ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το φύλλο 172 της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Παρασκευή 2 Ιουνίου 2017, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

Σύμφωνα με τον γάλλο ιστορικό Πατρίκ Μπουσερόν «έχουμε ανάγκη την ιστορία, γιατί μάς χρειάζεται μια ανάπαυλα. Μια παύση για να καταλαγιάσει η συνείδησή μας, για να διατηρήσουμε τη δυνατότητά μας να έχουμε συνείδηση –ως έδρα όχι μόνο της σκέψης, αλλά και ενός πρακτικού λόγου, που θα μας δίνει κάθε ελευθερία δράσης». Και πράγματι, ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν διψά, δεν επιθυμεί μ’ όλη του την δύναμη να έχει κάθε ελευθερία δράσης; Και άλλο τόσο, πόσες ματαιώσεις δεν έχουν ως αφετηρία κάθε είδους αυταπάτη ότι αυτή η ελευθερία δράσης υφίσταται ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο;

Αυτή, λοιπόν, η «ανάπαυλα» στην οποία αναφέρεται ο Μπουσερόν, αυτή η «παύση» δεν σχετίζεται με την αδράνεια. Γιατί; Γιατί το παρελθόν μάς ανήκει, γιατί μπορούμε να το ανακαλούμε, να το επαναφέρουμε, γιατί τα αποτυπώματά του δεν σβήνονται, γιατί το μνημονεύειν δεν ταυτίζεται με το αναμιμνήσκεσθαι, γιατί ο άνθρωπος εξακολουθεί να διαθέτει την ικανότητα του πρότερου και του ύστερου.

Μόνο που ανάκληση κάθε μνήμης υφίσταται αν υπάρχει κάτι προηγούμενο, παρ’ ότι ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να ανακαλύπτει το ίδιο πράγμα με διαφορετικούς τρόπους. Το παρελθόν μάς ανήκει έτσι κι αλλιώς; Μια «παύση», μια «ανάπαυλα» είναι η μόνη προϋπόθεση για να το προστατέψουμε, για να το κρατήσουμε αλώβητο, πρώτα απ’ όλα, από τα νύχια κάθε εξουσίας; Όχι. Αλλά είναι απαραίτητη για να προχωρήσουμε.

Για να πέσει φως στο μετά πρέπει να αγκαλιάσουμε την α-λήθεια. Όχι από υποχρέωση, ούτε από καθήκον. «Μα», θα ρωτήσει κάποιος, «δεν πρέπει να βιαστούμε; Δεν πρέπει να τρέξουμε, να επαναλάβουμε, να αρπάξουμε την επόμενη στιγμή, να ανοίξουμε καινούργιες ρωγμές στους τοίχους, που ορθώνει η εξουσία απέναντι μας;».

Ούτως ή άλλως το εγγύς σημαίνει την επομένη μελλοντική στιγμή. –Πότε βαδίζεις; –Ήδη βεβάδηκα. Μ’ άλλα λόγια η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση δηλώνει αμέσως κιόλας την παρελθούσα στιγμή.

Έχουμε ήδη λοιπόν βαδίσει.

Χωρίς αμφιβολία κανενός είδους κυριαρχία δεν υφίσταται τουλάχιστον για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να καλύπτεται πίσω από ψεύτικες μνήμες, καμμία κυριαρχία δεν μπορεί να επιβάλλεται χωρίς το οργανωμένο ψεύδος, που αναπαράγουν ακούραστα οι κάθε μορφής μηχανισμοί που διαθέτει. Και είναι τα μονοπάτια της σύγχυσης, της αβεβαιότητας και πρώτα απ’ όλα της λήθης, που οδηγούν δίχως άλλο στις λεωφόρους του οργανωμένου ψεύδους, εκεί που οι θρυμματισμένες μνήμες έχουν την οσμή του συμβιβασμού, της ήττας και τελικά του θανάτου. Αυτά τα μονοπάτια, οι αναρχικοί μπορούμε να τα διακρίνουμε, φθάνει να μπορούμε κιόλας να διακρίνουμε τις ανυπολόγιστες συνέπειες του φανατισμού και της ιδιοτέλειας.

Κλείνουμε με κάποια ακόμη λόγια του Πατρίκ Μπουσερόν, που με απλό τρόπο διώχνει ορισμένους ίσκιους της σύγχυσης: «πρέπει ακούραστα και χωρίς σταματημό να αντικρούουμε οριστικά και αμετάκλητα όλους εκείνους που περιμένουν από τους ιστορικούς να τους καθησυχάσουν όσον αφορά τις βεβαιότητές τους, καλλιεργώντας φρονίμως το χωραφάκι της συνέχειας».

Ιούνιος 2017

anarchy.gr

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.