ΚΥΚΛΟΦΟΡEI το φύλλο 166 της Μηνιαίας Πανελλαδικής Αναρχικής Εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Από την Πέμπτη 1η  Δεκεμβρίου 2016, η μηνιαία αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ βρίσκεται σε περίπτερα της Αθήνας καθώς και στους χώρους διάθεσης του ημερήσιου και περιοδικού τύπου, στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο.

diadromi-166i

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα, αυτής της έκδοσης, από τον Κύκλο Σύνταξης:

To 1963 ο Κέννεντυ, πρόεδρος των ΗΠΑ, τάχθηκε αναφανδόν υπέρ της ενοποίησης της Ευρώπης, δίνοντας το στίγμα της στάσης, που θα κρατούσε στο ζήτημα:

«Μόνο μια απόλυτα συνεκτική Ευρώπη μπορεί να μας προστατέψει όλους από τον κατακερματισμό της Συμμαχίας. Μόνο μια τέτοια Ευρώπη θα επιτρέψει την αντιμετώπιση των θεμάτων της Ατλαντικής Συμμαχίας με απόλυτη αμοιβαιότητα και στις δυο ακτές του ωκεανού. Μόνο με μια τέτοια Ευρώπη θα μπορούμε να έχουμε συναλλαγές μεταξύ ίσων, μια ίση κατανομή των ευθυνών και ένα ίσο επίπεδο θυσιών».

Η ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αποκτά μια νέα δυναμική ύστερα από την ενοποίηση της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας το 1989. Ο Χέλμουτ Κολ υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της Συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992, η οποία και καθόρισε την επιβολή ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος.

Το 1999 ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ιμπέρ Βεντρίν, σε μια ομιλία του στο συνέδριο του Γαλλικού Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων με τίτλο Προς τον 21ο αιώνα, έθεσε την διαμόρφωση της ευρωπαϊκής ταυτότητας ως αντίβαρο της κυριαρχίας των ΗΠΑ:

«Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τις αντιλήψεις που έχει διαμορφώσει τους δύο τελευταίους αιώνες η Αμερική τόσο για τον εαυτό της όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο, θα δούμε ότι οι περισσότεροι μεγάλοι ηγέτες και στοχαστές της Αμερικής δεν έπαψαν ούτε για μια στιγμή να πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ επιλέχθηκαν από την θεία Πρόνοια ως «αναντικατάστατο έθνος» και ότι θα πρέπει να συνεχίσουν να κυριαρχούν για το καλό του ανθρώπινου είδους… Οι Αμερικάνοι δεν έχουν καμία αμφιβολία γι’ αυτά και οι πιο ειλικρινείς από αυτούς σπεύδουν να μας υπενθυμίσουν ότι ο σημερινός κόσμος είναι άμεση συνέπεια της ολοκληρωτικής αποτυχίας της Ευρώπης να διαχειριστεί τις δικές της, αλλά και τις παγκόσμιες υποθέσεις το πρώτο μισό του 20ου αιώνα».

Την ίδια χρονιά, στις 13 Δεκέμβρη 1999, ο Τόνι Μπλερ, βρετανός πρωθυπουργός, με δήλωσή του μετά από συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι, τάχθηκε υπέρ μιας παραλλαγής του σχεδίου για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, καθώς η βρετανική κοινή γνώμη δεν θα αποδεχόταν μια αμιγώς υπερεθνική λύση. Ο Μπλερ πρότεινε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη δίχως, όμως, βασικό πυρήνα, ώστε τα μέλη να μπορούν να συγκροτούν διάφορες και διαφορετικές ενοποιημένες ομάδες για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων. Θα θυμίσουμε ότι η Μεγάλη Βρετανία, κράτος με παραδοσιακά «ειδική σχέση» με τις ΗΠΑ, και με το μεγαλύτερο, ίσως, ιστορικά αυτοκρατορικό παρελθόν, είναι εκείνη που απέκτησε δέκα χρόνια πριν το γαλλικό κράτος πυρηνικά όπλα.

Ο Χένρυ Κίσσινγκερ το 2001 προειδοποιεί και ταυτόχρονα απειλεί στο βιβλίο του ΗΠΑ, Αυτοκρατορία ή Ηγετική Δύναμη, ότι «Όσοι επιζητούν την απόκτηση μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας μέσω της αντιπαράθεσης με την Αμερική δεν πρέπει να αυταπατώνται ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν για πάντα απαθείς, όταν αμφισβητούνται οι βασικές αρχές της πολιτικής τους. Αργά ή γρήγορα, θα υποχρεωθούν να υπερασπιστούν τα συμφέροντα τους. Και τότε τα έθνη της Δύσης θα επιστρέψουν στην πορεία που λίγο έλειψε να τα καταστρέψει δύο φορές στο διάστημα μιας γενιάς –αυτή την φορά όχι μέσω ενός πολέμου, αλλά μέσω μιας εξουθενωτικής πολιτικής αντιπαλότητας».

Παρ’ όλα αυτά, ο Κίσσινγκερ αναγνωρίζει την εκτίμηση των γάλλων πολιτικών για την συμβολή των ΗΠΑ στην ασφάλεια της Γαλλίας, εκτίμηση που δεν βρίσκεται σε αντίθεση με την επιθυμία τους να σέβονται οι ΗΠΑ τα κίνητρα που ωθούν την Γαλλία να προσδιορίζει την ευρωπαϊκή ταυτότητα μέσω μιας αντιπαράθεσης με τις ΗΠΑ, αλλά μέχρις ενός ορίου. Επισημαίνει, ακόμη, τις εκδοχές που μπορεί να προκύψουν από την ανάκαμψη του ρωσικού κράτους και τις πιθανές προθέσεις του γερμανικού κράτους για μια ειδική ρωσο-γερμανική προσέγγιση ή, εναλλακτικά, την βούληση των Γερμανών να αναλάβουν εκείνο τον ρόλο μέσα στην Ευρώπη, που η Γαλλία θεωρεί ότι θα πρέπει να διαδραματίσει η Ευρώπη μέσα στην Ατλαντική Συμμαχία.

Ο Κίσσινγκερ, επίσης, κάνει ορισμένες προβλέψεις από το ίδιο βήμα για το μέλλον της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου, διαβλέποντας ότι «οι πιέσεις της παγκοσμιοποίησης και της δημογραφικής αύξησης στις μη ευρωπαϊκές χώρες της περιοχής οδηγούν σε μια περίοδο που μπορεί να συγκριθεί με την περίοδο των μετακομμουνιστικών διευθετήσεων στην Ανατολική Ευρώπη».

Η αλληλεξάρτηση, η συνέχεια, οι ακριβείς υπολογισμοί, οι «παρεκκλίσεις, οι αντιθέσεις και οι αδυσώπητοι ανταγωνισμοί στους κόλπους της κυριαρχίας, η ενοποιητική διαδικασία, που συνδέεται, αλλά και «συγκρούεται» με τις νέες εδαφικές διαιρέσεις, που συνάμα προϋποθέτει, με την αναζωπύρωση των εθνικισμών, αλλά και την ποσοτική αύξηση και ενίσχυση των υπερεθνικών συνόλων, η σύγχρονη φάση της «παγκοσμιοποίησης», που τρέχει δαιμονισμένα στο αύριο βασισμένη, όμως, σ’ αυτό ακριβώς το παρελθόν που ανατρέπει. Είναι τα βασικά γνωρίσματα της «αστάθειας» που χαρακτηρίζει την νέα πολυπολική παγκόσμια τάξη.

Και η επιβολή της στηρίζεται όσο ποτέ, εκτός των άλλων, στην εθελοδουλεία εκ μέρους όσων έχουν αποδεχθεί την νέα ταυτότητα του πολίτη ενός παγκοσμιοποιημένου «ανοικτού» κόσμου, αλλά περισσότερο ελεγχόμενου από ποτέ…

Δεκέμβριος 2016

anarchy.gr

Both comments and trackbacks are currently closed.