ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το φύλλο 173 της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 30 Ιουνίου 2017, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Η συλλογική μνήμη όσων αγωνίζονται με σταθερότητα και συνέπεια για έναν κόσμο ελεύθερο και ανεξούσιο, όπως είναι γνωστό δεν διδάσκεται, ούτε επιβάλλεται. Αν, όμως, για κάτι αξίζει να πενθούμε πραγματικά είναι η απώλεια μέρους αυτής της μνήμης και η απαξίωσή της, όχι γιατί το παρελθόν μπορεί να αναπαραχθεί, αλλά γιατί τίποτα δεν επανέρχεται «ακάλεστο».

Η μνήμη, λοιπόν, κατέχει ίσως μόνο ό,τι απωλέσαμε. Πολλές φορές ακριβώς γιατί πενθούμε για αυτήν την απώλεια, προσπαθούμε μέσω της φαντασίας να αναπλάσουμε γεγονότα και καταστάσεις του παρελθόντος, ξορκίζοντας την αίσθηση ότι μπαίνουμε σε μια «περιοχή» ομιχλώδη, ότι «αυτά κάποιος άλλος τα έζησε» και όχι εμείς. Πιστεύουμε, μάλιστα, σε ορισμένες περιπτώσεις ότι τα όσα «είδαμε» και τώρα δεν βλέπουμε πια, έχουν πάρει μαζί τους παντοτινά και ένα μέρος της «όρασής» μας, ένα μέρος της α-λήθειας.

Ευτυχώς η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Τα γενόμενα ουκ απογίγνονται.

Και όμως, κάθε μορφής εξουσία διεκδικεί το δικαίωμα πάντα δια της επιβολής, πρώτα στην λεηλασία του παρελθόντος και στην συνέχεια ακόμα και στην ολική διαγραφή του. Έτσι, η λήθη μετατρέπει τους υπηκόους σε νάνους του Ντοστογιέφσκι, οι οποίοι, καθώς τους έχει αφαιρεθεί το δέρμα, πληγώνονται απ’ ότι και αν τους αγγίζει.

Η κυριαρχία επιβάλλεται, αλλά και αναπαράγεται με μεγαλύτερη ευκολία σε ανίσχυρους ανθρώπους, δηλαδή σε ανθρώπους, στους οποίους έχει εμπεδωθεί η πεποίθηση ότι οι αλυσίδες τις οποίες φορούν δεν μπορούν να σπάσουν. Και νομίζουν ότι δεν μπορούν να σπάσουν αυτές τις αλυσίδες μόνο και μόνο γιατί αναγνωρίζουν την κατοχή του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος σε εκείνους που διαφεντεύουν τις ζωές τους.

Οι υπόλοιποι παρουσιάζονται σαν μιάσματα, ή το πολύ-πολύ σαν ακίνδυνοι γραφικοί, που φθάνει να απομονωθούν για να μην μολύνουν με οποιαδήποτε «παρέκκλιση».

Και ποια μπορεί να θεωρηθεί μεγαλύτερη «παρέκκλιση» από εκείνη που διαπράττουν οι επιμένοντες να θυμούνται αντί να αναρωτιούνται γενικά και αόριστα «και τώρα τι κάνουμε» ή να κατεβάζουν το κεφάλι αποδεχόμενοι ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα ή ακόμα χειρότερα να διεκδικούν τα ψίχουλα που πέφτουν από το εξουσιαστικό τραπέζι;

Να επιμείνουμε, λοιπόν, δίχως υπαναχωρήσεις δίχως διάθεση συναλλαγής. Όχι γιατί οφείλουμε να παραμείνουμε αθεράπευτα αισιόδοξοι.

Όπως έγραφε ο Κωστής Παπαγιώργης, «θα πρέπει να αποδεχθούμε ότι κάτω από το καθημερινό εγώ, τον υπηρέτη του παρόντος, ρέει ασύδοτα ένα βαθύτερο ρεύμα ζωής, που μιλάει την δική του γλώσσα και αντιδρά αναρχικά και συνάμα με πλήρη ακρίβεια. Μέσα από τις ανυπολόγιστες μνημονικές παραστάσεις διαλέγει την μία, ειδικά εκείνην που ταιριάζει στο παρόν ερέθισμα».

Και κάτι ακόμη.

Η φράση «Πάρθια βέλη» περιγράφει το ξαφνικό και ύπουλο χτύπημα που δεχόμαστε. Πολλές φορές με «βέλη» αρπαγμένα από την δική μας την φαρέτρα, χτυπήματα που δεχόμαστε από «οικείους», από κάποιους, οι οποίοι υποτίθεται βρίσκονται στην  νοούμενη δική μας «όχθη». Χτυπήματα που μας πλήττουν αιφνιδιαστικά, την «στιγμή» που νιώθουμε προστατευμένοι, «νικητές» και «τροπαιούχοι», χτυπήματα της «τελευταίας στιγμής» από εκείνους, που προσποιούνται ότι υποχωρούν ηττώμενοι.

Ενίοτε, βέβαια, η μία ύαινα προσπαθεί να κατασπαράξει την άλλην, στο βαθμό φυσικά που αυτό θα γίνει αποδεκτό από τον πραγματικό αφέντη της «ζούγκλας»…

Ιούλιος-Αύγουστος 2017

anarchy.gr

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.