Monthly Archives: Οκτώβριος 2016

Στιγμές του ισπανικού εμφυλίου 1936-1939 (β΄)

16(Η έσχατη μάχη στην Βαρκελώνη, 19-20 Ιουλίου 1936)

[…] Με το λυκόφως, μόνο οι στρατώνες Atarazanas κοντά στο λιμάνι και οι στρατώνες Sant Andreu αντιστέκονταν ακόμα. Τα πολυβολεία γύρω από το μνημείο του Κολόμβου είχαν σιγήσει από νωρίς το απόγευμα. Ο διοικητής του αεροδρομίου στο Prat, ο Συνταγματάρχης Diaz Sandino, ένας νομιμόφρονας αξιωματικός, έστειλε τα αεροπλάνα του, που επιτέθηκαν στο μνημείο, δίνοντας την ευκαιρία σε ένα κύμα εργατών και asaltos να το καταλάβουν. Στο κάστρο του Montjuich η φρουρά είχε εκτελέσει τους στασιαστές αξιωματικούς και στη συνέχεια είχε παραδώσει τα όπλα του οπλοστασίου στη CNT.

Συνέχεια

Μίσος ανήκατε μάχαν!

%ce%bc%ce%af%cf%83%ce%bf%cf%82Μίσος ταξικό, μίσος μηδενιστικό, μίσος έτσι, μίσος γιουβέτσι, μίσος στο φούρνο με πατάτες και δενδρολίβανο. Το μίσος ως φθηνότατο ιδεολόγημα, ως εργαλείο αφομοίωσης κι εκφυλισμού της φυσικής τάσης προς ανυπακοή. Το μίσος ως συνεκτικός ιστός, για την πολιτικοποίηση και κεφαλαιοποίηση, από την αριστερά, της αντίδρασης των ανθρώπων στις βουλές της κυριαρχίας. Όπως κι αν έχει, το να γίνεσαι απάνθρωπος, να υποβιβάζεις την ακεραιότητα του ήθους σου σε επίπεδο βρακολάστιχου και να παραδίδεις, αμαχητί, το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτουν οι καταπιεσμένοι (αυτό της αγάπης για τον άνθρωπο, για την ίδια τη ζωή) στους καταπιεστές, είναι σαν να πηγαίνει ο λύκος οικιοθελώς στον οδοντογιατρό, προς αφαίρεση των κυνοδόντων του.

Συνέχεια

Στιγμές του ισπανικού εμφυλίου 1936-1939 (α΄)

youth_fai_hat_barcelona_1936[…] Ο ιδεαλισμός πολλών άλλων συγγραφέων υπονομεύθηκε πολύ περισσότερο από τα γεγονότα, στα οποία υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες. Η Simone Weil, η οποία υποστήριζε τους αναρχικούς, είχε δυσαρεστηθεί από τις δολοφονίες στην ανατολική Ισπανία. Είχε επηρεαστεί ιδιαίτερα όταν ένας δεκαπεντάχρονος φαλαγγίτης, αιχμάλωτος από την Pina, είχε συλληφθεί στο μέτωπο της Αραγωνίας και είχε εκτελεσθεί, αφού πρώτα ο Durruti είχε προσπαθήσει για μια ώρα να τον πείσει να αλλάξει πολι­τικές πεποιθήσεις, δίνοντάς του διορία μέχρι την επόμενη ημέρα για να αποφασίσει. Συνέχεια

Έμμα Γκόλντμαν: Η απογοήτευση μου στη Ρωσία

[…Την πρώτη φορά που είδα αυτό το βιβλίο στον πάγκο ενός βιβλιοπώλη αυτός αμέσως μου είπε «αυτό που κρατάς είναι φανταστικό». Αποκρίθηκα ότι δεν είχα χρήματα να το αγοράσω εκείνη τη στιγμή και αυτός αμέσως μου είπε ότι «…δεν έχει σημασία, να το πάρεις όταν έχεις, θα το βρεις σχεδόν παντού. Προσωπικά το διάβασα με τη μία…»]

goldmanΗ Έμμα Γκόλντμαν φτάνει στη Ρωσία το Γενάρη του 1920 αφού είχε απελαθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενθουσιασμένη και με ακμαίο ηθικό ανυπομονεί να δει τη «μητέρα Ρωσία» τη χώρα που απελευθερώθηκε από τους πολιτικούς και οικονομικούς δυνάστες της. Πήγε για να διδαχθεί από το Ρώσο αγρότη και το Ρώσο εργάτη το κουράγιο και την ελπίδα, να προσφέρει τη ζωή της στο βωμό της Επανάστασης.

Δεν αργεί, όντας ανήσυχη, να δει με το πέρασμα του χρόνου μια διαφορετική από αυτή που είχε στο νου της επαναστατική Ρωσία. Οι συναντήσεις της με την Αντζέλικα Μπαλαμπάνοφφ, το Μαξίμ Γκόρκι και τον Πιοτρ Κροπότκιν ενισχύουν το σκεπτικισμό της για την τύχη της επανάστασης του ρωσικού λαού, που βρίσκεται στα χέρια του απολυταρχικού μπολσεβίκικου κράτους. Χαρακτηριστικά ο Πιοτρ Κροπότκιν της αναφέρει «…πάντα ξέραμε τι σημαίνει ο Μαρξισμός στη πράξη. Γιατί να εκπλαγούμε τώρα;»

Συνέχεια

ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΩΝ ΟΡΕΩΝ

istoriko-2[…] Η ληστεία ως κοινωνικό φαινόμενο συναντάται παγκόσμια και πανάρχαια. Αναφορές γίνονται και στην ελληνική μυθολογία, όπου «στο ταξίδι του Θησέα από τις Κεγχρεές στην Αθήνα, θα συναντήσει τους ληστές Σίνιν Πιτυοκάμπτη, Σκύρωνα και Προκρούστη».

Στη βαλκανική χερσόνησο, η ληστρική παράδοση είναι κοινή και ενιαία για όλες τις φυλές που κατοικούν σε αυτή. Ένα ιδεώδες πρότυπο, που χαρακτηρίζει διαχρονικά όλους τους λαούς της, είναι η μορφή του «ευγενούς ληστή». Αποτελεί ουσιαστικά την παραλλαγή του «Ρομπέν των Δασών» και εκφράζεται μέσα από πάμπολλα τραγούδια και παραμύθια. Στα Βαλκάνια η λέξη που χρησιμοποιείται για να εκφράσει αυτό το τύπο ληστή είναι ο όρος «χαϊντούκος» (hajduk ή hajdut) και συναντάται σε όλες τις περιοχές. Ο χαϊντούκος, είναι στα μάτια των κατοίκων, ο ήρωας που από τα απάτητα καραούλια εφορμά και ληστεύει τους φοροεισπράκτορες, τα καραβάνια και τις στρατιωτικές περιπόλους της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Παράλληλα, στον ίδιο γεωγραφικό χώρο, διαμορφώνεται η αντίληψη που ταυτίζει τη ληστεία των εκπροσώπων της εξουσίας ως μια ηρωική πράξη. Έτσι, το αλβανικό εθιμικό δίκαιο θεωρεί το προϊόν μιας ληστείας νόμιμο και αδιαμφισβήτητο, εάν αποκτήθηκε με το όπλο στο χέρι, από κάποιον ισχυρό και πράξη επαίσχυντη αν ο ιδιοκτήτης είναι φτωχός.

Συνέχεια

«Μέσα» ή «έξω»; Παρακαλώ, ό,τι θέλετε, αρκεί να παραμένετε συνδεδεμένοι…

mesaΜια φορά κι έναν καιρό, όσοι αρέσκονταν σε ασύδοτες οθόνιες κραιπάλες, όφειλαν, απαραιτήτως, να μουχλιάζουν «ευλαβικά» ώρες ατέλειωτες εις την οικεία των. Ως εκ τούτου, ένας «techno-freak» τύπος, στα πάλαι ποτέ ’80s και ’90s, ήταν, συνήθως, κάποιος νεολαίος δίχως κοινωνική ζωή, με ό,τι συνεπάγεται αυτό επί της ουσίας (κι ουχί επί της οθόνης), ο οποίος, δε μπορούσε, φυσικά,  άμα τη εξόδω του, να πάρει παραμάσχαλα το pc. Αλλά ακόμη κι αν διέθετε «πρωτόγονο» lap-top, το διαδίκτυο ή δεν είχε ακόμη επινοηθεί ή ήτο αυστηρώς εντός του γραφείου ή της οικίας του συνδρομητή. Εν ολίγοις, η επαφή των ανθρώπων με τις πάσης φύσεως οθόνες, όπως παλιότερα και με την αποκλειστικότητα του τελεβιζιόν, υπήρξε μια κατάσταση εσωτερικού χώρου και, κυρίως, του προσωπικού μας εσωτερικού χώρου. Οπότε, η εννοιολογική (και ουχί σημειολογική) προσέγγιση της φράσης «βγαίνω έξω», απέκλειε αυτομάτως αυτόν/αυτή που την έκανε κάθε φορά πράξη, από την πάσης φύσεως επαφή με υπολογιστές και (για όσο η χρήση του παρέμεινε αυστηρά εντός γραφείου/οικίας) με το διαδίκτυο.

Συνέχεια

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ…

%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1Καλεσμένη του Τράγκα προ ημερών η Θεοδώρα (κατά κόσμο Ντόρα) Μπακογιάννη. Ο οικοδεσπότης ξεκινά να προλογίζει την συνέντευξη με τις πρέπουσες ρεβεράτζες. Και να, θα έχουμε τώρα την φοβερή και τρομερή Ντόρα που όπως του είπε ο ίδιος ο Καραμανλής παλαιότερα, ξηγιέται σπαθί και για να μην ξεχνιόμαστε ο αδερφός Κυριάκος θα γίνει αργά ή γρήγορα πρωθυπουργός και οι τεμενάδες δεν είχαν τελειωμό. Τώρα το τί έσερνε λίγο καιρό πριν στον Κυριάκο, ο «περφόρμερ» του Real.gr ούτε καν να τα θυμούνται φάνηκε να θέλουν, δημοσιογράφος και συνεντευξιαζομένη. Την ίδια «στιγμή», σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων, Καραμανλής και Κυριάκος συνέτρωγαν «υπό την σκέπη της Παναγίας στην Τήνο».

Έχουμε και λέμε. Οι ενδιάμεσοι, ή αλλιώς οι κατάλληλοι δίαυλοι ενεργοποιήθηκαν για να επικοινωνήσουν την κινητικότητα στα κομματικά δρώμενα. Οι εγγυήσεις δόθηκαν και οι «παλιές πίκρες» έσβησαν, ή τέλος πάντων μπήκαν μέχρι νεωτέρας στην άκρη. Οι «μεγάλοι» συναντήθηκαν, τα είπαν, φωτογραφήθηκαν, έστειλαν τα πολιτικά μηνύματα, διέλυσαν τις «παρεξηγήσεις»… Εκείνος ο Αντωνάκης, ο Σαμαράς καλέ, τον ξεχάσατε, έμεινε στην γωνιά και φαίνεται ότι θα πληρώσει το μάρμαρο… Έτσι είναι η μοίρα των μεγάλων ανδρών, Αντώνιε…

Συνέχεια

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΠΑΡΙΑ ΤΟΥ ΨΑΡΙΑΝΟΥ, ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΟ ΦΩΣ…

%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1Τα γεγονότα λίγο πολύ γνωστά.

Ψαριανός (βουλευτής Ποταμιού) και Σκουρολιάκος (βουλευτής Συριζα) εχάρισαν μεγάλες στιγμές δόξης στον οίκο της Βουλής.

Οι δύο πατέρες του έθνους, προ ολίγων ημερών βρέθηκαν στο καφενείο της Βουλής και σχολίαζαν τα φυλλάδια κατά των ιδιωτικοποιήσεων, που πέταξαν λίγο νωρίτερα, οι πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Λαϊκής Ενότητας.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα ΣΚΑΙ.gr η ιστορική πλέον στιχομυθία έχει ως εξής:

– Γρ. Ψαριανός: «Την επόμενη φορά θα είσαι εσύ που θα πετάς χαρτάκια».
– Π. Σκουρολιάκος: «Κοίτα το κατάντημα σου».
– Γρ. Ψαριανός: «Ρούφα τώρα τα π@τσ@κι@ μου».
– Π.Σκουρολιακος : «Άντε ρε ξεφτίλα μιλάς και εσύ. Αλλά αυτός είσαι».
– Γρ. Ψαριανός: «Ρουφά τη π@τσ@ και χόρεψε ένα τσάμικο».

Τώρα ας δούμε τι περιγράφει η iefimerida.gr για το ίδιο περιστατικό: Συνέχεια

Αποχαιρέτα την επαρχία που ήξερες!

%ce%b5%cf%80%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%ce%b1Γριούλες με τσεμπέρι γνέθουν άκοπα μαλλί στην ανέμη, καλοσυνάτοι άνδρες με ροζιασμένες χούφτες πίνουν το καφεδάκι τους με αργές, ανεπιτήδευτες κινήσεις, ροδομάγουλη ζωηρή «μαρίδα» πιλαλά ανέμελα σ’ ανθισμένους αγρούς. Σκηνές της εν Ελλάδι επαρχιακής ζωής; Μάλλον όχι. Κι αν ενυπάρχουν τα άνωθι, ως εικόνες, κάπου τυχαίως διάσπαρτα εις άπασα την επικράτειαν, το βέβαιον είναι ότι αποτελούν ισχνή μειοψηφία, συγκρινόμενη με το όλον τής εκτός των μεγαλοαστικών κέντρων καθημερινής πραγματικότητας. Όχι, δεν θα γίνει λόγος για το εάν ή σε τι βαθμό η ελλαδική επαρχία διακατέχεται από οιασδήποτε μορφής συντηρητικές λογικές, διότι το τί είναι συντηρητικό ή προοδευτικό (σχετιζόμενο βεβαίως πάντοτε με το εκάστοτε προσωπείο της εξουσίας) και σε τί αναλογία ο συνδυασμός τους λειτουργεί ή όχι απελευθερωτικά, αποτελεί αντικείμενο πολύ ευρύτερης συζήτησης. Ούτε θα αναφερθώ σε όσα τραγικά συνέβησαν στον αναφερθέντα γεωγραφικό χώρο (από τον εμφύλιο και δώθε) και πως σύσσωμος ο εξουσιαστικός συρφετός, αριστερόφρων και δεξιόφρων, έπαιξε άγρια πολιτικά παίγνια στις πλάτες των κατοικούντων  εν αυτόν. Χιλιοειπωμένα και μιαρά.

Συνέχεια

Η ΘΕΑΝΩ, Ο ΠΟΛΑΚΗΣ, Ο ΚΟΥΡΟΥΜΠΛΗΣ, Ο ΠΑΠΠΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΣΥΡΙΖΟΠΑΙΔΙΑ…

%ce%bc%ce%af%ce%be%ce%b9%cf%82Εγώ βλέπω πάρα πολύ κόσμο στο δρόμο και μου λέει, εμένα η σύνταξή μου ήταν 920 ευρώ και είναι 920 ή 917. Δεν είχαν καμμία από αυτές τις φοβερές περικοπές που λένε τα μίντια».

Η Θεανώ βλέπει οράματα. Δεν υπάρχει φυσικά καμμία αμφιβολία περί τούτου. Βλέπει οράματα και απλά θέλει να τα μοιραστεί μαζί μας, να τα επικοινωνήσει που λένε και οι κινηματίες. Και έπεσαν όλοι να την φάνε ζωντανή την γυναίκα. Ντροπή και πάλι ντροπή. Λέει ψέματα, όπως συνήθως; Θεωρεί τους πάντες λοβοτομημένους; Πιπέρι στο στόμα των ασεβών. Συριζα και ψέμματα είναι, πώς το λένε, πράγματα ασυμβίβαστα.

Τα ίδια και ο Πολάκης, αεικίνητος, ξιφομαχεί την μια με τα βοθροκάναλα, την άλλη με τα μεγαλοσυμφέροντα στον χώρο των νοσοκομείων, την άλλη καβαλάει την μηχανή και γίνεται καπνός από την βουλή, γιατί μάλλον, παρ’ ότι είναι ατρόμητος τού σφυρίξανε ότι τα βοθροκάναλα του την έχουν στημένη και την έκανε, μην χάσει και την ψυχραιμία του και γίνει κανένα κακό.

Συνέχεια

«Βάλε φωτιά και γέλα»!

%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%cf%81%ce%bf%cf%84%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%b1(γραμμένο με «αλφάδι» σε τοίχο της Ροτόντας)

Ναι, έχετε δίκιο. Στερείται νοήματος να σχολιάζεις συνθήματα και λοιπές, επί τοίχου, εξυπναδούρες, αλλά, συγχωρέστε με, η άνωθι ήτο τόσο (μα τόσο) «γαργαλιστική», που, όσο κι αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ στον πειρασμό, να πω δυο λόγια. Θεωρώ εμαυτόν μειράκιο γνώσεως, ήτοι πόντικας εμφορούμενος με απόψεις τα μάλα θετικές περί το μεγαλείον της αυτομορφώσεως και προσπαθώ στο βραχύ του βίου μου για το καλύτερο δυνατόν. Ωστόσο, με ολίγον Φρόυντ και ένα τεταρτάκι της οκάς Βίλχεμ Ράιχ, που έχω διαβάσει ο καψερός, τί μπορώ να πω; Εδώ πρόκειται για ζήτημα, που χρήζει ψυχοέρευνας σοβαρής. Σηκώνω, το λοιπόν, χέρια, πόδια και την ουρά μου ψηλά. Συνέχεια