ΓΟΝΙΔΙΟ D2

Η συμπεριφορά του ανθρώπου αποτελεί αντικείμενο μελέτης για πάρα πολλά χρόνια. Αμέτρητα πειράματα έχουν διεξαχθεί και εξακολουθούν να διεξάγονται ανά τον κόσμο, με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση των κρατών και των πολυεθνικών εταιριών, που συνεργάζονται και αλληλοϋποστηρίζονται. Στόχος είναι ο έλεγχος του ανθρώπινου μυαλού, μιας και ο τρόπος που ενεργεί, αντιδρά και λειτουργεί ένας άνθρωπος είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Παραδείγματα προσπάθειας ελέγχου, με στόχο κυρίως τον αποπροσανατολισμό σκέψης, υπάρχουν πολλά, π.χ. τα κάθε είδους δάνεια (οικονομικός έλεγχος), τα μεταλλαγμένα (διατροφικός έλεγχος), τα ΜΜΕ (που προβάλλουν τρόπο σκέψης και διαβίωσης), κ.τ.λ. Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος δεν έχει μετατραπεί σε υπάκουο πλάσμα, έτοιμο να αποδεχτεί και ανεχτεί όλες τις καταπιέσεις που υφίσταται.

Σε πείραμα που διεξάχθηκε στο Αμερικανικό Εθνικό Ινστιτούτο Διανοητικής Υγείας (NIMH – National Institute of Mental Health) προέκυψαν κάποια αρκετά ενδιαφέροντα, για τους κυρίαρχους αποτελέσματα. Τα πορίσματα δημοσιεύτηκαν στην επιθεώρηση Nature Neuroscience από τον νευροβιολόγο και διευθυντή προγράμματος Μπάρι Ρίτσμοντ, πριν από μερικούς μήνες: «Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κίνητρο να δουλέψουν σκληρά και καλά μόνο όταν υπάρχει η προσδοκία κάποιας αμοιβής, είτε πρόκειται για κάποιο χρηματικό ποσό είτε απλώς για έναν έπαινο. Στα πειράματα αυτά βρήκαμε ότι μπορούμε να ακυρώσουμε αυτή τη σύνδεση, δημιουργώντας μια κατάσταση όπου η επαναλαμβανόμενη σκληρή δουλειά συνεχίζεται χωρίς οποιαδήποτε επιβράβευση».

Το πείραμα έγινε σε ένα είδος μαϊμούδων (macaca mulata). Σύμφωνα λοιπόν με τους επιστήμονες, τα ζώα υποχρεώνονταν να χειρίζονται διάφορους χρωματιστούς μοχλούς, ανάλογα με εντολές που δέχονταν μέσω σημάτων σε οθόνες και «δούλευαν» με ζήλο μόνο όταν περίμεναν κάποια ανταμοιβή. Σε κάποια από αυτά τα θηλαστικά «πειράχτηκε» το γονιδιακό τους υλικό, με μπλοκάρισμα της επίδρασης του γονιδίου D2 στον εγκέφαλο. Το γονίδιο αυτό απομονώθηκε και κατέστη ανενεργό. Οι «πειραγμένες» μαϊμούδες άρχισαν να «εργάζονται» με προθυμία και συνέχιζαν με τους ίδιους έντονους ρυθμούς χωρίς να δείχνουν ότι κουράζονται ή να αφαιρούνται. Οι υπόλοιπες, από τη στιγμή που δεν ανταμείβονταν με κάποια λιχουδιά, άρχισαν να εκνευρίζονται, να παρουσιάζουν επιθετική συμπεριφορά και σταμάτησαν να χειρίζονται τους μοχλούς.

Το ενδιαφέρον στα παραπάνω είναι πως, σύμφωνα πάντα με τους επιστήμονες, αντίστοιχο γονίδιο υπάρχει και στον άνθρωπο. Η φαντασία αρχίζει και οργιάζει. Ποιος κυρίαρχος δεν ονειρεύεται την εκμετάλλευση των ανθρώπων, χωρίς να αντιμετωπίζει αντιδράσεις και απαιτήσεις – ανταλλάγματα.

Ο Μπάρι Ρίτσμοντ αναφέρει ότι «αρχικός στόχος της μελέτης ήταν η ανακάλυψη τρόπων αντιμετώπισης «ψυχικών ασθενειών», όπως η κατάθλιψη (!) και το τεχνικό κομμάτι της μόνιμης αλλοίωσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσω γενετικών χειρισμών είναι αυτή τη στιγμή πολύ περίπλοκο για να υποτεθεί ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για μη θεραπευτικούς λόγους». Αυτός και άλλοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η ανάπτυξη μεθόδων χειρισμού των ανθρώπινων ψυχολογικών χαρακτηριστικών είναι θέμα χρόνου. Και ότι η σχετική τεχνολογία θα εμφανιστεί ως μια προσοδοφόρα πρόσθετη υπηρεσία των κλινικών τεχνητής γονιμοποίησης.

Ο Τζούλιαν Σαβουλέσκου, καθηγητής Ηθικής (επιστήμη που μελετά τους κανόνες συμπεριφοράς των ανθρώπων στην κοινωνική τους συμβίωση) στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, υποστηρίζει ότι κάποια στιγμή η ανθρώπινη συμπεριφορά θα μπορεί να επηρεάζεται και ότι οι γονείς έχουν «ηθική υποχρέωση» να ενισχύσουν γενετικώς τα παιδιά τους. «Ο γενετικός προγραμματισμός των ανθρώπων για να γίνουν σκλάβοι δεν είναι φυσικά προς το συμφέρον τους, όμως άλλες αλλαγές μπορεί να είναι. Πρέπει να κάνουμε επιλογές ως προς το τι συνιστά μια καλή ζωή για έναν άνθρωπο». Αν βέβαια ποτέ φτάσουν στο σημείο αυτό, δεν είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς το ποιος θα κάνει αυτές τις επιλογές και με πιο σκεπτικό…

Και αυτό, γιατί όλα τα παραπάνω, δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από το αποτέλεσμα συγκεκριμένων κυριαρχικών λογικών και κατευθύνσεων, οι οποίες έχουν σαν στόχο την ολοκληρωτική καθυπόταξη του ανθρώπου. Οι ανθρώπινες σχέσεις εξετάζονται υπό το πρίσμα του ανταγωνισμού και της κατανάλωσης, το «καλύτερο» για τον άνθρωπο, μέσα από την πίστη και υποταγή, στα συμπεράσματα και τις υποδείξεις συγκεκριμένων εργαστηριακών πειραμάτων.

Η προαναφερόμενη «ανάπτυξη μεθόδων χειρισμού των ανθρώπινων ψυχολογικών χαρακτηριστικών», όπως και ο πολυσυζητημένος «γενετικός προγραμματισμός», αλλά και οι λογικές σχετικά με την ύπαρξη «κινήτρου στον άνθρωπο να δουλέψει σκληρά και καλά μόνο όταν υπάρχει η προσδοκία κάποιας αμοιβής», δεν είναι τίποτε περισσότερο από κάποιες ακόμα επιστημονικές προσεγγίσεις και προσπάθειες επεξήγησης, δόμησης και ας πούμε «ιδεολογικοποίησης», της ίδιας της κυριαρχίας.

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 37, Μάρτιος 2005
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.