η συνέχεια είναι γνωστή: οι περισσότεροι ιδιώτευσαν, απομακρύνθηκαν ακόμα περισσότερο από την πολιτική και κάθε συλλογική μορφή οργάνωσης, οι δε αντιδράσεις στα «νέα μέτρα» εκμηδενίστηκαν. «Ορίστε, κανείς δεν αντιδρά στα μέτρα που φέρνουμε», καμαρώνει ο Τσίπρας.

Την αιφνιδιαστική αυτή τακτική της «kolotoumbas» προσπάθησε να επαναφέρει η κυβέρνηση, αυτή τη φορά για το Σκοπιανό, βέβαιοι μέσα στην αλαζονεία τους, πως θα κάνουν ακόμα έναν  περίπατο, προωθώντας τη λύση των ΗΠΑ για ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, που όπως γνωρίζουμε, σκοντάφτει τα τελευταία 27 χρόνια στην περίφημη «ονομασία». Ήταν τόσο βέβαιοι, που προεξόφλησαν την ψήφιση της νέας «σύνθετης» ονομασίας ακόμα και χωρίς κυβερνητική πλειοψηφία, προφανώς με βάση την επιτυχημένη συνταγή του Μνημονίου 3.

Όμως αυτά τα κόλπα γίνονται μία μόνο φορά.

Το ογκώδες συλλαλητήριο και οι σφυγμομετρήσεις, που καταδεικνύουν τις διαφορετικές διαθέσεις της «κοινής γνώμης» αιφνιδίασαν τόσο το καθεστώς Τσίπρα –που αν ήταν δυνατόν θα καθάριζε με ένα «δημοκρατία της Μακεδονίας» για να φανεί αρεστό στις Μεγάλες Δυνάμεις–, όσο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που έχουν ακριβώς την ίδια θέση κρυπτόμενοι  πίσω από την ομιχλώδη «σύνθετη ονομασία».

Οι δύο βαλκάνιοι τοπάρχες, ο Τσίπρας και ο Ζάεφ συναντήθηκαν (όχι φυσικά με δική τους πρωτοβουλία) στο Νταβός στο «περιθώριο» του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Η σημειολογία της εικόνας είναι δηλωτική.

Είναι και οι δύο μικρόσωμοι, αντίστοιχης ηλικίας και μοιάζουν κάπως και για να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο αυτή η αίσθηση ο Σκηνοθέτης φροντίζει να φορούν και ίδια στολή σαν μαθητούδια: και οι δύο σκούρα μπλε κουστούμια και ευρύχωρα άσπρα πουκάμισα χωρίς γραβάτες.

Αραχτοί και οι δύο στις λευκές πολυθρονίτσες συζητούν με χαρά για το πως θα «κλείσει η δουλειά». Ο Ζάεφ υπόσχεται να αλλάξει ονομασίες κεντρικών δρόμων και του αεροδρομίου των Σκοπίων και κάτι ακαθόριστο για τα σχολικά βιβλία, ενώ ο Τσίπρας έχοντας διαφοροποιήσει τη στρατηγική  του,  ζητά από τον Ζάεφ ….συνταγματική αναθεώρηση.

Το εθνικιστικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη, –αποτελεί παρ’ όλα αυτά συνάμα, δυστυχώς, και  το πρώτο ογκώδες αντικυβερνητικό συλλαλητήριο ύστερα από έξι ολόκληρα χρόνια–, όπως αναφέραμε προηγουμένως, ανατρέπει τον αρχικό σχεδιασμό και επανασυσπειρώνει με πρωτοφανή ταχύτητα κυβέρνηση και αντιπολίτευση στη νέα κυβερνητική θέση: «πρώτα να επιλυθεί ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων με συνταγματική αναθεώρηση και βλέπουμε».

Συριζα, Κίνημα Αλλαγής, Νέα Δημοκρατία και …ΚΚΕ ταυτίζονται απολύτως.

Το ΚΚΕ βρίσκεται και ένα «κλικ» μπροστά από την κυβερνητική διπλωματία αν θέλετε: Μιλά ευθέως για «Μακεδονία», αλλά μόνο ως γεωγραφικό προσδιορισμό! Είναι πραγματικά ακατανόητο, γιατί δεν κανονίζουν μια νέα οικουμενική κυβέρνηση, όπως φωνάζει ο φουκαράς ο Λεβέντης και ταλαιπωρούν τη νοημοσύνη μας με τόσο χαμηλού επιπέδου θέαμα.

Το ζήτημα, βέβαια, μπορεί προς ώρας να οδεύει στις καλένδες, καθώς ο αδύναμος κρίκος της ιστορίας, ο πρωθυπουργός Ζάεφ που έχει αναλάβει την ταχεία ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, κυβερνά μαζί με τα δύο αλβανικά κόμματα έχοντας υιοθετήσει βασικά αιτήματα των Αλβανών της ΦΥΡΟΜ: αλβανική γλώσσα ως δεύτερη επίσημη γλώσσα και αλλαγή σημαίας και εθνοσήμων και συνταγματικές παραχωρήσεις. Απέναντί του το ισχυρό εθνικιστικό VMRO, που έχασε την εύνοια των Δυτικών Δυνάμεων και την εξουσία το 2016, αλλά παραμένει πρώτο κόμμα στο Σκοπιανό κοινοβούλιο με 51/120 έδρες.

Χωρίς καμία αμφιβολία το ζήτημα θα επανέλθει σύντομα, καθώς τα Σκόπια έχουν ένα μοναδικό στρατηγικό πλεονέκτημα: Είναι το απόλυτο σταυροδρόμι των Βαλκανίων,  καθώς εκεί τέμνονται οι δύο βασικοί χερσαίοι εμπορικοί άξονες, Κεντρικής Ευρώπης-Αιγαίου της Αδριατικής-Κωνσταντινούπολης, παρακάμπτοντας τους βαλκανικούς ορεινούς όγκους. Αυτό το πλεονέκτημα δεν είχε διαφύγει από τον καγκελάριο Otto von Bismarck, που αν και περιφρονούσε βαθύτατα τους Βαλκάνιους,  είχε κατανοήσει από νωρίς  ότι «όποιος έχει υπό τον έλεγχό του την κοιλάδα του Βαρδάρη, είναι ο πραγματικός κυρίαρχος των Βαλκανίων»…

Δημοσιεύθηκε από Παρεμπιπτόντως

Both comments and trackbacks are currently closed.