Στιγμές του ισπανικού εμφυλίου 1936-1939 (στ΄)

spanish[…] Αυτή ή επίθεση έγινε για βασικούς λόγους τακτικής. Το μέ­τωπο της Αραγώνας είχε παραμεληθεί. Ήταν μια περιοχή όπου οι εθνικιστές δεν είχαν πραγματοποιήσει εκτεταμένα οχυρωματι­κά έργα, Από την άλλη πλευρά, η επίθεση στην Αραγώνα είχε έναν άλλο σκοπό. Ήταν ο διακαής πόθος των κομμουνιστών και της κεντρικής κυβερνήσεως να συντρίψουν και το τελευταίο οχυρό των αναρχικών. Σε αυτό το θέμα, όπως καίω σε πολλά άλλα ζητή­ματα οι κομμουνιστές οπαδοί της Δημοκρατίας και οι αστοί συμ­φωνούσαν απόλυτα και δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέσει κανείς ότι ο Πριέτο και οι μετριοπαθείς σοσιαλιστές μπορεί κατά οποιονδήποτε τρόπο να αντιτάχθηκαν στην πολιτική πού ακολουθήθηκε: στην πραγματικότητα ο Πριέτο έδωσε τις διαταγές.

Το Συμβούλιο της Αραγώνας, υπό την προεδρία του Χοακίν Ασκάσο και άλλων αναρχικών αρχηγών, ήταν ένας σταθερός ενοχλητικός παράγων, ο οποίος παρεμπόδιζε την συγκεντρωτική απο­τελεσματική διάρθρωση της πολεμικής προσπάθειας της Δημοκρα­τίας. Οι πιο πολλοί από τούς 450 συνεταιρισμούς φαίνεται πώς από κοινωνικής πλευράς είχαν επιτύχει, αλλά είχαν συντελέσει δια­σπαστικά καί καθόλου αποτελεσματικά στο θέμα του πολέμου: όπως είναι γνωστό δεν πλήρωναν φόρους και παρ όλο πού έστελ­ναν καμιόνια με τρόφιμα στο μέτωπο, αυτά έφθαναν σε ακανόνιστο χρόνο και σε αυθαίρετες θέσεις, και σε ποσότητες πού καθόριζαν οι τοπικές επιτροπές. Στο τέλος Ιουλίου [σημ.: του 1937] άρχισε μια επίθεση του κομμουνιστικού τύπου εναντίον του Ασκάσο. Οι κομμουνιστές, η U.G.T. καί οι σοσιαλιστές κατέστρωσαν έναν καινούργιο οργανι­σμό στο Συμβούλιο της Αραγώνας στο Μπαρμπάστρο, ο οποίος απαιτούσε από την κυβέρνηση να σχηματίσει μια νέα «ομοσπονδιακή κυβέρνηση» της Αραγώνας. Στις 11 Αυγούστου το Συμβούλιο της Αραγώνας ξαφνικά διελύθη και ο Χοσέ Ιγκνάθιο Μαντεθιόν χειροτονήθηκε Γενικός Κυβερνήτης και των τριών επαρχιών, της Αραγώνας. Παλιό μέλος του Συμβουλίου της Αραγώνας, ο Μαντεθιόν, ήταν αριστερός δημοκρατικός, ο όποιος παρ’ όλα ταύτα, ήταν εκείνη την εποχή στα πρόθυρα να προσχωρήσει στους κομμου­νιστές. Αμέσως δημοσιεύθηκε το διάταγμα και η ορμητική 11η Μεραρχία τού δημοκρατικού στρατού υπό τις διαταγές τού Λίστερ εστάλη για «γυμνάσια» στην Αραγώνα. Ο Ασκάσο και τα αναρ­χικά μέλη τού Συμβουλίου της Αραγώνας συνελήφθησαν ενώ ο κομμουνιστικός τύπος κεραυνοβόλησε τούς «αχαλιναγώγητους» α­ναρχικούς. Και άλλοι αναρχικοί, σε ολόκληρη την Αραγώνα, παρακολουθήθηκαν και συνελήφθησαν. Η τοπική επιτροπή της C. Ν.Τ. διελύθη καί κατασχέθηκαν τα έγγραφά της και τα αρχεία της. Άλλες μονάδες τού κομμουνιστικού στρατού κατέλαβαν διάφο­ρους συνεταιρισμούς των αναρχικών στην κοιλάδα του Έβρου και στην άνω Αραγώνα και συνέλαβαν πολύν κόσμο. Η εθνική ηγεσία της C.N.T. στην Βαλέντσια και στην Βαρκελώνη έκανε ό,τι μπο­ρούσε για να αποφύγει άμεσες εκτελέσεις, αλλά ήταν επακόλουθο και απόδειξη συγχρόνως της κάμψεώς της, ότι δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Γενναίοι οπαδοί των αρχών της C.N.T. και της F.A.I., όπως ο Αμπάντ ντέ Σαντιλιάν, απομακρύνονταν όλο και πιο πολύ από τις συζητήσεις αυτών των κινήσεων. Ο Μαριάνο Βάθκεθ, ό Γενικός Γραμματεύς της C.N.T. έγινε σχεδόν νεγκρινιστής καί τό ίδιο έγιναν και πολλοί άλλοι αναρχικοί πού πήραν δημόσιες θέσεις επί κυβερνήσεως Νεγκρίν. Μερικές αναρχικές ε­φημερίδες, όσο μπορούσαν, κατεδίκαζαν τις πράξεις των κομμου­νιστών, χωρίς όμως νά διευκρινίζουν ακριβώς τί είχαν κάνει. Επεδόθησαν στην γενική κριτική του κομμουνισμού και της Ε.Σ.Σ.Δ. και δημοσίευσαν σειρές άρθρων, περιγράφοντας τα οικονο­μικά οφέλη των συνεταιρισμών. Μερικοί όμως συνεταιρισμοί της Αραγώνας πήγαιναν κακήν κακώς και παρ’ όλο πού η κυβέρνη­ση και οι κομμουνιστές εμπόδισαν την ολοκληρωτική καταστροφή τους, συνεχίζοντας να δίνουν την βοήθεια πού είχε καθιερωθεί από τον Ιούνιο, από εκείνην την εποχή και μετά μάλλον δεν σχηματίσθηκαν άλλοι συνεταιρισμοί.

Φαίνεται λοιπόν ότι η επίθεση πού επακολούθησε στήν Αρα­γώνα έγινε γιά νά αποδιώξουν τήν αξιοθρήνητη εντύπωση πού εί­χε δημιουργηθεί από αυτά τα γεγονότα στην Αραγώνα, γιά νά εξασφαλίσουν τήν συνέχιση της γραμμής του μετώπου της Μεραρχίας των Αναρχικών (πρώην Μεραρχία Ντουρρούτι) και για να δικαιολογήσουν μια γενικώτερη ενίσχυση αυτής της περιο­χής μέ στρατιωτικές μονάδες πού δεν ανήκαν στον αναρχικό κλάδο του δημοκρατικού στρατού. Αυτά τα κίνητρα φαίνεται πως δεν υπήρξαν μόνο μέσα στο μυαλό των κομμουνιστών αλλά και του Πριέτο, και στο μυαλό των αριστερών Δημοκρατικών και στου Νεγκρίν.

Στις 24 Αυγούστου άρχισε ή δημοκρατική επίθεση ταυτοχρόνως σε οκτώ σημεία, χωρίς καμμιά αεροπορική προετοιμασία ή ενίσχυση του πυροβολικού. Τρεις επιθέσεις έγιναν στα βόρεια της Σαραγόσσας, δυο ανάμεσα στο Μπελσίτ και στην Σαραγόσσα και τρεις στον νότο. Τα δυο χωριά, Κουΐντο και Κόδο, προς τα βόρεια του Μπελσίτ, «έπεσαν» πρώτα. Πέραν του Έβρου, κοντά στο Φουέντες ντέλ Έμπρο, και η Μεδιάνα «έπεσε» στις 26 Αυγούστου. Η XV Διεθνής Ταξιαρχία έπαιξε τον μεγαλύτερο ρόλο σε αυτές τις μάχες. Ο διοικητής του Βρετανικού Τάγματος, Ντάλεϋ, πέθανε από τις πληγές πού υπέστη εκεί, και τον διαδέχθηκε ένας άλλος Ιρλανδός, ο Πάντυ Ο’ Ντάϊαρ. Καί οι δύο, καί ο διοικητής και ο κομισάριος του Τάγματος Μάκενζυ – Παπινώ σκοτωθήκαν επίσης. Ο κομισάριος της Ταξιαρχίας, ο Νέλσων, πληγώθηκε, το ίδιο και ο Άμλυ, ο διοικητής του Τάγματος Λίνκολν. Τον πρώτο διαδέχθηκε ο Λέοναρντ Αάνμπ, ένας φοιτητής, τον δεύτερο ένας σκληροτράχηλος ’Αμερικανός συνδικαλιστής, ο Ντάραν. Το Μπελσίτ εν τω μεταξύ κρατούσε γερά.[…]

Χιού Τόμας, Ιστορία του Ισπανικού Εμφυλίου πολέμου, τόμος β, σελ. 261-263

Both comments and trackbacks are currently closed.