Monthly Archives: Νοέμβριος 2017

Tα «θαυ­μα­στά» παι­χνί­δια της μνή­μης

Θεωρούντες ότι η πραγματικότητα είναι ζωτικό κομμάτι για την διατήρηση της ιστορικής μνήμης, αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο που αφορά τις τεχνικές πολιτικής εξαπάτησης, στρέβλωσης και συμμόρφωσης των χαρακτηριζόμενων ως πρωταγωνιστῶν των γεγονότων του Πολυτεχνείου του 1973. Πολλά από αυτά τα πρόσωπα έγιναν αληθινά πρωταγωνιστές σε εξουσιαστικές αθλιότητες κατά τα χρόνια της μεταπολίτευσης…

Η πορεία των 300 προβοκατόρων

Μέ­ρες Πο­λυ­τε­χνεί­ου και φέ­τος.

Μέ­ρες Πο­λυ­τε­χνεί­ου και ό­λοι έ­σπευ­σαν και πά­λι να «θυ­μη­θούν», να α­να­σκευά­σουν να προ­σαρ­μό­σουν γε­γο­νό­τα και κα­τα­στά­σεις.

Πά­ντα υ­πάρ­χει εν­δια­φέ­ρον να α­κούς τους «πρω­τα­γω­νι­στές» της ε­ξέ­γερ­σης και των γε­γο­νό­των του Νο­έμ­βρη του 1973…

Εί­ναι εν­δια­φέ­ρον να μα­θαί­νεις πως ε­ξε­λί­χτη­καν τα γε­γο­νό­τα α­πό «πρώ­το χέ­ρι». Έ­τσι μπο­ρεί να α­πο­λαύ­σει κα­νείς τον Μπί­στη να α­να­φέ­ρε­ται στην κα­τά­λη­ψη της Νο­μι­κής (την πρώ­τη) ό­που η έ­ξο­δος (ξε­πού­λη­μα) πα­ρου­σιά­ζε­ται με τον πλέ­ον α­νώ­δυ­νο τρό­πο. Δεν υ­πήρ­ξε κα­νε­νός εί­δους α­ντί­δρα­ση α­πό τους μι­σούς και πλέ­ον κα­τα­λη­ψί­ες που αρ­νού­νταν να βγουν, δεν α­πει­λή­θη­καν α­πό τον Μπί­στη α­κό­μα και μέ­λη της Α­ντι-Ε­ΦΕ­Ε και της ΚΝΕ για να ε­φαρ­μό­σουν την α­πό­φα­ση της ε­πι­τρο­πής (Τζου­μά­κας, Μπί­στης, Μα­ντζου­ρά­νης), δεν έ­γι­ναν α­ψι­μα­χί­ες στα σκα­λιά της Νο­μι­κής, δεν ά­νοι­ξε αιφ­νι­δια­στι­κά η πόρ­τα ώ­στε να βρε­θούν μπρο­στά σε τε­τε­λε­σμέ­να γε­γο­νό­τα ό­σοι α­ντι­δρού­σαν στην έ­ξο­δο. Α­πλά ο Τζου­μά­κας κά­λε­σε με την ντου­ντού­κα κι ό­λοι βγή­καν. Συνέχεια

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (1967-74)

Του  Τάσου Δαρβέρη

Έκδοση Βιβλιοπέλαγος

«Πο­τέ δεν ή­μα­σταν πιο ε­λεύ­θε­ροι απ’ ό­σο στη γερ­μα­νι­κή κα­το­χή…».

Μ’ αυ­τή τη φρά­ση του Σαρ­τρ, ξε­κι­νά ο πρό­λο­γος στην πρώ­τη έκ­δο­ση του βι­βλί­ου που έ­γι­νε το 1983, στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, α­πό τις εκ­δό­σεις Τρί­λο­φος.

Μια φρά­ση που ό­ποια ερ­μη­νεί­α κι αν της δώ­σεις δεν λα­θεύ­εις. Μπο­ρείς να πεις πως οι συν­θή­κες ή­ταν αρ­κε­τά πιο ε­λεύ­θε­ρες α­πό αυ­τές τις δη­μο­κρα­τί­ας α­φού η τε­λευ­ταί­α πα­ρα­μέ­νει πά­ντα ο κα­λύ­τε­ρος μαν­δύ­ας ό­που μοι­ρά­ζο­νται ε­ξου­σί­ες, φτιά­χνο­νται κερ­δο­φό­ρα πό­στα, μπαί­νουν σε ε­φαρ­μο­γή τε­χνι­κές και δια­δι­κα­σί­ες για να βου­λώ­νουν στό­μα­τα και να ε­ξα­νε­μί­ζο­νται συ­νει­δή­σεις, ώ­στε η βαρ­βα­ρό­τη­τα να συ­ντη­ρεί­ται με τους κα­λύ­τε­ρους ό­ρους και τα δε­σμά να εί­ναι πιο σφι­κτά και α­νυ­πό­φο­ρα.

Μπο­ρείς α­κό­μα να πεις πως μέ­σα σε  συν­θή­κες δι­κτα­το­ρί­ας το πά­θος για ε­λευ­θε­ρί­α δεν υ­πο­σκε­λί­ζε­ται α­πό τις μι­κρό­τη­τες που προ­κα­λούν οι βαλ­βί­δες α­πο­συ­μπί­ε­σης της δη­μο­κρα­τί­ας, δεν α­πο­προ­σα­να­το­λί­ζε­ται και δεν υ­πο­κα­θί­στα­ται. Εί­ναι ζω­ντα­νό, πη­γαί­ο, δυ­να­μι­κό και δυ­σκο­λό­τε­ρα ε­ξα­γο­ρά­σι­μο.

Ο­πό­τε εί­ναι εύ­κο­λο να κα­τα­νο­ή­σου­με τους λό­γους για τους ο­ποί­ους προ­τι­μή­θη­κε α­πό τον συγ­γρα­φέ­α αυ­τή η φρά­ση. Συνέχεια

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2017

ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ 15 και 16 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο

Συνέχεια

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ

Συγγραφέας: Κωστής Κορνέτης

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ – σελίδες 717

Ο Κωστής Κορνέτης στην Εισαγωγή καταγράφει, εκτός των άλλων, την πεποίθησή του ότι η προδικτατορική περίοδος ήταν άρρηκτα συνυφασμένη με τα ίδια τα χρόνια της Δικτατορίας και πως η Χούντα αντί να καλλιεργήσει την πλήρη απομόνωση από τον κόσμο και από τις διεθνείς εξελίξεις, όπως λανθασμένα κατά την γνώμη του υποστηρίζεται πολλές φορές, πρόσφερε άθελά της ένα πολυσύνθετο και πολυδαίδαλο έδαφος, για την εκτύλιξη της μακράς δεκαετίας των «σίξτις».

Ο Κορνέτης τονίζει, επίσης, ότι το βιβλίο διερευνά πως μια νέα γενιά φοιτητών μετά το 1971, την στιγμή που «χαλαρώνει» το καθεστώς, ήρθε πλέον σε ανοικτή αντιπαράθεση, αντικαθιστώντας την προηγούμενη γενιά, που θεωρεί ότι είχε αποτύχει, καθώς είχε καθοριστεί σε μεγάλο βαθμό από το προδικτατορικό καθεστώς.

Πρόσθετος σκοπός του βιβλίου, σύμφωνα με τον συγγραφέα, είναι να καταγράψει τα πολιτισμικά και τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, που είχαν στην διάθεσή τους οι αντικαθεστωτικοί φοιτητές προκειμένου να έρθουν σε ρήξη με την σχετική συναίνεση, η οποία είχε διαμορφωθεί κατά την πρώτη πενταετία της δικτατορικής διακυβέρνησης και να δημιουργήσουν νέα νοήματα. Συνέχεια

«ΜΕ ΓΗ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΟΣ! ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΤΟ ΓΟΥΩΛΜΑΠΟΥ!» (Μέρος Γ΄)

Οδοιπορικό στις κοινότητες των Μαπούτσε

Δεν θέλουμε αυτονομία

Ο Ντάνιελ και η Μίριαμ ζουν στην κοινότητα Juan Lincopan, στπ Ranquilhue, με τις τρεις κόρες τους. Η κοινότητα αποτελείται από περίπου 300 οικογένειες που ζουν σε 400 εκτάρια, και προσπαθεί να ανακαταλάβει άλλα 1000. Ζουν ανάμεσα σε ομαλούς λόφους, μερικώς δασωμένους, πάνω από το βορειοδυτικό τμήμα της λίμνης Lleu Lleu. Κατά μήκος του σπιτιού τους, που μόλις τελείωσαν να χτίζουν, ο Ντάνιελ και η Μίριαμ έχουν ένα μεγάλο κήπο και ψηλότερα στο λόφο ένα χωράφι για πατάτες και κριθάρι. Κάποιος από την κοινότητα έχει ένα τρακτέρ και το νοικιάζει για όργωμα, αλλιώς θα το όργωναν με βόδια. Στον κήπο τους εφαρμόζουν την οργανική γεωργία, αν και δεν έχουν αρχίσει ακόμα να ακολουθούν αυτή την πρακτική στα χωράφια.

Έχουν κοτόπουλα και μια σταθερή παραγωγή αυγών, σκυλιά που ζουν στο χώρο κάτω από το σπίτι και προειδοποιούν για όποιον πλησιάζει, φτιάχνουν το δικό τους ψωμί και μαγειρεύουν και θερμαίνουν το σπίτι με μια ξυλόσομπα. Το σπίτι έχει ύδρευση αλλά όχι αποχέτευση. Τα λύματα πηγαίνουν στον κήπο και στην άκρη του υπάρχει μια αποθήκη. Συνέχεια

«ΜΕ ΓΗ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΟΣ! ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΤΟ ΓΟΥΩΛΜΑΠΟΥ!» (Μέρος Β΄)

Οδοιπορικό στις κοινότητες των Μαπούτσε

Κατά την παραμονή μου στο ΓουόλΜαπού, σκέφτομαι πολύ τί σημαίνει το να ανήκεις σε ένα λαό. Από την παραδοσιακή αναρχική σκοπιά, ένας λαός ή έθνος είναι μια ουσιώδης κατηγορία, και ένα όχημα για κυριαρχία. Πάντως, γίνεται αμέσως ξεκάθαρο ότι θα ήταν αδύνατο να υποστηρίξουμε τον αγώνα των Μαπούτσε και να απορρίπτουμε την ιδέα του λαού.

Ευτυχώς σ’ αυτό το σημείο όλοι οι Δυτικοί αναρχικοί καταλαβαίνουν ότι οι αγώνες εθνικής απελευθέρωσης δεν είναι πρωτογενώς εθνικιστικοί. Ο εθνικισμός είναι ένα Ευρωπαϊκό μοντέλο πολιτικής, αδιαχώριστο από το γεγονός ότι όλα τα εναπομείναντα ευρωπαϊκά έθνη είναι τεχνητές κατασκευές ενός κεντρικού κράτους, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο (με εξαίρεση, ας πούμε, την Κίνα ή την Ιαπωνία), αυτό είναι αλήθεια για τις μετα-αποικιοποιημένες χώρες (όπως η Χιλή ή η Αλγερία) που υπάρχουν σε άμεση αντίθεση με τα έθνη μη-κράτη. Πολλά άλλα έθνη δεν είναι καθόλου ομογενοποιημένα ή κεντρικά οργανωμένα. Συνέχεια

«ΜΕ ΓΗ, ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΚΡΑΤΟΣ! ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΤΟ ΓΟΥΩΛΜΑΠΟΥ!» (Μέρος Α΄)

Οδοιπορικό στις κοινότητες των Μαπούτσε

Οι φρουροί στις φυλακές Τεμούκο μάς ψάχνουν από την κορυφή μέχρι τα νύχια, και μας οδηγούν σε ένα δωμάτιο δίπλα στον κύριο διάδρομο. Οι τέσσερις άνδρες έρχονται μέσα λίγο αργότερα και αρχίζουν να μας λένε τις ιστορίες τους. Διαλέγουν τις λέξεις προσεκτικά και κάνουν μεγάλες παύσεις. Εβδομήντα μέρες χωρίς τροφή. «Τα κόκκαλά μας πονάνε, ζαλιζόμαστε, κουραζόμαστε, πρέπει να ξεκουραστούμε πολύ, να ξαπλώσουμε πολύ. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι τόσες μέρες χωρίς τροφή. Αλλά θα συνεχίσουμε ως το τέλος. Βάζουμε τα σώματά μας και την υγεία μας στη υπηρεσία του καλού για τον λαό των Μαπούτσε».

Ξεκινούν με αυτά που ήδη ξέρουμε: τους λόγους της απεργίας πείνας, τη χρήση του αντι-τρομοκρατικού νόμου από το Χιλιανό κράτος ενάντια στους μαχητές των Μαπούτσε, και τη μακρά ιστορία του αγώνα τους. Όταν μαθαίνουν ότι δεν είμαστε ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά αναρχικοί, χαμογελούν και μας αντιμετωπίζουν πιο θερμά. Στο κάτω-κάτω, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν δείξει ενδιαφέρον μόνο όταν οι Μαπούτσε καταλήγουν στη φυλακή, αλλά δεν έχουν πάρει ποτέ θέση για την ανεξαρτησία τους. Ένας απ’ αυτούς μας λέει: «Οι αυτόχθονες του Καναδά [First Nations] έχουν δώσει μια βαθύτερη σημασία στην έννοια αναρχία. Είμασταν οι πρώτοι αναρχικοί. Η πολιτική μας είναι αντι-πολιτική». Συνέχεια

Η συμπόνια και η ανακάλυψη της φτώχειας, από αυτούς που στήριξαν τον προγραμματισμό της

Η είδηση που αναπαράγεται τις τελευταίες ώρες στο διαδίκτυο, είναι ότι στον ελλαδικό χώρο έχει δημιουργηθεί ένα νέο κοινωνικό στρώμα, αυτό του working poor (φτωχός εργαζόμενος). Πρόκειται για δημοσίευμα του Spiegel όπου αναπαράχθηκε από πολλά μέσα ενημέρωσης. Ο φτωχός εργαζόμενος λοιπόν, είναι κάποιος με πτυχία ή πιστοποιημένες δεξιότητες, που απασχολείται σε δουλειές που ίσα να βγάζει το φαγητό του. Το γερμανικό Spigel λοιπόν αναφέρει : «Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι.[…] Παρόλα αυτά η μεγάλη κραυγή των εργαζομένων φτωχών δεν ακούστηκε, επειδή ειδάλλως οι ευκαιρίες για μια έστω κακοπληρωμένη δουλειά θα μειώνονταν. Και μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι πάντα καλύτερη από την ανεργία». Το δημοσίευμα κάνει την εκτίμηση ότι «το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει τόσο λίγα που μόλις τούς φτάνει για να ζήσει. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερα από το μέσο μισθό… Ο κίνδυνος, ακόμη και με σταθερή εργασία, να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην ΕΕ». Συνέχεια

ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το 176ο φύλλο της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης: Συνέχεια

ΩΔΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΗΓΕΤΗ ΤΣΙΠΡΑ…

«Πάνω στοῦ Τσίπρα τὰ χωριά, γάϊδαροι γαμοῦν ἀρνιά», Δημοτικό ἆσμα (ἄσεμνο, ἀλλά διδακτικό)

«Με τον Αλέξη Τσίπρα αυτά τα δυόμισι χρόνια δεν έχουμε αλλάξει ποτέ μια πικρή κουβέντα. Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας πραγματικός ηγέτης. Είναι σε διαφορετικό πολιτικό χώρο από μένα, αλλά είναι ένας ηγέτης που ακούει», δήλωσε στην Εφημερίδα των Συντακτών, ο Πάνος ο Καμμένος, που με περίσσια λεβεντιά γκρέμισε τα μνημόνια και συμπλήρωσε πως «Ο Αλέξης δεν ακούει μόνον εμάς, τους εταίρους στην κυβέρνηση, αλλά ακούει τους πολίτες. Στον τομέα των Ενόπλων Δυνάμεων έχει κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση ότι όποτε βρέθηκε σε ασκήσεις ή εορτασμούς συνομιλεί με φαντάρους, με υπαξιωματικούς, με αξιωματικούς. Όπως το κάνει και με τους πολίτες. Είναι ένας πολιτικός που αν δει ότι μια διαφορετική άποψη είναι η σωστή, θα την υιοθετήσει. Το απέδειξε αυτό ανατρέποντας την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Όταν έγινε αυτή η κυβέρνηση το 2015, μας είχαν τελειωμένους, μας είχαν ξεγραμμένους και από την πλευρά της Ευρώπης αλλά και από άλλες χώρες. Σιγά σιγά, με την υπομονή και την επιμονή, με τη σοβαρότητα και την ειλικρίνεια, κατάφερε και ο ίδιος προσωπικά να χτίσει σχέσεις προσωπικές και σε κυβερνητικό επίπεδο με όλη την παγκόσμια κοινότητα». Συνέχεια

Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ (ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ), Η «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΦΩΝΗ» ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΚΑΙ ΟΙ «ΚΡΥΦΟΙ» ΣΤΙΧΟΙ ΤΩΝ ΑΥΛΙΚΩΝ ΤΟΥ…

Το παρακάτω απόσπασμα εμπεριέχεται στο ογκωδέστατο βιβλίο του Γ. Βαρουφάκη, που κυκλοφόρησε ήδη, αν δεν πήρατε είδηση, και στον ελλαδικό χώρο.

Το επιλέξαμε επειδή αναφέρεται στο «παρασκήνιο» του δημοψηφίσματος του καλοκαιρού του 2015 και επειδή μάλλον υπάρχουν ακόμη και τώρα πολλοί που αδυνατούν να αποδεσμευτούν από τις αυταπάτες που τους οδήγησαν να συμμετάσχουν στο μέτωπο του ΟΧΙ. Ο Βαρουφάκης εδώ εξηγεί τους λόγους, που τον οδήγησαν να δηλώσει ότι επρόκειτο να παραιτηθεί στην περίπτωση που το ΝΑΙ επικρατούσε.

«Πέραν του ότι ήθελα να ξεκαθαρίσω στους ψηφοφόρους μου ότι ένα ΝΑΙ θα με οδηγούσε στην παραίτηση από το Υπουργείο Οικονομικών, ήθελα να δω πώς θα αντιδρούσαν στη δήλωσή μου εκείνη, οι σύντροφοί μου, όχι μόνον ο Αλέξης, αλλά και ο Ευκλείδης, παραδείγματος χάριν. Το γεγονός ότι σφύριξαν αδιάφορα, ότι κανείς τους δεν δεσμεύτηκε να κάνει το ίδιο, μου έλεγε όλα όσα χρειαζόταν να γνωρίζω. Ήταν απλό. Το ΝΑΙ δεν ήταν γι’ αυτούς λόγος παραίτησης. Θα υπηρετούσαν το νέο μνημόνιο υπό το φύλλο συκής της λαϊκής ετυμηγορίας για παράδοση στην τρόικα».

Και πώς την «πάτησε» έτσι ο Βαρουφάκης; Συνέχεια