Στον απόηχο της επίσκεψης Ομπάμα και της 43ης ανάμνησης της εξέγερσης του 1973

v3Έχει γραφτεί ότι το οργανωμένο ψεύδος, η συστηματική εξαπάτηση συνδέονται με την υπερτροφική βούληση για εξουσία. Το ψεύδος και δη το ολοκληρωτικό, έρχεται να προσδώσει στην προπαγάνδα εκείνη την απαιτούμενη συνοχή, που απαιτεί κάθε φορά η επιβολή της.

Πολλές φορές, δυστυχώς, το ψεύδος ανταποκρίνεται στο αίτημα ενός κοινού, επαναστατικού ή μη δεν έχει σημασία, το οποίο εμφανίζεται έτοιμο να πιστέψει, έτοιμο να διδαχθεί σε ένα μάθημα, κυριολεκτικά και πρώτα απ’ όλα, λήθης. Οι βεβαιότητες, που συνεχίζουν να κατασκευάζονται, έχουν αποκτήσει τέτοια δύναμη, που ο,τιδήποτε θα μπορούσε έστω να τις κλονίσει, θεωρείται ότι εισάγει σε ένα κόσμο άγνωστο και απαγορευμένο, αντιδραστικό και ύποπτο.

Ο φανατικός είναι έτοιμος να θυσιαστεί στο όνομα μιας κατασκευής, που ορίζει ότι τα πάντα εδράζονται στο μηδενικό χρόνο. Το παρελθόν δεν έχει σβήσει απλά, το παρελθόν δεν υπήρξε ποτέ. Έτσι τα πάντα επιτρέπονται, αφού η εκκίνηση και επανεκκίνηση της ιστορίας θεωρητικά επαναλαμβάνεται με έναν αέναο τρόπο.

Οι νέοι συνωμότες, παρ’ ότι μοιάζουν κυριολεκτικά με καρικατούρες, δοξάζουν την άγνοια σαν το μεγαλύτερο προτέρημα, τις επαναλαμβανόμενες αποτυχίες σαν σημεία ακόμη μεγαλύτερης «έμπνευσης». Οι απορίες δεν επιτρέπονται, τα πολλά λόγια αφορούν τους διανοούμενους ή τους αδρανείς. Η εξουσία δεν χρειάζεται να κοπιάσει για να τους παρουσιάσει σαν περιθωριακούς, ο χαρακτηρισμός αποτελεί ύψιστη τιμή για τους ίδιους και διαρκώς ζητούμενο.

Και όμως, η τελετουργία πρόσβασης στο μεγαλείο του παρελθόντος ή μάλλον σε ορισμένα βολικά του σημεία, όπως και η οικειοποίηση ορισμένων συμβόλων, δεν μοιάζει παράταιρη εφ’ όσον εντάσσεται στο σχέδιο. Εδώ, ο πολιτικός αυτισμός και οι γραφικοί εκπρόσωποί του μοιάζουν κινητήριες δυνάμεις ή τέλος πάντων επιχειρείται να προβληθούν σαν τέτοιες.

Οι χρήσιμες μαριονέττες αποδεικνύονται ακόμη χρησιμότερες, όταν διαθέτουν την ετικέτα, που γράφει με μεγάλα γράμματα «ο τρελός του χωριού». Είναι φυσικά βολικότερο, η αλήθεια να κρύβεται πίσω από την υποτιθέμενη γραφικότητα. Άλλωστε, όταν θα έρθει η ώρα της «λυπητερής», ποιός θα ζητήσει τον λόγο από τον κάθε «κουζουλό»; Ποιός θα μετρήσει πόσα συντρίμμια παραπάνω μαζεύτηκαν στην χωματερή του κινήματος; Είπαμε, η κηδεία έχει ήδη πραγματοποιηθεί, όσο για τα μνημόσυνα, έχει ακόμη το κίνημα ορισμένα γραμμάτια να αποπληρώσει. Και βλέπουμε…

Στον αντίποδα εμφανίζονται οι φορείς του σοβαρού επαναστατικού κόμματος, που δηλώνουν έτοιμοι πια να επιδείξουν επαναστατικό αντιπολιτευτικό έργο και να τύχουν της ανάλογης πολιτικής αναγνώρισης με πλάκα τα αγωνιστικά παράσημα, διεκδικητές της ένοπλης κομμουνιστικής παράδοσης. Σταλινικοί, πλέον, στα ίσια, όχι όπως παλιά, με το σφυρί και το δρεπάνι και ολίγη αντεξουσία για να κρατούν τα κόζια στους ζωτικούς χώρους του κινήματος.

Οι κομμουνιστές στην κυβέρνηση και οι συνοδοιπόροι τους, δίνουν «απλόχερα» τον χώρο που χρειάζεται το κινηματικό σύστημα για να συντηρηθεί. Και ο χώρος αυτός είναι γνωστός. Μόνο που ζητούν, όπως είναι λογικό, ορισμένα επί πλέον ανταλλάγματα. Κατ’ αρχάς, όλοι γνωρίζουν ότι τα Εξάρχεια δίχως την γειτνίαση με το Πολυτεχνείο, δεν θα είναι τα ίδια Εξάρχεια. Έτσι η παρακμή, που είναι πλέον μια μόνιμη κατάσταση, αποδεικνύεται ως το παρόν και το μέλλον, σχεδιασμένο με προσεκτικά βήματα και σε βάθος χρόνου. Ο εγκλωβισμός σε μια στείρα επαναλαμβανόμενη σύγκρουση από ένα σημείο και μετά δεν μπορεί να οφείλεται σε μια παρουσιαζόμενη ολοκληρωτική αδυναμία για κάτι διαφορετικό, αλλά σε συγκεκριμένο σχεδιασμό που αγνοεί η λεγόμενη «μαρίδα».

Ακόμη και αυτή η αντίθεση, στην επίσκεψη Ομπάμα, κινήθηκε πάνω στις τροχιές της ωφέλιμης, για την αριστεροδεξιά συγκυβέρνηση, διαδρομής. Η υποστήριξη προς το κομμουνιστικό κομμάτι της κυβέρνησης στο απόγειό της. Διότι ποιός θα αμφισβητήσει ότι μόνο μία κομμουνιστική διαχείριση των εξουσιαστικών υποθέσεων θα καλούσε τον εκπρόσωπο της εγκαλουμένης, ως υπευθύνου για την επιβολή της δικτατορίας, δύναμης (των ΗΠΑ), ανήμερα του τριημέρου μνήμης για την εξέγερση εναντίον της δικτατορίας, τον Νοέμβριο του 1973; Ενώ, λοιπόν, εξ αιτίας, αυτού και μόνον του λόγου θα μπορούσαν να ξεκινήσουν κινητοποιήσεις και πορείες από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε η επίσκεψη και εναντίον της κυβερνητικής επιλογής, τουλάχιστον για την ημερομηνία, το μόνο που έγινε ήταν να πραγματοποιηθούν οι γνωστές διακοσμητικές και ολιγάριθμες συγκεντρώσεις και πορείες, εν μέσω αποκλεισμών ολόκληρων περιοχών και απαγορεύσεων. Αποδείχθηκε, έτσι η αποτελεσματικότητα της κατασταλτικής κρατικής πολιτικής, με την συνήθη λεζάντα των χωροταξικά καθορισμένων συγκρούσεων. Εν τέλει, ακόμη και αυτή η αντίδραση κινήθηκε στο πλαίσιο της λογικής: «προτιμούμε να μας φορούν την θηλειά οι δικοί μας εξουσιαστές κι όχι οι άλλοι».

Κατά τα άλλα, δεν χρειάζονται οραματικές ικανότητες για να καταλάβει κάποιος τους λόγους για τους οποίους προπαγανδίζεται σαν το απόλυτο κακό η έλευση του δήθεν αντίπαλου πολιτικού δέους στην διαχείριση των κρατικών υποθέσεων. «Θα μας πιάσουν όλους εάν βγει ο Κυριάκος», τρομοκρατούν μπαρουτοκαπνισμένοι και πολύξεροι κινηματίες, με κάθε ευκαιρία, διατηρώντας την φιλοκυβερνητική προπαγάνδα στα ύψη.

Όσο για την εξουσία, δεν φαίνεται να ανησυχεί για τα επόμενα κατασταλτικά της βήματα, αφού ο αυτοπεριορισμός των «περιθωριακών» τηςλύνει τα χέρια. Οι αρμόδιοι περί της καταστολής μιλούν πλέον, απλά, για την μέθοδο, που θα τους εξασφαλίσει τα μέγιστα αποτελέσματα. Μιλούν για «απενεργοποίηση» για απτά αποτελέσματα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όνειρα θερινής νυκτός θα πουν πολλοί, ή θα σκεφθούν μειδιώντας ότι δεν είναι τούτοι δω οι εξουσιαστές ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι με παρόμοιες φιλοδοξίες. Μπορεί να είναι και έτσι. Μόνο που οι καιροί έχουν αλλάξει, οι δολοφονίες στην Μαρφίν έχουν σημαδέψει ανεξίτηλα ανθρώπους, καταστάσεις, συνθήκες αγώνα και προοπτικές, επειδή γνωρίζουμε καλά, οι περισσότεροι, το «επαναστατικό» περιβάλλον που τις εξέθρεψε, το περιβάλλον που προκαταβολικά πήρε την ευθύνη για αυτές. Είχαμε μιλήσει τότε για παρα-κρατικές συμμορίες. Επιβεβαιωθήκαμε περίτρανα. Οι αριστερές παραφυάδες του κράτους γνωρίζουν καλά τους τρόπους να προστατεύουν τα «δικά τους παιδιά».
Φυσικά με το αζημίωτο και μέχρι νεωτέρας…

Συσπείρωση Αναρχικών

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 166, Δεκέμβριος 2016
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.