Ο ΑΡΧΙΚΑΠΕΤΑΝΙΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ Η ΚΟΥΒΑ ΤΟΥ ΦΙΝΤΕΛ…

%ce%b7-%ce%b1%ce%b8%ce%bb%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%ce%be%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82

Η αθλιότητα της εξουσίας, το τίποτα επί σκηνής

Στην Αβάνα βρίσκεται ακόμη την ώρα τούτη o καπέταν-Αλέξης Τσίπρας, προκειμένου να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις μνήμης και τιμής του ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο.

Ο επικήδειος λόγος του έχει γραφτεί, ήδη, με χρυσά γράμματα στο πάνθεον των ιστορικών επαναστατικών συγγραμμάτων. Περισσότερα λόγια, ίσως, περισσεύουν, άλλωστε η συγκίνησή μας είναι τέτοια, που μετά βίας δεν πετάμε το πληκτρολόγιο από το παράθυρο κατευθείαν στο κεφάλι του πρώτου «αντιδραστικού», που περνάει από κάτω και αμφισβητεί τον Μεγάλο Φιντέλ, δάσκαλο και εμπνευστή του Τσίπρα, άρα και τον ίδιο τον πρωτοκαπετάνιο του Συριζα.

Ο αρχικαπετάνιος της επαναστατικής Κυβέρνησης των Συριζα-Ανελ κομαντάντε Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε ως εξής τον μεγαλειώδη του επικήδειο

«Hermanos y hermanas [Αδερφοί και αδερφές],
Γενναίε λαέ της Κούβας,
Αποχαιρετούμε σήμερα τον Κομαντάντε (
σημ.: ταγματάρχης, ανώτατος βαθμός στην Κουβανική στρατιωτική ιεραρχία)Φιντέλ, εδώ από την πλατεία της Επανάστασης, όπως αρμόζει σε αυτόν τον μεγάλο επαναστάτη του 20ου αιώνα.
Αποχαιρετούμε ένα παγκόσμιο σύμβολο αγώνα και αντίστασης που με το παράδειγμά του ενέπνευσε τους αγώνες των λαών σε ολόκληρο το κόσμο.
Τους αγώνες για ανεξαρτησία, ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.
Αποχαιρετούμε τον Φιντέλ των φτωχών, των καταπιεσμένων, των ανυπότακτων
».

Οι «δικαιοσύνη», η «ελευθερία», και η «αξιοπρέπεια» για τους κομμουνιστές είναι εκείνες και μόνο εκείνες, που αποδέχονται οι ίδιοι. Είναι η «ελευθερία», που δεν συγκρούεται με την δική τους εξουσία, είναι ο αγώνας για «δικαιοσύνη» που υπακούει στους δικούς τους νόμους και στην δική τους τάξη πραγμάτων. Οι καταπιεσμένοι είναι μόνον όσοι, το δικό τους καθεστώς, το δικό τους κόμμα, την δική τους γραφειοκρατία, τους δικοί τους πραιτωριανούς, αναγνωρίζουν σαν τέτοιους και κανένας άλλος.

«Και αφήνει πίσω πολύτιμη κληρονομιά στον κουβανικό λαό: στην παιδεία, στη εξάλειψη του αναλφαβητισμού, στην υγεία, στο επίπεδο των επιστημών και του πολιτισμού. […] Η Κούβα του Φιντέλ, όμως, μας έμαθε και ότι ο δρόμος προς τον σοσιαλισμό δεν είναι ανθόσπαρτος. Έχει δυσκολίες, έχει υποχωρήσεις, έχει σκαμπανεβάσματα.
Μας έμαθε και από τα κατορθώματα αλλά και από τις αδυναμίες του.
Μας έμαθε ότι η μάχη για τον κοινωνικό μετασχηματισμό είναι μια μάχη διαρκής και απαιτεί μεγάλες θυσίες, όπως αυτές που με ηρωισμό καταβάλετε, τα δύσκολα χρόνια του εμπάργκο, που επιβλήθηκε στη χώρα σας ως διαρκής εκβιασμός και ως τιμωρία.
Και μπορεί εμείς στην Ευρώπη να μη μπορούμε να φανταστούμε τις δυσκολίες που εσείς περάσατε, έχουμε όμως κι εμείς του δικούς μας δυνάστες. Την απάνθρωπη λογική των νόμων της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού.
Και δίνουμε και εμείς από τη μακρινή Ελλάδα, τον δικό μας αγώνα για τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.
Και σε αυτόν τον αγώνα, το παράδειγμα του Φιντέλ μας συντροφεύει και θα μας συντροφεύει πάντα.
Στις νίκες και στις ήττες μας.
Στις ανατροπές και στους συμβιβασμούς μας
».

Ξέρει καλά ο κωλοπλένης Τσίπρας, που παριστάνει το επαναστατικό στοιχείο, να βαπτίζει το κρέας ψάρι. Γνωρίζει από «σκαμπανεβάσματα», «υποχωρήσεις», «συμβιβασμούς», και εκβιασμούς, αλλά από αγώνες για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια από πού και ως που. Ο κρετινισμός έχει και τα όρια του.

Αποχαιρετά και δήθεν αποδίδει τιμές χωρίς, βέβαια, να αναφέρει ούτε μια φορά την λέξη κομμουνιστής ηγέτης, κομμουνιστική επανάσταση, κομμουνιστικό καθεστώς, ούτε καν την λέξη σοσιαλισμός ή αριστερά. Αυτό δεν είναι άσχετο, βέβαια, με την πορεία του θανόντος τυράννου.

«Αντίο, Κομαντάντε Φιντέλ!
Hasta la victoria siempre! [Πάντα μέχρι τη νίκη]
»

Εννοεί, βέβαια μέχρι την τελική μας εξόντωση, την οποία και έχει υπογράψει και υλοποιεί με σταθερότητα, εννοεί μέχρι και την επιβολή του τελευταίου μνημονίου, δηλαδή σε 100 χρόνια και βλέπουμε.

Αλλά, ας δούμε και ορισμένα «κατορθώματα» και «αδυναμίες» του κουβανικού καθεστώτος, ορισμένα αποτελέσματα και συνεχείς στόχους στην «μάχη για τον κοινωνικό μετασχηματισμό», ας πάρουμε μια μικρή γεύση από τις «θυσίες», αλλά και την «υπακοή», που οφείλουν να δείξουν τα απείθαρχα κοινωνικά τμήματα στο κουβανέζικο καθεστώς.

Παραθέτουμε στην συνέχεια ορισμένα αποσπάσματα από την ομιλία του Ραούλ Κάστρο στην Εθνοσυνέλευση της Λαϊκής Εξουσίας στις 7/7/2013 (πρωτοδημοσιεύτηκε –στα ελληνικά– στο περιοδικό του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης «Ελληνοκουβανικά Νέα», τεύχος 112).

«[…] Ακριβώς σ’ αυτό το ζήτημα θα αφιερώσω το μεγαλύτερο μέρος της παρέμβασής μου, έτσι όπως σας είπα στις 24 του Φλεβάρη στην Εναρκτήρια Συνεδρίαση αυτής της Νομοθετικής Περιόδου της Βουλής, που έγινε με την παρουσία του συντρόφου Φιδέλ, που για το συγκεκριμένο είπε: «Η μεγάλη μάχη που επιβάλλεται είναι η ανάγκη μιας ενεργητικής και χωρίς ανάπαυλα πάλης ενάντια στις κακές συνήθειες και τα λάθη που διαπράττουν καθημερινά στους πιο διαφορετικούς τομείς πολλοί πολίτες, συμπεριλαμβανομένων και κομματικών μελών» […]

Έτσι, ένα τμήμα της κοινωνίας έχει φτάσει να θεωρεί φυσική την κλοπή σε βάρος του κράτους. Διαδόθηκαν με σχετική ατιμωρησία οι παράνομες κατασκευές και μάλιστα σε μέρη που δεν έπρεπε, η μη επιτρεπτή κατάληψη κατοικιών, η παράνομη εμπορευματοποίηση αγαθών και υπηρεσιών, η μη τήρηση των ωραρίων στα κέντρα εργασίας, μικροκλοπή και σφαγή ζώων, η αλιεία θαλάσσιων ειδών που κινδυνεύουν με εξαφάνιση, η χρήση μαζικών τρόπων αλιείας, η κοπή δέντρων, συμπεριλαμβανομένου του θαυμάσιου Βοτανικού Κήπου της Αβάνας, το καπάρωμα προϊόντων όπου υπάρχει έλλειψη και το ξαναπούλημά τους σε υψηλότερες τιμές, η συμμετοχή σε παιχνίδια εκτός νόμου, οι παραβάσεις στις τιμές, η αποδοχή δωροδοκιών και η αργομισθία, η πολιορκία των τουριστών και η παραβίαση όσων έχουν καθιερωθεί σε ζητήματα πληροφορικής ασφάλειας.

Συμπεριφορές που πριν χαρακτήριζαν το περιθώριο, όπως το να φωνάζει κανείς δυνατά στο δρόμο, η αδιάκριτη χρήση άσεμνων λέξεων και η χυδαιότητα της ομιλίας έχουν αρχίσει να ενσωματώνονται στο φέρσιμο όχι λίγων πολιτών, ανεξάρτητα από το επίπεδο παιδείας τους και την ηλικία τους.

Έχει θιγεί η αντίληψη σχετικά με το καθήκον των πολιτών απέναντι σ’ ό,τι γίνεται άσκημα και υπάρχει ανοχή σαν κάτι το φυσικό να πετάει κανείς σκουπίδια στο δρόμο. Να κάνει κανείς τις φυσικές του ανάγκες στο δρόμο και τα πάρκα. Να γράφει και να ασχημίζει τοίχους κτηρίων η αστικών περιοχών. Να πίνει αλκοολούχα ποτά σε μη κατάλληλους δημόσιους χώρους και να οδηγεί οχήματα σε κατάσταση μέθης. Ο μη σεβασμός του δικαιώματος των γειτόνων δεν αντιμετωπίζεται, ανθεί η μουσική στη διαπασών, που ενοχλεί την ησυχία των ανθρώπων. Πολλαπλασιάζεται ατιμώρητα η εκτροφή γουρουνιών μέσα στις πόλεις με το συνακόλουθο κίνδυνο για την υγεία του λαού, συμβιώνουμε με την κακή χρήση και την καταστροφή των πάρκων, μνημείων, δέντρων, κήπων και πρασίνων περιοχών. Γίνονται βανδαλισμοί στη δημόσια τηλεφωνία, στα ηλεκτρικά και τηλεφωνικά καλώδια, στους υπονόμους και στα άλλα στοιχεία των υδραγωγείων, στα σήματα της τροχαίας και στα μεταλλικά προστατευτικά των δημόσιων δρόμων.

Ταυτόχρονα, αποφεύγεται η πληρωμή του εισιτηρίου στα κρατικά λεωφορεία ή κατακρατείται από κάποιους εργαζομένους του τομέα. Ομάδες νεαρών ρίχνουν πέτρες σε τρένα και οχήματα που και που στα ίδια μέρη. Αγνοούνται και οι πιο στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας και σεβασμού απέναντι στους ηλικιωμένους, εγκύους, μητέρες με μικρά παιδιά και αναπήρους. Όλα αυτά συμβαίνουν μπροστά στη μύτη μας, χωρίς να προκαλούν τον αποτροπιασμό και την αντιμετώπιση των πολιτών.

Το ίδιο συμβαίνει στα διάφορα επίπεδα εκπαίδευσης, όπου οι σχολικές στολές μεταβάλλονται σε σημείο που να μην αναγνωρίζονται, μερικοί καθηγητές κάνουν μάθημα ντυμένοι όχι όπως πρέπει και υπάρχουν περιπτώσεις δάσκαλων και συγγενών που συμμετέχουν σε πράξεις ακαδημαϊκής απάτης.

Είναι γνωστό πως το σπίτι και το σχολείο αποτελούν το ιερό δίπολο της διαπαιδαγώγησης του ατόμου για το καλό της κοινωνίας και οι πράξεις αυτές αντιπροσωπεύουν όχι μόνο μια κοινωνική ζημιά, αλλά και σοβαρές ρωγμές οικογενειακού και σχολικού χαρακτήρα.

Αυτές οι συμπεριφορές στις σχολικές μας αίθουσες είναι διπλά ασύμβατες, γιατί πέρα από την ίδια την απειθαρχία πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι από τα παιδικά χρόνια η οικογένεια και το σκολείο πρέπει να μαθαίνουν στα παιδιά το σεβασμό στους κανόνες της κοινωνίας.

[…] Με τη βοήθεια του Κόμματος και των κρατικών οργανισμών πραγματοποιήθηκε μια πρώτη άρση που αφορούσε σε 191 εκδηλώσεις τέτοιου είδους –ξέρουμε πως δεν πρόκειται για τις μοναδικές και ότι υπάρχουν πολλές άλλες– χωρισμένες σε τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες: κοινωνική απειθαρχία, παρανομίες, παραβάσεις και πταίσματα που αναφέρονται στον Ποινικό Κώδικα.

Η μάχη κατά αυτών των βλαβερών συμπεριφορών και πράξεων πρέπει να γίνει χρησιμοποιώντας διάφορες μεθόδους και τρόπους. Η απώλεια ηθικών αξιών και η έλλειψη σεβασμού στις καλές συνήθειες μπορεί να μετατραπεί μέσα από τη συντονισμένη δράση όλων των κοινωνικών παραγόντων, ξεκινώντας από την οικογένεια και το σχολείο από τις μικρές ηλικίες και την προώθηση της κουλτούρας, όταν τη δει κανείς στην πιο πλατιά και συνεχή της αντίληψη που να οδηγεί όλους στη συνειδητή διόρθωση της συμπεριφοράς τους. Αυτό θα είναι, χωρίς αμφιβολία, μια πολύπλοκη διαδικασία που θα απαιτήσει αρκετό χρόνο.

Τα παραπτώματα, οι παρανομίες και οι παραβάσεις αντιμετωπίζονται με πιο απλό τρόπο: κάνοντας να τηρούνται τα καθιερωμένα από το νόμο και γι’ αυτό οποιοδήποτε κράτος, ανεξάρτητα από ιδεολογία, διαθέτει τα απαιτούμενα όργανα, είτε μέσα από την πειθώ ή, τελικά, αν είναι αναγκαίο, εφαρμόζοντας εξαναγκαστικό μέτρα.

Το σίγουρο είναι ότι έγινε κατάχρηση της ευγένειας της Επανάστασης, του γεγονότος ότι δεν κατέφευγε στη χρήση της δύναμης του νόμου, όσο δικαιολογημένο κι αν ήταν, ευνοώντας την πειθώ και την πολιτική δουλειά, που πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν ήταν πάντα αρκετά.

Τα κρατικά και κυβερνητικά όργανα, το καθένα σε ό,τι του αναλογεί, ανάμεσά τους η αστυνομία, το Γενικό Ελεγκτικό Συμβούλιο της Δημοκρατίας, η Γενική Εισαγγελία και τα Δικαστήρια θα πρέπει να συμβάλουν σ’ αυτή την προσπάθεια, με το να είναι οι πρώτοι που θα δίνουν το παράδειγμα της απεριόριστης αφοσίωσης στο νόμο, ενισχύοντας έτσι το κύρος τους μέσα στην κοινωνία και εξασφαλίζοντας την υποστήριξη του πληθυσμού, όπως αποδείχτηκε στην πρόσφατη αντιμετώπιση σε επαίσχυντες πράξεις διοικητικής διαφθοράς, στις οποίες ενεπλάκησαν στελέχη οργανισμών και επιχειρήσεων.

[…] Όταν σκέφτομαι αυτές τις θλιβερές εκδηλώσεις, πιστεύω ότι παρά τις αναντίρρητες εκπαιδευτικές κατακτήσεις που κατάφερε η Επανάσταση και αναγνωρίστηκαν σ’ ολόκληρο τον κόσμο από τους ειδικούς οργανισμούς του ΟΗΕ, έχουμε πισωγυρίσει σε πολιτισμό και στο πνεύμα του πολίτη. Έχω την πικρή αίσθηση ότι είμαστε μια κοινωνία όλο και πιο εκπαιδευμένη αλλά όχι υποχρεωτικά και πιο καλλιεργημένη […] Κατά τη γνώμη μου, ο κοινός παρονομαστής όλου αυτού του φαινομένου ήταν και είναι η έλλειψη απαίτησης από τους υπεύθυνους να κάνουν να τηρούνται τα καθιερωμένα, η απουσία συστηματικότητας στη δουλειά στα διάφορα επίπεδα καθοδήγησης και η έλλειψη σεβασμού, κατ’ αρχήν, απέναντι στους κρατικούς θεσμούς της ισχύουσας θεσμικότητας, πράγμα που από την άλλη μεριά μειώνει την ικανότητά τους και το κύρος τους ώστε να απαιτούν από τον πληθυσμό να τηρεί τους υπάρχοντες κανόνες.

[…] Η αντιμετώπιση της κοινωνικής απειθαρχίας δεν μπορεί να μεταβληθεί σε μια ακόμα εκστρατεία, αλλά σε ένα διαρκές κίνημα, η εξέλιξη του οποίου θα εξαρτηθεί από την ικανότητα να κινητοποιούμε τον πληθυσμό και τους διάφορους πρωταγωνιστές της κάθε κοινότητας, χωρίς να εξαιρείται κανένας, με αυστηρότητα και πολιτική σκοπιμότητα. […] Οι πρώτες ενέργειες που πραγματοποίησε το Κόμμα, η Νεολαία και οι μαζικές οργανώσεις για να δυναμώσουν την πρόληψη και αντιμετώπιση έχουν δείξει σε τέσσερις μόλις μήνες, ότι στο βαθμό που οι πολιτικοί, κοινωνικοί και διοικητικοί θεσμοί έχουν βαθύνει τη δράση τους σ’ αυτόν τον τομέα, ο πληθυσμός έχει δείξει την υποστήριξη του και προσχωρεί καταγγέλλοντας και αγωνίζεται ενάντια σε γεγονότα και συμπεριφορές που παραβιάζουν τη νομιμότητα […]».

Το κόμμα-κράτος καλείται, λοιπόν, να σφίξει τα λουριά, να επιβάλλει τον νόμο, την τάξη και την ηθική, να πατάξει την κοινωνική απειθαρχία, οι μαζικές οργανώσεις «να δυναμώσουν την πρόληψη», δηλαδή πρώτα απ’ όλα τον χαφιεδισμό, ώστε να απομονωθούν οι κάθε λογής παραβάτες, οι «απλοί πολίτες» καλούνται να καταγγείλουν «γεγονότα και συμπεριφορές», που παραβιάζουν την νομιμότητα, την «διαφθορά», που δεν σέβονται τους κρατικούς θεσμούς. Το καθεστώς καλεί σε επίδειξη «αφοσίωσης», στην «συνειδητή διόρθωση της συμπεριφοράς», στην επαγρύπνηση της οικογένειας και του θεσμού της εκπαίδευσης ώστε τα «μιάσματα» να μην μολύνουν περαιτέρω τον υγιή πληθυσμό. Επαγρύπνηση, τήρηση των κρατικών εντολών, κινητοποίηση του κόμματος, καθοδήγηση και αυστηρότερη επιτήρηση.

Hasta la victoria siempre! [Πάντα μέχρι τη νίκη]

%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b1%ce%bd%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%b1Τον Απρίλιο του 1960 ο Ερνέστο Γκεβάρα αναλαμβάνει τη διεύθυνση του τομέα εκπαίδευσης των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων και παρουσιάζει στον Κάστρο ένα «Γενικό Σχέδιο Φυλακών», δηλαδή ένα σχέδιο εγκλεισμού και εξόντωσης των αντιφρονούντων. Λίγους μήνες αργότερα, ανοίγει στην Κούβα το πρώτο «στρατόπεδο αναμόρφωσης», στη χερσόνησο του Guanaha, στο οποίο θα φυλακισθούν και ομοφυλόφιλοι για τους οποίους ο Φιντέλ Κάστρο είχε ήδη μιλήσει με τα «καλύτερα λόγια»:

«Σας ρωτώ. Μπορεί μια χώρα που έχει θυσιάσει τόσους ήρωες στον μακρύ δρόμο για τη λευτεριά, μια χώρα που για αυτήν έδωσαν τις ζωές τους τόσοι εκλεκτοί νέοι άνδρες και γυναίκες, μπορεί να ανεχθεί τόση ασέβεια;” -είναι ο Φιντέλ Κάστρο που ρωτά. “Αυτή η συμπεριφορά τους είναι καθαρά υποπροϊόν του καπιταλισμού και προέρχεται από μια μικρή ομάδα που μοναδικός της σκοπός είναι να συμπαρασύρει τους υπολοίπους. Αλλά εμείς δεν θα τους επιτρέψουμε να εξαπλώνονται και να διαδίδουν τις συνήθειές τους. Σας υπόσχομαι πως θα έρθει η μέρα που θα δούμε τους δρόμους καθαρούς, σας το υπόσχομαι!».

Όπερ και εγένετο.

Τεχνογνωσία αναζητήθηκε τόσο στην Κίνα, όπου ο Γκεβάρα έστειλε τον επικεφαλή της μυστικής αστυνομίας Ραμίρο Βάλντες (προτάθηκαν οι εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες των ομοφυλόφιλων), όσο και στην Βουλγαρία απ’ όπου ο Ραούλ Κάστρο ανέλαβε να ενημερωθεί για τις σχετικές μεθόδους που είχαν υιοθετηθεί (λειτουργούσαν στρατόπεδα συγκεντρώσεως, όπως και στην Σοβιετική Ένωση).

Ο Γκεβάρα, τελικά υιοθετεί τη «βουλγάρικη εκδοχή». Συλλαμβάνει και φυλακίζει τους «acusados ser afeminados y vagos» (κατηγορουμένους για θηλυπρέπεια), γνωστούς (καλλιτέχνες, συγγραφείς, κλπ) και μη –ακόμη και όσους αγωνίστηκαν στο πλευρό της Επανάστασης. «Περιττό να σας πω, ότι η Επανάσταση δεν έγινε για όλους…», έγραφε ο συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας, πριν τον συλλάβουν.

Στις 23/2/1961 ο Γκεβάρα αναλαμβάνει καθήκοντα υπουργού Βιομηχανίας. Ο Φιντέλ συμφωνεί με την πρότασή του για το άνοιγμα τριών ακόμη στρατοπέδων. Σε ένα από αυτά, το «Nueva Vida» (Νέα Ζωή), στο Palos, συγκεντρώνονται 500 ανήλικοι, έως και μωρά, παιδιά των αντιφρονούντων που είχαν ήδη εκτελεστεί. Επιζήσαντες μαρτυρούν για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα: για τα κελλιά παραδειγματισμού στο Pinar del Rio, γνωστά ως «tostadoras» (φρυγανιέρες), την πτέρυγα «Kilo 7» στο Camaguey, τα «gavetas» (συρτάρια) στο Tres Racios de Oriente -κελιά φάρδους 1 μέτρου και ύψους 1,80- ή τα 5 επί 5 της Nueva Carceral (Νέα Σωφρονιστήρια), όπου σε 22 αιώρες στοιβάζονταν 44 κρατούμενοι (σημ.: στο φιλμ «Before Night Falls», βιογραφικό του Ρεϊνάλντο Αρένας, γίνεται εκτενής αναφορά στα κρατητήρια). Ο Ρεϊνάλντο Αρένας, αφηγήθηκε την εμπειρία της φυλακής του και άλλων gay ανδρών στα απομνημονεύματά του «Before Night Falls». «Ήταν ένα πνιγηρός χώρος, χωρίς ένα μπάνιο. Οι ομοφυλόφιλοι δεν αντιμετωπίζονταν σαν ανθρώπινα όντα, αλλά σαν θηρία. Ήταν οι τελευταίοι που έβγαιναν για φαγητό. Και το πιο ασήμαντο περιστατικό ήταν μια δικαιολογία για να τους δείρουν ανελέητα.» 

Ο Γκεβάρα είναι εκείνος που θα επεξεργαστεί, μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, τον Κανονισμό των Φυλακών και θα καθορίσει τους τρόπους βασανισμού, αλλά και γενικότερα την τύχη των συλληφθέντων και βέβαια είναι αυτός, που θα υπογράφει τις αποφάσεις για τις εκτελέσεις έως και το 1962, οπότε οι ευθύνες περνούν σε χέρια άλλων, των οποίων ηγείται ο Ραούλ Κάστρο. Οι συνεχιστές του εμπνευσμένου Σχεδίου Φυλακών του Τσε συγκροτούν τις Umap, στρατιωτικές φάλαγγες για την προώθηση της παραγωγής, όπου φυσικά ενσωματώνονται και οι ομοφυλόφιλοι.

Έτσι στα κατά τόπους στρατόπεδα των Umap κατανέμονται οι έγκλειστοι ομοφυλόφιλοι της Nueva Carceral de la Havana del Est, της πρώτης φυλακής οργανωμένης αποκλειστικά για την «κατηγορία» από τον Ερνέστο Γκεβάρα, την περίοδο 1961-1962.

Το 1965 όταν ο Άλεν Γκίνσμπεργκ επισκέπτεται την Κούβα το 1965 για να εκφράσει την αλληλεγγύη του στην Επανάσταση, οι φυλακισμένοι ομοφυλόφιλοι ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες. Ο Γκίνσμπεργκ καταγγέλλει δημόσια τις ομοφοβικές πρακτικές και το καταπιεστικό και ανελεύθερο πνεύμα του καθεστώτος, με αποτέλεσμα να απελαθεί.

Η «στροφή», τελικά, γίνεται στα τέλη της δεκαετίας του ’70 οπότε η ομοφυλοφιλία παύει να αποτελεί ποινικό αδίκημα (1979) και οι διώξεις σταματούν. Η ανιψιά του Φιντέλ και κόρη του Ραούλ Κάστρο, Μαριέλα Κάστρο Εσπίν, Διευθύντρια του Κέντρου Σεξουαλικής Εκπαίδευσης (CENESEX), κάτοχος Πτυχίου Ψυχολογίας και Παιδαγωγικής και μεταπτυχιακού διπλώματος στη σεξουαλικότητα, αναλαμβάνει τον ρόλο της «προστάτιδας αγίας», των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των τρανσέξουαλ και των λεσβιών, με τις «ευλογίες» του κομαντάντε και του Κομμουνιστικού Κόμματος,.

Η ίδια περιγράφει σε συνέντευξή της πως «αγκαλιάστηκαν» οι ομοφυλόφιλοι από την κουβανική επανάσταση:

«Σε αυτή την ομοφοβική κοινωνία, στο πλαίσιο αυτό, τα ανδροπρεπή αρσενικά στην ηγεμονία, οι αρχές, δεν βρήκαν κανένα επάγγελμα στο οποίο θα μπορούσαν να ενσωματώσουν τους ομοφυλόφιλους και έτσι τους ενσωμάτωναν στις στρατιωτικές μονάδες UMAP για να γίνουν πραγματικοί «άνδρες». Σε ορισμένες μονάδες UMAP, αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονταν όπως όλοι οι άλλοι και δεν ήταν θύματα διακρίσεων ενώ σε άλλες, που υπήρξε αυθαιρεσία, οι ομοφυλόφιλοι χωρίστηκαν άδικα από τους συνομηλίκους τους. Υπήρχε τότε η ομάδα των ομοφυλόφιλων και τραβεστί, η ομάδα των θρησκευτικών πιστών, η ομάδα των χίπις, κλπ. Δεχόταν σε καθημερινή βάση πειράγματα, δημόσια ταπείνωση, κλπ.. Με μια λέξη, η διάκριση που υπήρχε στην κουβανική κοινωνία έγινε πιο ζωντανή, πιο πικρή στις στρατιωτικές μονάδες UMAP, στον στρατό στην ουσία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η διαδικασία της δημιουργίας αυτών των ξεχωριστών ομάδων ήταν αυθαίρετη. Συνεπώς, αυτές οι μονάδες έκλεισαν τρία χρόνια αργότερα. Αλλά, επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά, η κατάσταση των ομοφυλοφίλων στον κόσμο ήταν παντού παρόμοια, σε μερικά μέρη πολύ χειρότερη. Αυτό προφανώς δεν δικαιολογεί τις διακρίσεις, σε όλες της περιπτώσεις, που οι ομοφυλόφιλοι έπεσαν θύματα».

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%b1Όσο για την κομμουνιστική αναγνώριση του «λάθους» και της «αδικίας» ήρθε μόλις τον Σεπτέμβριο του 2010 σε συνέντευξη στην μεξικανική εφημερίδα La Jornada και ενώ ο Φιντέλ Κάστρο έχει παραδώσει τα ηνία στον αδελφό του Ραούλ:

«Υπήρξαν πράγματι στιγμές μεγάλης αδικίας… για τις οποίες φέρω κι εγώ ευθύνη παρ’ ότι προσωπικά δεν έχω καμία τέτοια προκατάληψη… Είναι αλήθεια ότι δεν έδωσα αρκετή σημασία στις διακρίσεις και τις προκαταλήψεις κατά των ομοφυλόφιλων, μιλάμε όμως για μια εποχή όπου η επανάσταση κινδύνευε σοβαρά, υπήρχαν ένοπλες επιθέσεις από αντεπαναστάτες και δολοφονικές απόπειρες εναντίον μου».

Πράγματι μεγάλη παρακαταθήκη στον αγώνα των λαών για ελευθερία.

Hasta la victoria siempre! [Πάντα μέχρι τη νίκη!]

Μέχρι την πλήρη εξόντωση των κάθε είδους αντιφρονούντων! Δεν ξεχνάμε την εξόντωση αναρχικών από το κατ’ ουσίαν εθνικο-σοσιαλιστικό καθεστώς της Κούβας. Δεν λησμονούμε την εθνικοσοσιαλιστικές ρίζες του Κάστρο (υμνητής του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, ιδρυτή της Ισπανικής Φάλαγγας, του εθνικιστή Χοσέ Μαρτί, αλλά και του Γρίβα της Χ) που τις εφάρμοσε από κοινού με τον Γκεβάρα μετά την κατάληψη της εξουσίας και από τότε για μισόν αιώνα, σχεδόν. Είναι γνωστόν ότι η κατάληψη της εξουσίας δεν έγινε στο όνομα του σοσιαλισμού, αλλά του εθνικισμού. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κούβας ιδρύθηκε το 1965 (έξι χρόνια μετά) με σκοπό την εδραίωση της υποστήριξης από το Κομμουνιστικό καθεστώς της ΕΣΣΔ  (μετά την απόβαση αντικαθεστωτικών στον κόλπο των χοίρων και την κρίση Κούβας-ΗΠΑ, που επακολούθησε) και την διατήρηση της τυραννίας των αναβαπτισθέντων εθνικο-σοσιαλιστών.

Hasta la victoria siempre! [Πάντα μέχρι τη νίκη!]

ή, Sieg Heil (Ζήτω η Νίκη)

Με δεδομένο πως σταθερή επιδίωξη τους είναι η αναρρίχηση και η παραμονή στην εξουσία, τα δύο άκρα Κομμουνισμός και Εθνικοσοσιαλισμός συναντώνται και συμπορεύονται εις τους αιώνας των αιώνων.

Αλέξη, γερά, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ…

Δημοσιεύθηκε από την Συσπείρωση Αναρχικών
Both comments and trackbacks are currently closed.