Η τεχνική του να σκοτώνεις…

Η χρήση τόσο εξειδικευμένων όσο και «αόρατων» όπλων είναι κομμάτι της επίσημα καταγεγραμμένης ιστορίας, της επιβολής και του θανάτου. Ενάντια σε «αντίπαλα» στρατεύματα ή απέναντι σε μεγάλα πληθυσμιακά κομμάτια, αποτελούν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, μια φρικιαστική πραγματικότητα.

Εδώ, θα πρέπει να σημειωθεί, πως η χρήση τέτοιων όπλων γίνεται συνήθως από «ειδικά τμήματα» του εκάστοτε στρατεύματος, με τις ευλογίες και την καθοδήγηση φυσικά της ηγεσίας. Αυτό βέβαια δεν «δικαιολογεί» τους στρατιώτες που δεν συμμετέχουν σε αυτά τα «ειδικά» τμήματα, επαγγελματίες ή μή, οι οποίοι έχουν τις δικές τους ευθύνες, πάντα αντιμέτωποι με τις επιλογές τους και που σε πολλές περιπτώσεις έχουν πραγματοποιήσει σφαγές, με πιο μη εξειδικευμένα και «ορατά» όπλα…

Το 701 (Παλαιά Χρονολογία) ο Ασσυριακός στρατός αποσύρεται από την πολιορκία της Ιερουσαλήμ, όταν ο στρατός τους «μολύνεται από μια επιδημία που αποδεκάτισε γύρω στις 185.000 στρατιώτες». Τον 6ο και τον 7ο αιώνα, οι ίδιοι συνήθιζαν να μολύνουν «συστηματικά» τα πηγάδια των αντιπάλων.

Από τις πρώτες καταγεγραμμένες ένοπλες αντιπαραθέσεις, ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Το 428 (Παλαιά Χρονολογία) και κατά τη διάρκειά του, Σπαρτιάτες που πολιορκούν την πόλη των Πλαταιών, βουτούν κορμούς δέντρων σε πίσσα και θειάφι και τους βάζουν φωτιά. Ο καπνός υποχρεώνει τους Πλαταιείς να απομακρυνθούν από τα τείχη. Κατά τη διάρκεια του επίσης, ξεσπά λοιμός στην Αθήνα και πεθαίνουν 10.000 άνθρωποι. Κατηγορούνται οι αντίπαλοι για την πρόκληση του λοιμού.

Το 415 (Παλαιά Χρονολογία) το εκστρατευτικό σώμα των Αθηναίων στην Σικελία υπό τον Νικία, «υποχρεώνεται» από τους Συρακούσιους να στρατοπεδεύσει για αρκετό καιρό σε πεδιάδα όπου «θερίζει η ελονοσία». Οι Αθηναίοι, αποδεκατίζονται.

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι Σκύθες τοξότες βύθιζαν τα βέλη τους σε σάπια πτώματα ή κοπριά, προκειμένου να είναι «σίγουροι» για την μόλυνση του αντιπάλου.

Τον 7ο αιώνα (Νέα Χρονολογία) εμφανίζεται το «υγρό πυρ». Εμπνευστής φέρεται ο Καλλίνικος, τα μυστικά παρασκευής παραδίδονταν «από αυτοκράτορα σε αυτοκράτορα με φρικτούς όρκους, επί τρεις αιώνες». Η ακριβής σύσταση του παραμένει άγνωστη, ενώ κατά πάσα πιθανότητα «ήταν ένα κοκτέιλ από θειάφι, πίσσα, αλάτι, πετρέλαιο και λάδι, αναμεμειγμένο με νάφθα, πρόδρομο της πυρίτιδας». Χειρόγραφο το 14ου αιώνα, απεικονίζει «μια μηχανή με τέσσερις περιστρεφόμενους βραχίονες τα άκρα των οποίων ήταν διαμορφωμένα σαν κουτάλι». Με ανάλογα συστήματα εκτοξεύονταν το μείγμα και από πλοία.

Η ιδιαιτερότητα του μίγματος αυτού, έγκειται στο ότι δεν έσβηνε με νερό (τα οποίο αντιθέτως, και σύμφωνα με μελετητές αναζωπύρωνε τη φωτιά) και το μόνο που μπορούσε να το σβήσει, ήταν πιθανόν το ξύδι και η άμμος. Κάτι ανάλογο σήμερα, είναι η γνωστή βόμβα ναπάλμ, η οποία κατασκευάστηκε ακριβώς για να «αντιμετωπιστεί» η υγρασία της ζούγκλας του Βιετνάμ.

Το 1344 και κατά κοινή ομολογία, ξεκινά και η ιστορία που είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση του 1/3 του ευρωπαϊκού πληθυσμού της εποχής.

Τατάρικος στρατός πολιορκεί για τρία χρόνια την πόλη Κάφφα, στην Κριμαία, την οποία κατέχουν οι γενοβέζοι. Κάπου εκεί εμφανίζεται η πανούκλα, η οποία μεταφέρεται με τα εμπορικά καραβάνια στον στρατό των πολιορκητών. Οι πολιορκητές εκτοξεύουν τα πτώματα μέσα στην πόλη, «ώστε η αφόρητη δυσοσμία να δώσει την χαριστική βολή στους πολιορκημένους». Τα πάντα μολύνονται και οι γενοβέζοι αποχωρούν. Μέχρι το 1347, έχουν περάσει από την Μεσσήνη, την Βενετία, τη Γένοβα, την Μασσαλία… Το 1353, η επιδημία φτάνει πίσω στην Ρωσία, έχοντας ήδη «διασχίσει» ολόκληρη την Ευρώπη. Αρχικά, η επιδημία αποδόθηκε σε «μόλυνση του αέρα» που προκλήθηκε από «κακή συζυγία πλανητών». Συνολικά, περισσότεροι από 25.000.000 πεθαίνουν, ενώ κατά τη διάρκεια της έξαρσης της επιδημίας, η Ευρώπη ερημώνει. Ο λεγόμενος Μαύρος Θάνατος…

Το 1495, ισπανικός στρατός αφήνει σκόπιμα, σε επιτιθέμενο γαλλικό, βαρέλια με κρασί στα οποία είχαν ρίξει αίμα λεπρών. Το 1650, τμήμα πολωνικού πυροβολικού, βομβαρδίζει τον εχθρό με σφαίρες από … γυαλί, που περιείχαν σάλιο λυσσασμένων σκύλων. Το 1710, στην Εσθονία και κατά την διάρκεια της πολιορκίας του Ρεβάλ που κατείχε ο σουηδικός   στρατός, ο επιτιθέμενος ρωσικός εκτοξεύει πτώματα νεκρών από πανούκλα στην πόλη. Το 1785, στην Τυνησία, η φυλή των Ναδίς, ρίχνει κουρέλια ανθρώπων που είχαν πανούκλα, στους χριστιανούς. Το 1796, γαλλικά στρατεύματα «αναγκάζουν» αντίστοιχα αυστριακά, να καταλύουν σε έλη.

Ξεχωριστό κεφάλαιο είναι και η γενοκτονία των ινδιάνων της Αμερικής. Στον Καναδά, ινδιάνοι με επικεφαλής τον Πόντιακ της φυλής των Οτάβα, συγκρούονται με τις αγγλικές δυνάμεις. Το α1ποτέλεσμα είναι η απόσπαση αρκετών φρουρίων από αυτούς, έχοντας μείνει στους άγγλους μόνο τρία. Ο λόρδος Τζ. Άμχερστ, αρχιστράτηγος των αγγλικών δυνάμεων της Βόρειας Αμερικής, στέλνει γράμμα στον συν/χη Χ. Μπούκετ, (διοικητή του ενός φρουρίου) συμβουλεύοντας τον «να μολύνει τους ινδιάνους με κλινοσκεπάσματα που έβριθαν από μικρόβια ευλογιάς». Πράγματι, κατά την διάρκεια διαπραγματεύσεων, ο Μπούκετ δωρίζει στους ινδιάνους δυο κουβέρτες και ένα μαντήλι, μολυσμένα από το μικρόβιο της ευλογιάς. Η ευλογιά, ήταν άγνωστη ασθένεια στην Β. Αμερική. Ακολουθεί επιδημία και οι ινδιάνοι κυριολεκτικά εξοντώνονται.

Κατά τη διάρκεια του Α’ παγκοσμίου πολέμου, χρησιμοποιούνται κατά κόρον χημικές ουσίες στα πεδία των μαχών. Το «μειονέκτημα» τους είναι πως εξαρτώνται άμεσα από τις καιρικές συνθήκες (ένταση και κατεύθυνση ανέμου). Επίσημα χρησιμοποιούνται για πρώτη φορά από τα γερμανικά στρατεύματα και ειδικότερα στις 22 Απριλίου 1915 στην περιοχή γύρω από την πόλη του Υπρ, στο Βέλγιο. Ασφυξιογόνα, όπως το φωσγένιο που προκαλεί ασφυξία λόγω υπερβολικής παραγωγής βλέννας ή το χλώριο που προσβάλλει τους πνεύμονες. Ο υπερίτης, προκαλεί εγκαύματα σε μάτια, δέρμα και πνεύμονες. Περισσότεροι από 100.000 τόνοι χημικών χρησιμοποιούνται σε αυτή την ανθρωποσφαγή.

Τον Οκτώβρη του 1940, ο ιαπωνικός αυτοκρατορικός στρατός, ο οποίος κατείχε κομμάτι της Κίνας για περισσότερο από 10 χρόνια, βομβαρδίζει πόλεις και χωριά της επαρχίας Τσεγιάνγκ, με βόμβες μολυσμένες με τον ιό της πανούκλας. Επίσης, «σκόρπισαν πάνω από την περιοχή με αεροπλάνα μολυσμένους ψύλλους και συγχρόνως ρύζι που θα «τραβούσε» τα τρωκτικά για να τα τσιμπήσουν οι ψύλλοι». Η επιδημία που επακολούθησε, για πολλά χρόνια θεωρούνταν «φυσική». Στην πόλη Τσανγκτε, περισσότεροι από 10.000 πέθαναν. Περιστατικά πανούκλας θα εξακολουθήσουν να εκδηλώνονται στην περιοχή έως το 1948, ενώ τύφου έως το 1953.

Επίσης γνωστά και τα πειράματα του Μένγκελε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ευρώπη. Μέσα σε αυτά, και πειράματα σχετικά με τις αντιδράσεις του ανθρώπινου οργανισμού σε χημικά παρασκευάσματα. Ανάλογα πειράματα γίνονται και σε αντίστοιχα στρατόπεδα των ιαπώνων.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’40, εμφανίζονται και τα πυρηνικά όπλα που αποτελούν ξεχωριστό κομμάτι και δεν θα γίνει περαιτέρω αναφορά. Η ιδιαιτερότητα τους έγκειται κυρίως στη μόνιμη «επίδραση» πάνω στο περιβάλλον.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Κορέα τώρα, οι αμερικανικές δυνάμεις ήταν αυτές που έριχναν με αεροπλάνα μολυσμένους ψύλλους και μύγες. Αναφορές γιατρών στην επαρχία Λιαονινγκ λένε για αμερικανικά αεροπλάνα που έκαναν κύκλους γύρω από ορυζώνες, και για την εμφάνιση (αργότερα) σμηνών μυγών, άγνωστες έως τότε στην περιοχή ενώ στην ίδια επαρχία τον Μάρτη του 1952 ξεσπά επιδημία εγκεφαλίτιδας.

Χημικά, χρησιμοποιούν και τα ιρακινά στρατεύματα του Σαντάμ (με τις ευλογίες των Η.Π.Α.) εναντίον Κούρδων μαχητών και αμάχων όπως επίσης και οι Σοβιετικοί στο Αφγανιστάν.

Υπάρχουν ασθένειες, οι οποίες έλαβαν ή έχουν λάβει επιδημική μορφή, και συνδέονται λίγο ή πολύ με «πειράματα που βρέθηκαν εκτός ελέγχου».

Η λεγόμενη ισπανική γρίπη, η οποία βρέθηκε σε έξαρση το 1918, είχε ως αποτέλεσμα περισσότερους από 22 εκατομμύρια νεκρούς. Το 1924, και μέσα στο πρωτόκολλο της Γενεύης, επισημοποιείται και η «απειλή» των μικροβίων και μέσα «στις διατάξεις που αφορούσαν την απαγόρευση χρήσης χημικών όπλων, συμπεριέλαβαν και τους βακτηριολογικούς φορείς…».

Ο ιός του AIDS, είναι ασθένεια η οποία καλλιεργήθηκε και αναπτύχθηκε μέσα σε εργαστήρια. Ασθένεια, η οποία ουσιαστικά δεν σε σκοτώνει, αλλά αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και το απλό κρύωμα καθίσταται μοιραίο. Ήδη, πρόσφατα δημοσιεύματα αναφέρονται σε νεό, άγνωστο και μεταλλαγμένο στέλεχος του ιού, που εμφανίστηκε σε έναν φορέα στην Ν. Υόρκη και παρουσιάζει χαρακτηριστικά τα οποία δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από τα υπάρχοντα φάρμακα. Ο ιός SARS, επίσης συνδέεται ανεπίσημα με αποτυχημένο (ή όχι) πείραμα.

Το 2001 και μετά την 11η Σεπτέμβρη, υπάρχει ο «φόβος» για την χρήση άνθρακα στις Η.Π.Α. Τα βιολογικά όπλα ταυτίζονται με κάτι το «βρώμικο», το «ανήθικο», το «ύπουλο», το «σατανικό» που «δεν ταιριάζει σε ελεύθερους ανθρώπους».

Χημικές ουσίες χρησιμοποιούνται κατά την διάρκεια και των δύο στρατιωτικών επιθέσεων στο Ιράκ. Πέρα από τους εκατοντάδες χιλιάδες ιρακινούς, θύματα του «απεμπλουτισμένου ουρανίου» οι ίδιοι οι στρατιώτες των «συμμάχων» είναι τα πειραματόζωα, τόσο σε ουσίες που τους κάνουν «καλύτερους στρατιώτες» (δεν πεινάνε, δεν διψάνε, δε νυστάζουν κ.λπ.) όσο και σε νέα εμβόλια απέναντι σε «ενδεχόμενη χρήση χημικών από τους κακούς – ιρακινούς». Το «σύνδρομο του Κόλπου» έχει εμφανιστεί από το ’90…

Τέλος, Οκτώβρης 2002, και οι Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, κάνουν χρήση «μυστηριώδους» αερίου, προκειμένου να «αδειάσει» κατειλημμένο θέατρο από Τσετσένους αγωνιστές με αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς. Μέσα στα πλαίσια του «αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία» πλέον…

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 37, Μάρτιος 2005
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.