Η υποβάθμιση της καταδίκης του Ι. Διώτη για την «Λίστα Λαγκάρντ» και η δικαστική άφεση αμαρτιών στον Παπακωνσταντίνου

Ο πρώην εισαγγελέας Ι. Διώτης, αλλά και πρώην επικεφαλής του ΣΔΟΕ καταδικάστηκε σε 10 έτη ποινή κάθειρξη με αναστολή, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι δεν προχώρησε στην αξιοποίηση των στοιχείων, που περιλαμβάνονταν στη λίστα των ελλήνων καταθετών στην τράπεζα HSBC, ενώ παράλληλα αναγνώρισε πως οι ενέργειες στις οποίες προέβη, έγιναν προκειμένου τα 2.059 πρόσωπα της λίστας να ωφεληθούν, δηλαδή για να μην ελεγχθούν.

Γ. Παπακωνσταντίνου και Ι. Διώτης

Μ’ άλλα λόγια το δικαστήριο αποφάσισε ομόφωνα την καταδίκη του πάλαι ποτέ αμείλικτου διώκτη της «τρομοκρατίας» (και συνυπεύθυνου για τον βασανισμό στον Ευαγγελισμό και την ανάκριση υπό την χορήγηση ψυχοφαρμάκων του πολυτραυματία Σάββα Ξηρού) για το αδίκημα της απιστίας, που του είχε αποδοθεί, κάνοντας δεκτό ότι από τους χειρισμούς του σε ότι αφορά τη λεγόμενη λίστα Λαγκάρντ προέκυψε ζημιά για το δημόσιο και ότι εκ μέρους του υπήρχε δόλος.

Θα θυμίσουμε ότι ο Διώτης μαζί με τους εισαγγελείς πρωτοδικών Ντογιάκο, Αγγελή, Αγγελόπουλο, Κανελλόπουλο και Χρυσό, Ξένη Δημητρίου (ανηλίκων) υπό την εποπτεία του Σανιδά διεξήγαν την τεράστια προανάκριση των 514 συλληφθέντων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου 1995.

Πρόκειται για τον «γόνο πτωχής αγροτικής οικογένειας» ο οποίος καίτοι κομμουνιστοθρεμμένος δεν είχε κανένα πρόβλημα να συνεργασθεί με τον χουντικό στρατηγό Στυλιανό Σύρο. Είναι ο ίδιος που προσπαθούσε να ανοίξει διάλογο με συλληφθέντες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου 1995, μιμούμενος πόζες εισαγγελέων από κινηματογραφικές ταινίες.

Ο Διώτης, στον οποίο αναγνωρίσθηκε το ελαφρυντικό του προτέρου εντίμου βίου, παρ’ ότι ο ίδιος αρνήθηκε εκ του ασφαλώς, βεβαίως, να το ζητήσει, αφού γνώριζε αφ’ ενός ότι ούτως ή άλλως θα του δοθεί και αφ’ ετέρου ότι είχε εξασφαλίσει την αναστολή της πρωτόδικης ποινής, δήλωσε για την καταδίκη του:

«Σήμερα είναι μία μαύρη μέρα. Όχι για εμένα, γιατί είμαι αθώος και οπωσδήποτε αυτό θα αποδειχθεί και θα δικαιωθώ. Για τη Δικαιοσύνη είναι μαύρη η μέρα. Αισθάνομαι ντροπή και οργή για την εκδοθείσα απόφαση, που μόνο προϊόν της αποδεικτικής διαδικασίας δεν είναι. Δεν υπήρξε ούτε μία μαρτυρία, ούτε ένα έγγραφο που να πιθανολογούσε έστω την ύπαρξη ενδείξεων ενοχής. Και όμως, αυτό το δικαστήριο διαπίστωσε τη βεβαιότητα τέλεσης του αδικήματος της απιστίας, παρά την εισαγγελική αθωωτική πρόταση, παρά την αποδεικτική διαδικασία, κλείνοντας τα μάτια και τα αυτιά στην αλήθεια και τη νόμιμη διαδικασία. Η συγκεκριμένη απόφαση αποτελεί απροκάλυπτη καταπάτηση κάθε έννοιας νομιμότητας και κράτους δικαίου. Δεν μετανιώνω που ανάλωσα τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου και έδωσα την ψυχή μου, για την απονομή της Δικαιοσύνης Ας τα βρουν με τη συνείδησή τους, αυτοί που εξέδωσαν την απόφαση αυτή».

Ας καταγράψουμε, όμως, ένα ενδιαφέρον «στιγμιότυπο» από την εκδίκαση αυτής της υπόθεσης:

Πρόεδρος: Γιατί παίρνετε το cd, το αντιγράφετε, το καταστρέφετε και δίνετε το αντίγραφο μετά στον τότε υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο;

Διώτης: Όταν πήρα το cd, έβγαλα ένα αντίγραφο ασφαλείας και το παρέδωσα στον κ. Βενιζέλο. Έβγαλα και κάποιες εκτυπώσεις που μου ζήτησε. Και το κατέστρεψα το αντίγραφο, να το κρατήσω να το κάνω τι;

Πρόεδρος: Εισαγγελέας ήσασταν, δεν είχατε την περιέργεια, τί στο καλό είναι αυτό το cd;

Διώτης: Ενημέρωσα τον κ. Βενιζέλο.

Πρόεδρος: Μα ολόκληρος γραμματέας του ΣΔΟΕ… μόνο δύο μέρες το κρατήσατε…

Διώτης: Είχα άλλη έρευνα που υπερκάλυπτε και τη λίστα Λαγκάρντ (…) Ο ειδικός γραμματέας του ΣΔΟΕ δεν είναι καν προανακριτικός υπάλληλος. Δεν ήμουν εισαγγελέας τότε.

Πρόεδρος: Ο γραμματέας του ΣΔΟΕ είναι υπάλληλος της κυβέρνησης;

Διώτης: Ναι.

Πρόεδρος: Και φύγατε εσείς από εισαγγελέας για να γίνετε υπάλληλος της κυβέρνησης; Αν δηλαδή σας έλεγε η κυβέρνηση να μην την χρησιμοποιήσετε τη λίστα, δεν θα την χρησιμοποιούσατε;

Διώτης: Η κυβέρνηση είπε ότι δεν ήθελε να διαταραχθούν οι σχέσεις με την Ελβετία..

Εισαγγελέας: Γιατί να το πάρετε το cd εξ αρχής; Αυτή η απορία δεν μου έχει λυθεί! Τι σας εμπόδιζε, βλέποντας ονόματα με υψηλές καταθέσεις να ελεγχθούν;

Πρόθυμος υπάλληλος, λοιπόν, της κυβέρνησης –και μάλιστα κατά δήλωσή του– ο πάλαι ποτέ άτεγκτος εισαγγελέας, πειθαρχημένος και υπάκουος, ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, δοκιμασμένος στις βρωμοδουλειές και πάνω απ’ όλα αποτελεσματικός…

Θα θυμίσουμε ότι σύμφωνα με τον τότε υπουργό οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου η «λίστα Λαγκάρντ» αποστέλλεται από τον έλληνα πρέσβη στο Παρίσι Χαλαστάνη τον Οκτώβριο του 2010, μέσα σε διπλωματικό σάκο, και παραδίδεται στον ίδιο χωρίς, όμως, να πρωτοκολληθεί η άφιξη του υλικού σε μορφή CD. Ακολουθεί η μεταγραφή του υλικού πλέον σε USB stick και η παράδοσή του στον Ι. Διώτη τότε επικεφαλή του ΣΔΟΕ.

Ο Βενιζέλος όμως, με επιστολή του προς τον πρόεδρο της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, Αναστάσιο Νεράντζη, τον Οκτώβριο του 2012, εν όψει της τότε κατάθεσής του, αδειάζει τον Παπακωνσταντίνου όσον αφορά τον χρόνο παραλαβής του «υλικού»:

«Κύριε πρόεδρε, επειδή η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας έχει ήδη επιληφθεί –και ορθώς– του ζητήματος που έχει προκύψει με το ηλεκτρονικό υλικό που είχε δοθεί ατύπως την άνοιξη του 2010 από τη Γαλλία στην Ελλάδα για καταθέσεις Ελλήνων σε μια ελβετική τράπεζα, θεωρώ ότι είναι χρήσιμη για το έργο της Επιτροπής η ενημέρωσή της απευθείας από εμένα ως πρώην υπουργό Οικονομικών και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης για όσα γνωρίζω από την περίοδο της θητείας μου στο υπουργείο Οικονομικών για το θέμα».

Είναι εύκολα κατανοητό, βέβαια, ότι το ζήτημα του χρόνου παραλαβής του «υλικού» δεν αφορά μια επουσιώδη λεπτομέρεια, αφού σύμφωνα με τους ισχυρισμούς Βενιζέλου σχεδόν συμπίπτει με την επιβολή του πρώτο μνημονίου.

Θυμίζουμε ότι στις 23 Απριλίου 2010 η Ελλάδα υπέβαλε αίτηση ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης. Το αίτημα εγκρίθηκε στις 2 Μαΐου 2010 και στις 8 Μαΐου 2010 υπεγράφη η Δανειακή Σύμβαση. Στις 9 Μαΐου 2010 το Δ.Ν.Τ. ενέκρινε αντιστοίχως χρηματοδοτική στήριξη. 

Ο Βενιζέλος επαναλαμβάνει τον ισχυρισμό του και κατά την –διάρκειας 5,5 ωρών– κατάθεσή του στην Επιτροπή:

«Ανέλαβα καθήκοντα στις 17 Ιουνίου του 2011 και αρκετές εβδομάδες μετά, τον Αύγουστο του 2011, σε συνάντησή μου με τον κ. Διώτη, με ενημέρωσε πως ο κ. Παπακωνσταντίνου στις αρχές Ιουνίου τού παρέδωσε το υλικό που είχε λάβει μέσω των μυστικών υπηρεσιών Γαλλίας-Ελλάδας (…), ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν με είχε ενημερώσει. Ο κ. Διώτης είπε ότι το υλικό τού δόθηκε ανεπισήμως γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο παραδόθηκε και στον κ. Παπακωνσταντίνου (…). Τον Αύγουστο του 2011, όταν ενημερώθηκα από τον Διώτη, είχαν περάσει ήδη 16 μήνες από τότε που δόθηκε το υλικό επισήμως και είναι προφανές ότι σε ένα τέτοιο διάστημα μπορούν να αντληθούν όλες οι επίσημες πληροφορίες πριν από τη δική μου ενημέρωση».

Η «λίστα», λοιπόν, συνεχίζει σε όποια μορφή και αν βρίσκεται να παραμένει αναξιοποίητη με πρόσχημα ότι ήταν προϊόν παράνομης υποκλοπής του γαλλοϊταλού Φαλσιανί, ο οποίος εργαζόταν ως αναλυτής συστημάτων υπολογιστών στην HSBC Γενεύης, όπου την διετία 2006-7 συγκέντρωσε οικονομικά στοιχεία για περισσότερους από 106.000 πελάτες της τράπεζας από τουλάχιστον 200 χώρες που διατηρούσαν 300.000 και πλέον ιδιωτικούς λογαριασμούς. Όταν τον Δεκέμβριο του 2008 οι ελβετικές αρχές τον κάλεσαν για να τον ανακρίνουν, ο Φαλσιανί κατέφυγε στη Γαλλία, όπου «κατέβασε» απόρρητες πληροφορίες από τους λογαριασμούς της HSBC σε πέντε δισκέτες τις οποίες παρέδωσε στις γαλλικές αρχές. Στην συνέχεια το γαλλικό κράτος μέσω της τότε υπουργού Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ (και νυν επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου), μοιράστηκε τις πληροφορίες με άλλα κράτη.

Κατ’ αρχήν η δεδομένη εμπλοκή των μυστικών υπηρεσιών διαφορετικών κρατών στην υπόθεση, πιστοποιεί τόσο την ύπαρξη της αθέατης πλευράς των πραγμάτων, όσο και τους εκβιασμούς σε πολιτικό και οικονομικό πεδίο. Η «αλλοίωση» της «λίστας Λαγκάρντ» είναι αναμφισβήτητη. Αυτό, όμως, που δεν είναι δεδομένο είναι πόσα κέντρα και ποια την «αλλοίωσαν».

Η απάντηση είναι αυτονόητη. Όσα κέντρα είχαν πρόσβαση και συμφέρον να το κάνουν. Ενδεικτικά είναι δημοσιεύματα, που προηγήθηκαν της διαρροής και της δημοσίευσής της, σύμφωνα με τα οποία τραπεζικές και πολιτικές πηγές συνέκλιναν στην εκτίμηση ότι η εν λόγω λίστα ενδέχεται να περιέχει τμήμα της «λίστας του Χρηματιστηρίου», δηλαδή «παίκτες» της περιόδου με ειδικά προνόμια ή ακόμη και λογαριασμούς, που χρησιμοποιήθηκαν για να διακινηθούν χρήματα άλλων γνωστών «σκανδάλων» της τελευταίας 15ετίας.

Η «λίστα» μέρος μιας άλλης «λίστας», που αλλοιώθηκε και προέκυψε άλλη «λίστα» και ο νοών νοείτο…

Τελικά η «λίστα» σε μια συγκεκριμένη μορφή έρχεται η κατάλληλλη στιγμή να «διαρρεύσει» και δημοσιεύεται τέλη Οκτώβρη του 2012 στο περιοδικό «Hot Doc.», του γνωστού και μη εξαιρετέου ακραιφνούς Συριζαίου Κώστα Βαξεβάνη. Σύμφωνα επίσης με ορισμένα δημοσιεύματα (βλ. Βήμα) σε μυστική σύσκεψη κορυφαίων στελεχών του Πασοκ ακούστηκε η απορία «Θέλετε να πιστέψουμε ότι πήρε τη λίστα το πρωί ο Διώτης και ως το απόγευμα δεν το γνώριζε ο Μιχάλης;».

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις «διαρροές» αυτών των δημοσιευμάτων ο Χρυσοχοϊδης γνώριζε για την «διαρροή» και είχε πολιτικό συμφέρον απ’ αυτήν.

Οι πασοκικές κλίκες πράγματι βρίσκουν μια ακόμη αφορμή για να ξεκαθαρίσουν τους ανοικτούς λογαριασμούς τους. Ο τότε αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λεωνίδας Γρηγοράκος, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό «Βήμα FM» δήλωσε χαρακτηριστικά:

«Μιλάω για την παρέα Ραγκούση, Παπακωνσταντίνου και όλους αυτούς που είχαν τη λίστα στα χέρια τους και δεν έκαναν τίποτα» και «δεν μπορεί να έρχεται αυτή η παρέα και να ζητάει και τα ρέστα από το Βενιζέλο και το ΠΑΣΟΚ». «Δεν είχε ενημερωθεί το Υπουργικό Συμβούλιο ή μια ολόκληρη κυβέρνηση, η οποία στηριζόταν σε συγκεκριμένα άτομα, της ηγετικής ομάδας του Γιώργου Παπανδρέου; Δεν ήξεραν για τη λίστα Λανγκάρντ; Δεν μπορεί ο πρωθυπουργός της χώρας να μην το ήξερε. Αλίμονο κι αν δεν του το είχαν πει».

Θα σημειώσουμε ακόμη ότι ο Διώτης, μιλώντας στην Επιτροπή Διαφάνειας της Βουλής, επανειλημμένως είχε «καρφώσει» τον Ευ. Βενιζέλο λέγοντας ότι, ενώ του είχε ζητήσει κάποιες φορές να του δώσει «πολιτική εντολή» για να ερευνήσει τη λίστα, ο υπουργός ουδέποτε το έπραξε.

Ο Παπακωνσταντίνου από την πλευρά του καταθέτοντας ως μάρτυρας στην δίκη Διώτη «καρφώνει» με τον σειρά του τον Βενιζέλο: «Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι το USB που εγώ έδωσα στον κ. Διώτη δεν είναι το ίδιο με αυτό που έδωσε ο κ. Βενιζέλος», επιμένοντας πως ο ίδιος απέστειλε το USB με τη λίστα στον κ. Διώτη, όντας ακόμη υπουργός Οικονομικών.

Θα υπενθυμίσουμε, επίσης, ότι ο πρώην υπουργός οικονομικών Γ. Παπακωνστίνου τέλη Μάρτιου του 2015 δικάστηκε από Ειδικό Δικαστήριο για τη νόθευση εγγράφου, σχετικά με τη διαγραφή ονομάτων συγγενών του από την λίστα Λαγκάρντ, σε βαθμό πλημμελήματος και τελικά του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης ενός έτους με τριετή αναστολή με το δικαστήριο να του αναγνωρίζει το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, ενώ ταυτόχρονα κρίθηκε αθώος για την απόπειρα απιστίας, καθώς, σύμφωνα με το δικαστήριο, δεν υπήρξαν αποδείξεις, που να στοιχειοθετούν την κατηγορία (η ζημιά του Δημοσίου εξετάζεται από τα διοικητικά δικαστήρια).

Ο Πρόεδρος του ειδικού δικαστηρίου Ν. Τάσσης είπε προς τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου αμέσως μετά την απόφαση: «Το δικαστήριο εξάντλησε την επιείκεια του στο πρόσωπό σας με σκοπό αυτό να αποτελέσει οδηγό για τη μετέπειτα ζωή σας. Αν και όπως φαίνεται έχετε εγκαταλείψει πια την πολιτική. Μπορείτε να πηγαίνετε και μηκέτι αμαρτάνετε».

Φυσικά και θα εξαντλούσε την επιείκεια του το Δικαστήριο. Αλλά να ισχυρίζεται ο προεδρεύων δικαστής (άκουσον άκουσον!) ότι η επιείκεια του σκοπό έχει να «αποτελέσει οδηγό για την μετέπειτα ζωή» του Παπακωνσταντίνου και με την νουθεσία να μη αμαρτάνει στο μέλλον…

Κλείνοντας παρατηρούμε για μιαν ακόμη φορά πως τα ΜΜΕ στο σύνολό τους «ξεπέταξαν» το θέμα της καταδίκης Διώτη σε 10ετή κάθειρξη χρησιμοποιώντας την γνωστή τεχνική: σύντομη αναφορά της είδησης λες και καταδικάστηκε κλεφτοκοτάς και όχι ο προβεβλημένος από τα ΜΜΕ εισαγγελέας ως ένας από τους αποτελεσματικότερους διώκτες της «τρομοκρατίας» και μάλιστα με κάθε μέσο… Αντιθέτως, με πολλούς τρόπους  προβλήθηκε η αθωωτική πρόταση της εισαγγελέως (κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει) σε τέτοιο βαθμό ώστε να εμπεδωθεί η ψευδής αίσθηση μιας βεβαίας αθωωτικής αποφάσεως, η οποία δεν υπήρξε, δεδομένου πως το δικαστήριο αγνόησε την πρόταση της εισαγγελέως.

Φυσικά είναι αυτονόητη η στάση τους. Η περαιτέρω συζήτηση της υπόθεσης δεν συμφέρει κανένα. Τραπεζίτες, οικονομικά συμφέροντα, κόμματα, πρώην πρωθυπουργούς, και υπουργούς οικονομικών δημοσιογράφους και βέβαια τις μυστικές υπηρεσίες.

Άσε που επίκειται και η ανασυγκρότηση του «πεθαμένου» Πασοκ που έχει βαπτιστεί Δημοκρατικής Συμπαράταξη μέσω της εκλογής αρχηγού.

Πηγαίνετε, λοιπόν, και μηκέτι αμαρτάνετε κ.κ. Διώτη και Παπακωνσταντίνου…

Δημοσιεύθηκε από Λ.

Both comments and trackbacks are currently closed.