Monthly Archives: Ιανουαρίου 2017

Οι ινδιάνοι παλεύουν με το «Μαύρο Φίδι»

1Στις 25-26 Ιουνίου το 1876 διεξήχθη η τελευταία μεγάλη μάχη μεταξύ των ινδιάνων Hunkapa Lakota, Oglala Lakota, Cheyenne και του αμερικανικού στρατού. Η μάχη στο Little Big Horn αποτέλεσε την τελευταία νίκη των ιθαγενών απέναντι στον αμερικανικό στρατό. Παρ’ ότι οι ιθαγενείς κατατρόπωσαν το αμερικανικό ιππικό, η νίκη αυτή στάθηκε ανεπαρκής ώστε να κερδίσουν την αυτονομία τους. Από εκεί και ύστερα οι ενωμένες φυλές των Sioux βλέποντας τις ενισχύσεις του στρατού που θα τους επιτίθονταν διαλύθηκαν, με αποτέλεσμα ο αμερικανικός στρατός να αλώσει την περιοχή. Οι μόνοι που αντιστάθηκαν ήταν ελάχιστοι πολεμιστές που έμειναν πιστοί στον πολέμαρχο Τρελό Άλογο (Tashunca-Uitco) της φυλής Oglala Lakota των Sioux.

Από τότε χύθηκε και άλλο αίμα και άλλες φυλακίσεις, μέχρι που η ιστορία φαινόταν ότι σταμάτησε σε εκείνο το σημείο για τους ινδιάνους. Εδώ, στην άλλη άκρη του πλανήτη, οι αγώνες των ινδιάνων ίσως να σταματούν σε αυτούς τους πολέμους. Η αντίληψη της ήττας, της αφομοίωσης και της αλλοτρίωσής τους φαντάζει ως ηγεμονική. Οι όποιες κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις (αν γίνονται) μένουν στα γεωγραφικά περιθώρια που πραγματοποιούνται και δεν καταφέρνουν να περάσουν το φράγμα του Ατλαντικού.

Συνέχεια

Ζην επικινδύνως

%ce%b6%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b4%cf%8d%ce%bd%cf%89%cf%82Τίποτα από όλα αυτά που διαφημίζονται και πωλούνται κατά κόρον γύρω μας δεν είναι στ’ αλήθεια πράσινο και οικολογικό. Η ουσιαστική αλλαγή, δεν μπορεί να έρθει με μικρές βελτιώσεις, όπως, για παράδειγμα, οι βιοδιασπώμενες σακούλες σούπερ μάρκετ. Όταν ζεις σε μια άρρωστη πόλη κι όταν ο τρόπος ζωής σου επηρεάζει προς το αρνητικό τούς υπόλοιπους ανθρώπους, που δεν έχουν ακόμη χάσει την επαφή με τη φύση επιχειρώντας να ζουν εναρμονιζόμενοι με αυτήν, δεν προστατεύεις την φύση με λίγες εναλλακτικούρες.

Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Ενώ το 1950 το 30% ζούσε σε αστικά κέντρα, σήμερα ζει το 54% του παγκόσμιου πληθυσμού, με προοπτική να ανέβει στα 66% το 20501.

Για τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο, κάθε τι άγριο πρέπει να εξημερωθεί. Σκοτώνει ή φυλακίζει τα άγρια ζώα και γελοιοποιεί τα εξημερωμένα (σκυλάκια με μπικουτί). Κάθε ίντσα γης πρέπει να κατακτηθεί, να μπει γκαζόν και να πουληθεί. Τα δάση κόβονται ή καίγονται, η ερημοποίηση επέρχεται.

Η «επιστροφή στη φύση» είναι μια συνολικότερη θεώρηση των πραγμάτων. Οι μνήμες των ανθρώπων που εμπεριέχουν σκηνές ελεύθερης ζωής, σιγά-σιγά σβήνουν.

Οι παλαιότεροι σίγουρα θυμούνται σπίτια στο χωριό, κατασκευασμένα εξ ολοκλήρου με υλικά του κάθε τόπου. Σπίτια που δεν είχαν γραμματοκιβώτια και που ο ταχυδρόμος έφερνε μόνο γράμματα από κάποιο ξενητεμένο μέλος της οικογένειας και όχι λογαριασμούς ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ, ΚΙΝΗΤΟΥ, ΣΤΑΘΕΡΟΥ, Ε9, ΦΠΑ κτλ. Χωριό που περιβαλλόταν από δάση και άγρια ζώα.

Συνέχεια

ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΠΑΙΔΟΣΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ…

%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%afΤην ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες ανακοινώθηκε ότι με διάταξή της η Εισαγγελέας Ανηλίκων αναθέτει την επιμέλεια του εξάχρονου γιου των έγκλειστων μελών του ΕΑ Ν. Μαζιώτη και Π. Ρούπα μόνο στην μητέρα της τελευταίας και όχι και στην αδελφή της, όπως ζητούσαν με σχετική αίτηση, που είχε υποβληθεί.

Στην σχετική διάταξη μεταξύ άλλων προβλέπεται ότι:

«Α) ότι τουλάχιστον μία φορά το μήνα θα συντάσσεται από την αρμόδια κοινωνική υπηρεσία του Δήμου Καλαμάτας έκθεση σχετικά με την πορεία ένταξης και προσαρμογής του ανηλίκου στο νέο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον και Β) με επιμέλεια της γιαγιάς, να ολοκληρωθεί η παιδοψυχιατρική αξιολόγηση του ανηλίκου και με τη συνεργασία της, να στηριχθεί η ψυχική υγεία του παιδιού από ειδικούς παιδοψυχολόγους […] Από την εκτίμηση της παιδοψυχιατρικής κλινικής του ΠΑΙΔΩΝ προέκυψε ότι ο ανήλικος έχει καλή συναισθηματική αλληλεπίδραση με τη γιαγιά του και ότι υφίσταται αισθήματα τρυφερότητας. Η σχέση αυτή έχει ήδη εδραιωθεί σε προγενέστερο χρόνο όταν η ίδια είχε αναλάβει εν τοις πράγμασι την επιμέλειά του κατά το χρόνο που η μητέρα του τελούσε υπό προσωρινή κράτηση. Επίσης προέκυψε ότι οι συνθήκες στέγασης και φροντίδας του ανήλικου από τη γιαγιά του είναι ικανοποιητικές».

Όλα, λοιπόν, φαίνεται ότι ήταν προϊόν μιας «παρεξήγησης».

Συνέχεια

Άγριες συγκρούσεις στο Μεξικό, για τις αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων

mexico1Τον Αύγουστο του 2014 ο πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο προχώρησε σε μια μεταρρύθμιση που ουσιαστικά τερμάτιζε το κρατικό μονοπώλιο στα καύσιμα ώστε να μπούνε ιδιωτικές επιχειρήσεις. Μέχρι τότε η Pemex, η κρατική επιχείρηση πετρελαίου, είχε το μονοπώλιο στις πωλήσεις και τη διανομή καυσίμων στο Μεξικό.

Όπως ήταν αναμενόμενο οι τιμές των καυσίμων μετά την είσοδο των ιδιωτικών επιχειρήσεων, έπρεπε να αυξηθούν για την τόνωση της αγοράς. Έτσι, λοιπόν, από την 1 Ιανουαρίου η τιμή της βενζίνης ανέβηκε κατά 20,1% και του ντίζελ 16,5% ξεσηκώνοντας τους Μεξικανούς. Να σημειωθεί ότι η χώρα εισάγει το μεγαλύτερο μέρος καυσίμων που καταναλώνει, παρ’ ότι είναι  πετρελαιοπαραγωγός, ελλείψει επαρκών διυλιστηρίων.

Συνέχεια

ΓΙΟΧΑΝ ΜΟΣΤ: «Το κτήνος της ιδιοκτησίας» (Μέρος Β΄)

(Το Πρώτο Μέρος ΕΔΩ)

%ce%bf-%ce%ba%ce%bb%ce%ad%cf%88%ce%b1%cf%82Στην Αμερική τη θέση των μοναρχών έχουν πάρει οι μονοπωλητές. Εάν το μονοπώλιο στις υποτιθέμενες «ελεύθερες» Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αναπτυχθεί με το ρυθμό που έχει το τελευταίο τέταρτο του αιώνα, το μόνο που θα έχει γλυτώσει από το μονοπώλιο θα είναι μόνο το φως της ημέρας και ο αέρας. Πεντακόσια εκατομμύρια στρέμματα του εδάφους στις Ηνωμένες Πολιτείες, περίπου έξι φορές η περιοχή της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, διαιρέθηκε ανάμεσα σε μια γενιά εταιριών του σιδηροδρόμου και τους μεγάλους ιδιοκτήτες ευρωπαϊκό-αριστοκρατικής προέλευσης. Μέσα σε μερικές δεκαετίες μόνο η Vanderbilt συσσώρευσε $200.000.000. Αρκετές δωδεκάδες ανταγωνιστών της στη ληστεία χτυπούνε για να την ξεπεράσουν.

Το Σαν Φραντσίσκο ιδρύθηκε μόλις τριάντα χρόνια πριν. Σήμερα έχει στους κόλπους του ογδόντα πέντε εκατομμυριούχους! Όλος ο πλούτος αυτής της μεγάλης δημοκρατίας, αν και έχει διάρκεια ενός αιώνα, τα ορυχεία του, οι ανθρακοφόρες περιοχές του, οι πετρελαιοπηγές του, κ.λπ., κ.λπ. «έχουν αφαιρεθεί» από τους ανθρώπους και έχουν γίνει η ιδιοκτησία μιας χούφτας αδίστακτων τυχοδιωκτών και κατεργάρηδων ραδιούργων.

Η «κυριαρχία των ανθρώπων» πέφτει τσακισμένη στη σκόνη μπροστά στην επιρροή των βασιλιάδων του χρήματος, των μεγιστάνων των σιδηροδρόμων, των βαρόνων του άνθρακα και των ιδιοκτητών εργοστασίων. Αυτοί οι τύποι κουβαλούν ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες στις τσέπες τους και αυτό που εκθειάζεται ως ανεμπόδιστη νομοθεσία και ελεύθερη νομοθεσία είναι μια φάρσα, μια αυταπάτη και μια παγίδα.

Συνέχεια

ΓΙΟΧΑΝ ΜΟΣΤ: «Το κτήνος της ιδιοκτησίας» (Μέρος Α΄)

johann-mostΟ Johann Most ή John Joseph Most γεννήθηκε στις 5 Φεβρουαρίου 1846 στο Augusburg της Γερμανίας και πέθανε στις 17 Απριλίου 1906 στο Cincinnati του Ohio.

Αρχικά υπήρξε σοσιαλδημοκράτης. Το 1870 στο συνέδριο του Baden διαγράφεται από το κόμμα για αντιοργανωτική συμπεριφορά. Καταδικάζεται σε 5 έτη φυλάκισης στην Αυστρία για μια από τις περίφημες φλογερές ομιλίες του. Αμνηστεύεται στις 9 Φεβρουαρίου 1871 και απελαύνεται. Επιστρέφει στη Γερμανία όπου συνεχίζει την ταραχοποιό δράση του. Εκλέγεται στο Ράϊχσταγ το 1874. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τις αρχές να τον στείλουν αρκετές φορές στη φυλακή για τις ομιλίες του.

Το 1878, ο Most αυτοεξορίζεται στην Αγγλία, όπου εκδίδει την εφημερίδα «Freiheit» (Ελευθερία). Ένα άρθρο με το οποίο υμνεί την επίθεση ενάντια στο τσάρο Αλέξανδρο ΙΙ τον στέλνει για 16 μήνες σε φυλάκιση με καταναγκαστική εργασία. Μετά την απελευθέρωσή του πηγαίνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 1882. Είναι το ξεκίνημα της αναρχοκομμουνιστικής εισβολής στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Επηρεασμένος από τις απόψεις του Kropotkin, μεταβάλλεται σε έναν παθιασμένο αναρχικό. Δημοσιεύει «την προπαγάνδα της πράξης» («propaganda of the deed»), που περιέχει ένα μικρό οδηγό για την κατασκευή βομβών, γνώση που απέκτησε μετά την εργασία του σε εργοστάσιο δυναμίτη. Υποστηρίζει τη χρήση βίας, ενάντια σε άτομα ή οργανισμούς, για την επίτευξη της κοινωνικής αλλαγής και εμπνέει την περαιτέρω βίαιη δράση πολλών αναρχικών.

Μετά από 1886, οι απόψεις του μετατοπίζονται προς τον αναρχο-συνδικαλισμό και το περιοδικό «Freiheit» είναι η κύρια δραστηριότητά του. Παραμένει φημισμένος για τις «εμπρηστικές ομιλίες του» με διασημότερη αυτή που φέρει τον τίτλο «το κτήνος της ιδιοκτησίας» και της οποίας ο πιθανός χρόνος που εκφωνήθηκε είναι το 1884.

Δημοσιεύουμε αυτό το ιστορικό κείμενο θεωρώντας πως η ιστορία των κοινωνικών αγώνων αποτελεί σημαντική εμπειρία που μπορεί να βοηθήσει να αποτρέπονται λάθη αλλά και να μην αναμασιούνται και προβάλλονται σαν αναρχικές απόψεις μιλιταριστικού και εξουσιαστικού τύπου που δεν έχουν σχέση με την πηγαία κοινωνική βία των καταπιεσμένων. Οι ιστορικές εμπειρίες περιέχουν πολλές απόψεις και καταστάσεις που είναι αρνητικές. Πως όμως θα αποφευχθούν όλες αυτές αν δεν γνωρίζουμε τα παραδείγματα προς αποφυγήν; Αφού, λοιπόν, είναι σημαντικό να αντλούνται εμπειρίες από εκείνα τα στοιχεία που εμπλουτίζουν και δεν ευνουχίζουν τις κοινωνικές απελευθερωτικές διεργασίες, το «κτήνος της ιδιοκτησίας» αποτελεί μια πηγή θετικών και αρνητικών εμπειριών και απόψεων που είχαν επίδραση στις αναρχικές πρακτικές. Ιδιαίτερα η διάδοση των αρνητικών απόψεων μπορεί να εξηγήσει την ευκολία με την οποία αλώθηκαν οι απελευθερωτικές διαθέσεις και έγιναν βορά των εξουσιαστικών θεωριών και ιδιαίτερα του μαρξισμού… Συνέχεια

Πιραχά. Μια μοναδική φυλή του Αμαζονίου

%cf%80%ce%b9%cf%81%ce%b1%cf%87%ce%acΣτη ζούγκλα του Αμαζονίου, κατά μήκος του ποταμού Μαϊτσί της Βραζιλίας, ζει η απομονωμένη φυλή των ιθαγενών Πιραχά με πληθυσμό περίπου 400 άτομα. Οι ίδιοι αποκαλούν τη φυλή τους Χιταϊτίχι και μιλούν την ομώνυμη γλώσσα Πιραχά.

Πιραχά (γράφεται και Pirahα, Pirahαn), ή Mϊra-Pirahγ είναι η μοναδική επιζώσα απόγονος της διαλέκτου Μούρα καθώς οι υπόλοιπες εξαφανίστηκαν τους περασμένους αιώνες ή αντικαταστάθηκαν με την Πορτογαλική. Συγγενής γλώσσα αν και εξαφανισμένη πλέον ήταν η Ματανάγουι. Σήμερα η γλώσσα Πιραχά έχει περίπου 280-350 ομιλητές αλλά δεν διατρέχει κίνδυνο μιας και η κοινότητα των Πιραχά έχει πολύ ισχυρούς δεσμούς. Η γλώσσα Πιραχά είναι ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα πολλών αμφισβητούμενων αξιώσεων. Για παράδειγμα περιέχει στοιχεία που αναιρούν την γλωσσική σχετικότητα. Ο αριθμός των γλωσσολόγων με πρακτική εμπειρία στη γλώσσα Πιραχά είναι πολύ μικρός. Συνέχεια

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%86%cf%8d%cf%83%ce%b7%cf%82Η ανελέητη και μεθοδική καταστροφή της φύσης οφειλόταν ανέκαθεν στην επιθυμία της κυριαρχίας για κέρδος. Η βιομηχανική έξαρση (18ος αιώνας) προκάλεσε την επώδυνη, για το φυσικό περιβάλλον, τσιμεντοποίηση του εδάφους, ώστε να καλυφθούν οι στεγαστικές ανάγκες χιλιάδων ανθρώπων που εξωθήθηκαν στα διάφορα αστικά κέντρα, ενώ η μόλυνση άρχισε να πρωτοεμφανίζεται σε πόλεις και περιοχές γύρω από τις βιομηχανικές ζώνες.

Επί τρεις αιώνες η κυριαρχία εντατικοποίησε την λεηλασία του περιβάλλοντος για την εξασφάλιση των πολυπόθητων πρώτων υλών, οι οποίες αποτελούν την αφετηρία του πλουτισμού, με σκοπό την παραγωγή των προϊόντων και κατ’ επέκταση την οικονομική επιβολή και τον έλεγχο των κοινωνιών.

Συνέχεια

Το άγχος, η αβεβαιότητα και ο φόβος στη σύγχρονη μητρόπολη

%ce%ac%ce%b3%cf%87%ce%bf%cf%82-%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%82%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%b2%ce%b1%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1Οι κοι­νω­νί­ες των σύγ­χρο­νων με­γα­λου­πό­λε­ων, ε­δραιω­μέ­νες και ορ­γα­νω­μέ­νες σύμ­φω­να με την πα­γκό­σμια χάρ­τα της οι­κο­νο­μι­κής δι­κτα­το­ρί­ας, α­σφυ­κτιού­σες κά­τω α­πό τη διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­νη πί­ε­ση του κρα­τι­κού ζυ­γού, πα­ρου­σιά­ζουν δε­κα­ε­τί­ες τώ­ρα –απ’ ά­κρη σ’ ά­κρη της γης– κά­ποια κοι­νά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά στην έκ­φρα­ση και τη δρα­στη­ριο­ποί­η­σή τους. Το άγ­χος λοι­πόν, η α­πο­μό­νω­ση, ο φό­βος και η α­βε­βαιό­τη­τα α­πο­τε­λούν α­να­πό­σπα­στα στοι­χεί­α της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας των κα­τα­πιε­σμέ­νων, οι ο­ποί­οι αιώ­νες τώ­ρα υ­φί­στα­νται στο σώ­μα και την ψυ­χή τους τα θε­σμο­θε­τη­μέ­να βα­σα­νι­στή­ρια του κρά­τους και της κάθε μορφής ε­ξου­σί­ας.

Ποιοί εί­ναι ό­μως οι πα­ρά­γο­ντες ε­κεί­νοι και ποιά τα ι­διαί­τε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της λει­τουρ­γί­ας και της μορ­φής των σύγ­χρο­νων κοι­νω­νιών, που ευ­θύ­νο­νται γι’ αυ­τή την κα­τά­στα­ση; Εί­ναι α­να­ντίρ­ρη­το γε­γο­νός ο­τι κρά­τος και κε­φά­λαιο, α­πό­λυ­τα ε­ναρ­μο­νι­σμέ­να προς έ­να κοι­νό σκο­πό, την δια­τή­ρη­ση της κυ­ριαρ­χί­ας τους και την διαιώ­νι­ση της προ­λε­τα­ριο­ποί­η­σης των αν­θρώ­πων, προ­πα­ρα­σκευά­ζουν –μέ­σα α­πό θε­α­μα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες δια­με­σο­λά­βη­σης και α­ντι­στρο­φής της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας– τις συν­θή­κες και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της α­πο­συ­ντι­θε­μέ­νης κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας του κα­θε­νός α­πό ε­μάς. Συνέχεια

ΕΠΙΔΗΜΙΕΣ ΚΑΙ «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ»

Με αφορμή την είδηση περί εμφάνισης της γρίπης των πουλερικών θεωρούμε  χρήσιμη την δημοσίευση ενός παλαιοτέρου άρθρου από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

gripi-pouleirikonΟι επιδημίες έχουν χαραχθεί στην μνήμη της ανθρωπότητας ως ένα από τα χειρότερα δεινά που θα μπορούσαν να συμβούν. Σε προηγούμενους αιώνες η πανούκλα, ο τύφος, η χολέρα και άλλες μεταδιδόμενες μολυσματικές ασθένειες, επανειλημμένα έχουν αποδεκατίσει ή και αφανίσει ολόκληρες πόλεις και χωριά,σπέρνοντας τον τρόμο και την υστερία στους επιζώντες. Πίσω απ’ αυτόν τον φόβο του απρόσμενου ξαφνικού θανάτου, που δεν κάνει διακρίσεις σε ρώμη, χρώμα, ηλικία, φύλο ή φυλή και εξαπλώνεται με τρόπο που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα γνωσιολογικά ιατρικά κεκτημένα της κάθε εποχής, μπορούμε να εντοπίσουμε την απαρχή της κατασκευής, μερικών εκ των πλέον συντηρητικών αντιλήψεων, που δεσπόζουν σε κάθε ιστορική περίοδο, αλλά και μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά στις κοινωνίες.

Έτσι, λοιπόν, ο φόβος και η περιχαράκωση απέναντι στο διαφορετικό, όσον αφορά τις συνήθειες και συνθήκες επιβίωσης, κατά βάση στέγασης, υγιεινής και διατροφής, έχει συχνά τις ρίζες του σ’ αυτόν το λιγότερο ή περισσότερο υπαρκτό φόβο απέναντι σε έναν εν δυνάμει μολυσματικό φορέα.

Συνέχεια

Ο (ΤΣΙΠ)ΡΟΥΛΗΣ, Ο ΜΠΟΥΛΗΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΒΟΗΘΑ ΠΑΝΑΓΙΑ…

%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82-%cf%81%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b7%cf%82«Τάισε τον Μπούλη Φαταούλη: Η κοιλίτσα του φουσκώνει, αλλά προσοχή! Αν σκάσει, έχασες!!»

Παιχνίδι κατάλληλο για παιδιά ηλικίας 4 ετών, και ναι, ίσως υπό προϋποθέσεις και για μεγαλύτερα.

Ήταν κάποτε ένας Μπούλης τον αποκαλούσαν που και που και Πάνο Καμμένο, και φώναζε εκείνα τα δίσεκτα παλιά μνημονιακά χρόνια θυμωμένος και φούσκωνε και άλλο τα μαγουλάκια του και έκανε τον καμπόσο και διαλαλούσε ότι δεν θα γίνει «η πολιτική πόρνη ούτε του Σαμαρά ούτε του Τσίπρα».

Τούτος εδώ ο Μπούλης ορκιζόταν ότι «δεν υπάρχει καμία περίπτωση οι Ανεξάρτητοι Έλληνες να κάνουν την πατερίτσα που θα χρησιμοποιηθεί με αντάλλαγμα την καρέκλα για να κάνουν κάποιοι την πλειοψηφία».

Τα λόγια αυτά είχαν κάμει μεγάλη εντύπωση, είχαν συνταράξει τον απλό λαϊκό δεξιό άνθρωπο, που τα μνημόνια τού είχαν έρθει κατακούτελα. Αλλά μέσα στην μαύρη καταχνιά ένα φως τρεμόπαιζε. Η ελπίδα ήταν ζωντανή…

Συνέχεια

2017!

2017i Συνέχεια