Ο ΚΑΜΜΕΝΟΣ, Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ «ΦΙΛΩΝ»…

Τα πρόσφατα δημοσιεύματα που αφορούν την βάση της Σούδας, το περιεχόμενο και την χρονική διάρκεια επέκτασης της «συμφωνίας», που υπογράφηκε το 1990 με τις ΗΠΑ, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια παρερμηνείας των στόχων, αλλά και των ευρύτερων σχεδιασμών με τους οποίους είναι συνυφασμένη.

Το κύριο νομοθετικό κείμενο που περιγράφει το καθεστώς χρήσης της βάσης της Σούδας είναι η MDCA (Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας) η οποία υπεγράφη το 1990 όταν υπουργός Εξωτερικών ήταν ο Αντώνης Σαμαράς και πρέσβης των ΗΠΑ ο Μάικλ Σωτήρχος, κυρώθηκε με τον νόμο 1893/1990 και προέβλεπε την κατ’ έτος ανανέωσή της μετά την αρχική οκταετή ισχύ της. Ο Καμμένος δηλώνει τώρα, σ’ όλους τους τόνους, ότι είναι πρόθυμος να την ανανεώσει ακόμη και για τα επόμενα δέκα έτη, να κάνει δεκτό το αίτημα των ΗΠΑ για μόνιμη εγκατάσταση στόλου μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAVs ή drones), ενώ επιμένει για την παραχώρηση βάσης και στην Κάρπαθο, η οποία «σκαλώνει» εξ αιτίας των ενστάσεων του τουρκικού κράτους. Η αμερικάνικη πλευρά μάλιστα είχε προτείνει το 2014 το Καστέλι Χανίων αλλά η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είχε προχωρήσει σε διευθέτηση του ζητήματος, καθώς η πρόταση αυτή προϋπέθετε κύρωση της συμφωνίας με νόμο. Το καθεστώς Τσίπρα-Καμμένου δεν αντιμετωπίζει φυσικά τέτοιους είδους προβληματισμούς. Θα σημειώσουμε, ακόμη, ότι πρόσφατα, στην στρατιωτική επιτροπή του ΝΑΤΟ, συζητήθηκε το ενδεχόμενο ενεργότερης συμμετοχής του σε επιχειρήσεις κατά του ISIS γεγονός που επιβεβαιώθηκε στην προ ολίγων ημερών σύνοδο των ηγετών της Συμμαχίας.

Τέλος, θα προσθέσουμε ότι τα εγχώρια παπαγαλάκια που πρακτορεύουν επικοινωνιακά και όχι μόνο αυτές τις κινήσεις και τις βαπτίζουν στρατηγικής σημασίας και μάλιστα σε καιρό «κρίσης», γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή των ένοπλων δυνάμεων του ελλαδικού κράτους, αλλά και των βάσεων, όπως αυτή της Σούδας, στο μακελειό που συνεχίζεται στην Μέση Ανατολή αργά ή γρήγορα, δυστυχώς, θα έχει συνέπειες παρόμοιες με εκείνες που καταγράφονται στο Μάντσεστερ, στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες κ.α.

Τότε, βέβαια, τα «ανταλλάγματα» που δήθεν διαφημίζονται τώρα ως δέλεαρ δεν θα αποπροσανατολίζουν οποιονδήποτε, γιατί, πολύ απλά, θα είναι ολοφάνερα βουτηγμένα στο αίμα…

Δημοσιεύθηκε από Λ.

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.