Κρανίου τόπος ή, αλλοιώς, κομμουνιστική Καμπότζη

Στις 15 Απριλίου, συμπληρώθηκαν 19 χρόνια από τον θάνατο του κομμουνιστή ηγέτη της Δημοκρατίας της Καμπότζης, Saloth Sar (Σαλόθ Σαρ), γνωστότερου στον περισσότερο κόσμο ως Πολ Ποτ. Μια από τις σκοτεινότερες περιόδους της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας, αποτελεί η τετραετία 1975-1979, κατά την οποία ήταν επικεφαλής του κομμουνιστικού καθεστώτος και όπου πάνω από δύο εκατομμύρια (2.000.000) άνθρωποι εξοντώθηκαν στην Καμπότζη (που αναλογούν περίπου στο 25% του συνολικού πληθυσμού).

Ο Σαλόθ Σαρ, γεννήθηκε στις 19 Μαΐου του 1928 στην επαρχία της Καμπότζης. Ο πατέρας του ήταν πλούσιος γαιοκτήμονας και διατηρούσε πολύ καλές σχέσεις με την βασιλική αυλή της Πνομ Πενχ (πρωτεύουσα της Καμπότζης).

Μορφώνεται πλάι σε βουδιστές μοναχούς, ενώ από το 1935 φοιτά σε καθολικό εκπαιδευτικό ίδρυμα όπου και ολοκληρώνει τις σπουδές του. Εν συνεχεία ακολουθεί την τέχνη του ξυλουργού. Το 1949, λαμβάνει υποτροφία για σπουδές στην ηλεκτρονική και τη ραδιοφωνία στο Παρίσι, όπου και μεταβαίνει. Εκεί, για πρώτη φορά έρχεται σε επαφή με τις μαρξιστικές ιδέες και γίνεται μέλος της νεολαίας του κομμουνιστικού κόμματος. Μετά από δύο χρόνια, συμμετέχει ενεργά στην παράνομη κομμουνιστική οργάνωση «Μαρξιστικός Κύκλος», η οποία αγωνίζεται για την ανεξαρτησία του Βιετνάμ. Το 1953, επιστρέφει στην Καμπότζη, μετά από συνεχόμενες αποτυχίες να ολοκληρώσει τις πανεπιστημιακές του σπουδές. Με το που επιστρέφει, εντάσσεται στο Ενωμένο Μέτωπο Ελευθερίας των Χμερ, το οποίο πολεμά εναντίον της Γαλλικής αποικιοκρατίας. Το 1954, οι Γάλλοι αποχωρούν από την χώρα και ο Σαλόθ Σαρ εντάσσεται στο Επαναστατικό Κόμμα των Χμερ (KPRP) και γίνεται το δεξί χέρι του αρχηγού του κόμματος Tou Samouth, ο οποίος σαν στόχο είχε την μαζικοποίηση του κόμματος, για να ανατρέψει τον πρίγκηπα Norodom Sihanouk. Οι διαμάχες, όμως, στο εσωτερικό του κόμματος, αναστέλλουν τα πράγματα, επειδή ξεσπούν βίαια επεισόδια μεταξύ των Καμποτζιανών και των Βιετναμέζων συμμάχων τους, οι οποίοι θέλουν να ηγηθούν του αγώνα ενάντια στον πρίγκηπα. Αποτέλεσμα ήταν η αποχώρηση των δεύτερων.

Το 1960, συναντώνται ηγετικά στελέχη του KPRK στην Πνομ Πενχ και ιδρύουν το Εργατικό Κόμμα της Καμπουτσέα (WPK). Ο Samouth ορίζεται γενικός γραμματέας. Το 1963 αναλαμβάνει καθήκοντα γενικού γραμματέα ο Σαλόθ Σαρ, ο οποίος αυτοβαφτίζεται Πολ Ποτ (από το αγγλικό Political Potential, δηλαδή Πολιτικό Δυναμικό), μιας και ο παλιός «τιμονιέρης», εξαφανίζεται από προσώπου γης, μυστηριωδώς…

Από το 1964, ο Πολ Ποτ οργανώνει στρατόπεδα εκπαίδευσης ανταρτών, για την ανατροπή του πρίγκηπα. Την διετία 1964-1966 ταξιδεύει στην γειτονική Κίνα του Μάο όπως και στη Βόρεια Κορέα για να «διδαχθεί» τους τρόπους της κομμουνιστικής διακυβέρνησης. Το 1967 επιστρέφει, αυτή τη φορά έτοιμος, οργανώνοντας διαδηλώσεις μαζί με αγρότες οι οποίοι διαμαρτύρονται για την τιμή του ρυζιού. Το όνομα του κόμματος αλλάζει πάλι σε Κομμουνιστικό Κόμμα της Καμπουτσέα (CPC).

Ο πριγκηπικός στρατός εξοντώνει εκατοντάδες αγρότες κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, ενώ συλλαμβάνει μέλη του κόμματος, τους οποίους ο πρίγκηπας «βαφτίζε» Ερυθρούς Χμερ (Khmer Rouge).

Το Δεκέμβρη του 1969, ο Πολ Ποτ αποφασίζει να συγκρουστεί με το πριγκηπικό καθεστώς. Αποτυγχάνει όμως και νέος πρόεδρος της Καμπότζης γίνεται ο Lon Nol (Λον Νολ). Τον Οκτώβρη του 1970, ο Πολ Ποτ κηρύττει την «Κόκκινη Επανάσταση». Την επόμενη χρονιά, επανεκλέγεται γενικός γραμματέας του CPC. Το CPC αριθμεί περίπου 35.000 μέλη και 100.000 ένοπλους υποστηρικτές. Το 1973 κυριαρχία των Χμερ στην επαρχία είναι συντριπτική αφού ελέγχουν περίπου τα 2/3 αυτής.

Στις 17 Απριλίου του 1975 οι Ερυθροί Χμερ, εισβάλλουν στην πρωτεύουσα Πνομ Πενχ. Ο Πολ Ποτ ανακηρύσσει τον εαυτό του σε… «Νο1 σύντροφο» και ανακοινώνει το «έτος μηδέν». Κατά κάποιο τρόπο καταργεί το ημερολόγιο. Θέτει σε εφαρμογή το νέο σύνταγμα, ενώ ονοματίζει το καθεστώς του σε Λαϊκή Δημοκρατία της Καμπουτσέα, η οποία «μάχεται» για την «κομμουνιστική αγροτική ουτοπία», όπως ο ίδιος δηλώνει, επισημαίνοντας ότι: «Αρκεί ένα εκατομμύριο καλοί επαναστάτες για να οικοδομήσουμε τη χώρα μας. Δεν χρειαζόμαστε τους υπόλοιπους. Προτιμάμε να σκοτώσουμε δέκα αθώους παρά να αφήσουμε ζωντανό ένα εχθρό».

Από την επόμενη μέρα κιόλας, όλοι οι κάτοικοι ανεξαρτήτως επαγγέλματος, φύλου, ηλικίας, σωματικής κατάστασης μεταφέρονται στην ύπαιθρο, ώστε να εργαστούν στα χωράφια της λαϊκής δημοκρατίας νυχθημερόν, καλλιεργώντας ρύζι για να εξαγνιστούν από τα κατάλοιπα του αστικού πολιτισμού. Το φαγητό ανέρχεται σε δύο μερίδες ρύζι ημερησίως. Το χρήμα καταργείται. Σχολεία και δημόσιες υπηρεσίες κλείνουν, ενώ χιλιάδες άνθρωποι μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ως… «αντιφρονούντες». Όλοι οι ναοί, όπως και πάρα πολλά αρχαία μνημεία γκρεμίζονται. Παράλληλα εκτελούνται εκατοντάδες άνθρωποι, στην υποψία ότι μπορεί να είναι πιστοί χριστιανοί, μουσουλμάνοι ή βουδιστές… Απαγορεύονται οι σεξουαλικές επαφές, το διάβασμα των βιβλίων, ο θρήνος σε περίπτωση απώλειας κάποιου ανθρώπου, το γέλιο, η μουσική… Όσοι φορούν γυαλιά μυωπίας εκτελούνται επί τόπου ή μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, γιατί είναι… «μορφωμένοι» και κατά συνέπεια εχθροί του καθεστώτος. Έλεγε ο Πολ Ποτ: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι προσκολλημένοι στον παλιό κόσμο της καπιταλιστικής σκέψης! Είναι εύκολο να τους αναγνωρίσουμε: Βλέπω ακόμη μερικούς ανάμεσά σας, που φοράνε γυαλιά! Και γιατί να φοράει κανείς γυαλιά; Δεν μπορούν άραγε να με δουν αν τους δώσω ένα χαστούκι;»

Άνθρωποι με ειδικές ανάγκες εκτελούνταν, επίσης, μιας και όπως δηλώνεται: «Να χαθούν, δεν συνιστά απώλεια. Να ζήσουν δεν έχει κανένα ώφελος».

Το ελάχιστο φαγητό, η καταναγκαστική υπερεργασία και ο θάνατος χιλιάδων ανθρώπων, προκαλούν λοιμό, όπως και πολλές ασθένειες, αντίστοιχα. Μόνο που ελπίδα δεν υπάρχει, μιας και το κομμουνιστικό πρόγραμμα «έχει φροντίσει για το λαό», καταργώντας τα νοσοκομεία. Όσοι ασθενούν ή «διαλύονται» από την πείνα, εξαναγκάζονται να σκάβουν εκτάσεις γης, στις οποίες θα ενταφιαστούν νεκροζώντανοι εν συνεχεία, από τους ερυθρούς Χμερ. Αυτές οι εκτάσεις γης είναι γνωστότερες και ως «κοιλάδες του θανάτου» ή «killing fields».

Η αποκάλυψή τους έγινε μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την εισβολή βιετναμέζικων στρατευμάτων. Καθώς τα στρατεύματα προχωρούν προς την Πνομ Πενχ, χιλιάδες οστά ανθρώπων εμφανίζονται κατά μήκος της διαδρομής, λόγω καταρρακτωδών βροχών. Υπολογίζεται πως στις εκτάσεις αυτές έχουν ταφεί περίπου 20.000 άνθρωποι.

Οι εκκαθαρίσεις, δεν αργούν, φυσικά, να έρθουν και στο εσωτερικό του κόμματος. Μέχρι το 1976, από τα εικοσιδύο ηγετικά στελέχη του CPC μόνο τέσσερις απομένουν, μια και ο Πολ Ποτ θεωρεί πως συνωμοτούν για να τον ρίξουν από την εξουσία. Οι προσωπικοί μάγειρες του Πολ Ποτ εκτελούνται συχνά, επειδή… πιστεύει πως θα τον δηλητηριάσουν! Χαρακτηριστικό παράδειγμα της κομμουνιστικής παραφροσύνης επίσης, είναι η εκτέλεση ηλεκτρολόγων, που απλά κατηγορήθηκαν ότι σαμποτάρουν το καθεστώς και ευθύνονται για… τις συχνές διακοπές ρεύματος!

Το πρόγραμμα για όσα παιδιά δεν εκτελούνται ή φυλακίζονται, βάσει οικογενειακής ευθύνης, είναι κάπως διαφορετικό. Αφού αποκόπτονται βιαίως από τις οικογένειές τους, ζουν σε στρατώνες. Δουλεύουν φυσικά για… παραγωγή ρυζιού τις πρωινές ώρες. Στο σχολείο διδάσκονται το ήθος και τις κομμουνιστικές αρχές, ενώ τις απογευματινές ώρες «εκπαιδεύονται» στο να παρακολουθούν άλλους ανθρώπους και να τους καταδίδουν στις αρχές, αν υποψιαζόνται πως είναι εχθροί του καθεστώτος ή δυσανασχετούν κατά τη διάρκεια της καταναγκαστικής εργασίας!

Μια άλλη πτυχή της κομμουνιστικής κτηνωδίας, είναι οι λεγόμενοι «κόκκινοι γάμοι». Κοπέλες ηλικίας από δεκαπέντε έως εικοσιτριών ετών, εξαναγκάζονται να συνευρεθούν με τους ερυθρούς Χμερ. Σε περίπτωση άρνησης εκτελούνται. Οι βιασμοί γυναικών από τους κόκκινους φρενοβλαβείς είναι αναρίθμητοι. Περίπου διακόσες πενήντα χιλιάδες γυναίκες, εξαναγκάζονται να παντρευτούν κάποιον.. Χμέρ. Μέχρι στιγμής, μόνο εκατόν τριάντα οχτώ  γυναίκες έχουν μιλήσει για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Αξιοσημείωτο είναι, πως η όλη διαδικασία της συνουσίας την πρώτη φορά, εποπτευόταν από άλλους Χμερ, για να ελεγχθεί αν πραγματικά η γυναίκα θα υποκύψει στις ορέξεις τους και δεν θα αντισταθεί. Σε περίπτωση άρνησης, πάλι εκτελείται.

Η αρρώστια της κομμουνιστικής εξουσίας, βέβαια, δεν τελειώνει στα παραπάνω. Ολοκληρώνεται στη φυλακή για τους «αντιφρονούντες», γνωστή και ως φυλακή S-21, όπου από τους δεκατέσσερεις χιλιάδες ανθρώπους που έχουν περάσει το κατώφλι της, κατορθώνουν να επιζήσουν μόνο οι δώδεκα! Εκεί υποβάλλονται σε μεσαιωνικά βασανιστήρια για να «ομολογήσουν» την «ενοχή» τους. Εκτελούνται, εξευτελίζονται, γυναίκες βιάζονται ομαδικά σε καθημερινή βάση, ενώ διακρίσεις στους φυλακισμένους δεν γίνονται. Στα μπουντρούμια στοιβάζονται άνθρωποι όλων των ηλικιών. Αλυσοδεμένοι στα πόδια, χτυπιούνται ανηλεώς, ακρωτηριάζονται, ψυχορραγούν ή σαπίζουν δίπλα σε άλλους μελλοθάνατους. Ο Βαν Νατ, ένας από τους ελάχιστους επιζήσαντες, θυμάται: «Πεινούσαμε τόσο πολύ ώστε τρώγαμε τα έντομα που έπεφταν από το ταβάνι… Τρώγαμε το φαγητό μας δίπλα σε πτώματα και δεν μας ένοιαζε επειδή ήμασταν σαν ζώα. Οι συνθήκες ήταν τόσο απάνθρωπες και το φαγητό τόσο λίγο ώστε έφτασα να σκεφτώ ότι η ανθρώπινη σάρκα θα ήταν μια καλή τροφή». Χαρακτηριστικό είναι πως μωρά και παιδιά εκτελούνται ή βασανίζονται μπροστά στους γονείς τους για να ομολογήσουν οι δεύτεροι την «ενοχή» τους. Με το που «ομολογούν», εκτελούνται, φυσικά.

Ο Πολ Ποτ δήλωνε σε ερώτηση σουηδού δημοσιογράφου:

«Εξοχότατε, θέλετε να μας πείτε ποιο είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα στη δημοκρατική Καμπουτσέα μετά από τρεισήμισι χρόνια;».

«Το πιο σημαντικό επίτευγμα […] είναι το γεγονός ότι συντρίψαμε όλες τις συνωμοσίες και τις πράξεις εξωτερικής ανάμειξης και δολιοφθοράς, τις απόπειρες πραξικοπήματος και τις επιθέσεις των παντοειδών εχθρών».

Πληθυσμιακές μειονότητες, όπως οι Βιετναμέζοι, κάτοικοι της Καμπότζης, εξοντώνονται κατά συρροή και αυτοί. Όποιος Καμποτζιανός έχει την ατυχία να παντρευτεί Βιετναμέζα πρέπει να την σκοτώσει, μιας και οι ερυθροί Χμερ είναι, επίσης, φανατικοί φυλετιστές. Προς το τέλος του 1978, συγκεκριμένα το Δεκέμβρη, οι Χμερ εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον του Βιετνάμ. Όμως οι βιετναμέζοι, με μια ευρείας κλίμακας επίθεση στην Καμπότζη, καταλαμβάνουν σημαντικό τμήμα αυτής. Το αιμοσταγές καθεστώς των Χμέρ καταρρέει πολύ γρήγορα. Ο Πολ Ποτ και οι εναπομείναντες οπαδοί του καταφεύγουν στις απομονωμένες βορειοδυτικές περιοχές της χώρας. Οι ερυθροί Χμερ με αρχηγό τον Πολ Ποτ, ορίζουν νέα κυβέρνηση στη βορειοδυτική Καμπότζη.

Τον Ιούλιο του 1979, καταδικάζεται από την νέα κυβέρνηση σε θάνατο, χωρίς να συλληφθεί, για εξόντωση δικών του ανθρώπων. Το 1985 καταφεύγει στην Ταϋλάνδη όπου και παραμένει για τα επόμενα 6 χρόνια. Το 1988 μεταφέρεται στην Κίνα για ιατρικούς λόγους. Το 1989 οι Βιετναμέζοι αποχωρούν από την κατεχόμενη Καμπότζη και ο Πολ Ποτ επιστρέφει, φυσικά σε συμφωνία με τη νέα κυβέρνηση. Στο μεταξύ, ομάδες ανταρτών Χμερ συνεχίζουν την δράση τους, εντελώς αποδυναμωμένοι, όμως. Τον Ιούλιο του 1997, δίνει εντολή για την εκτέλεση ηγετικού στελέχους των ερυθρών Χμερ. Η κυβέρνηση τον συλλαμβάνει και τον καταδικάζει σε θάνατο. Όμως ο Πολ Ποτ, απλά βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό κάπου στην ζούγκλα της Καμπότζης. Στις 15 Απριλίου του 1998 πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς.

Τα σχόλια μας είναι περιττά… δύο αράδες προς τους κομμουνιστές πάσης φύσεως μόνο θα πούμε… Όσοι ισχυρίζονται πως ο Πολ Ποτ και οι ερυθροί Χμερ δεν ήταν κομμουνιστές ή τέλος πάντων ότι ξέφυγαν από τα παραδοσιακά μοντέλα κομμουνιστικής διακυβέρνησης κάνοντας κάποια λάθη, τους ενημερώνουμε πως μέχρι το 1978, λίγο πριν την πτώση του καθεστώτος, ο Πολ Ποτ και το υπόλοιπο σαδιστικό επιτελείο, ταξίδεψε στην Κίνα και την βόρεια Κορέα για άλλη μια φορά. Σκοπός, ήταν η ανάταση του πεσμένου ηθικού και η παροχή «συμβουλών» από τους άλλους μεγάλους «τιμονιέρηδες»…

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Πυρήνας «Αναρχία Ξανά»

Πηγές:
1. https://el.wikipedia.org/wiki/Πολ_Ποτ
2.http://www.huffingtonpost.gr/2015/04/15/story-pol-pot-camboge_n 7060156.html
3.http://www.tovima.gr/world/article/?aid= 410275
4.https://el.wikipedia.org/wiki/Ερυθροί_Χμερ
6.Πολ Ποτ. Η ανατομία ενός εφιάλτη. Philip Short, Modern Times, 2006

 

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 170, Απρίλιος 2017

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.