ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η «ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ…

%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%83%ce%b7Έχει ειπωθεί ότι το πιο άσχημο παιχνίδι που μπορεί να παίξει σε κάποιον η μοίρα, είναι να του δώσει λίγες ικανότητες και μεγάλη φιλοδοξία.

Και ο λόγος πράγματι φαίνεται απλός. Ένας γάλλος συγγραφέας ο Jean de la Bruyere (1645-1696) είχε γράψει περί αυτού: «Ο σκλάβος δεν έχει παρά μόνον έναν αφέντη. Ο φιλόδοξος έχει για αφέντες όλους όσοι μπορούν να συντελέσουν στην άνοδό του»…

«Ο διάλογος ήταν πάρα πολύ πλούσιος, το βάθος του διαλόγου παραπάνω από ικανοποιητικό. Πρέπει, βέβαια, να εξεταστεί στο μέλλον πώς θα οργανώνονται τα συνέδρια, ώστε να είναι πολυπληθή, η διάρκεια και η οργάνωσή τους, με προσυνέδρια, για να είναι πιο οργανωμένος και παραγωγικός ο διάλογος αυτός. Σε κάθε περίπτωση ήταν ένα τεράστιο βήμα αυτοσυνείδησης για τον ΣΥΡΙΖΑ, την ηγεσία και τα μέλη της, αυτό το τριήμερο αναμέτρησης με την πραγματικότητα της διακυβέρνησης, συζητήθηκε το πόσο εύκολο ή πόσο δύσκολο είναι να εφαρμοστούν οι πολιτικές σε δυσμενές διεθνές πλαίσιο, με κατεστημένους μηχανισμούς σε κράτος και οικονομία να προσπαθούν να υπονομεύσουν το κυβερνητικό έργο», δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο».

Ο υπουργός προπαγάνδας πράγματι βρίσκεται σε μεγάλα κέφια. Αφού πρώτα σπεύδει να κατοχυρώσει την δημοκρατικότητα του συνεδρίου λέγοντας ότι ο «διάλογος ήταν πάρα πολύ πλούσιος», και το «βάθος του διαλόγου παραπάνω από ικανοποιητικό» στην συνέχεια σαν ντούρο κομματόσκυλο βάζει το θέμα της οργάνωσης του «διαλόγου» συνδέοντάς τον με την «παραγωγικότητα».

Στην κομματική «γλώσσα» οργάνωση του «διαλόγου», βέβαια δεν σημαίνει παρά όσο τον δυνατόν μεγαλύτερος έλεγχος από την κυρίαρχη κλίκα, ενώ τα προσυνέδρια δεν αποτελούν (σε μεγαλύτερη κλίμακα) τίποτα διαφορετικό από τις γνωστές κινηματικές ομάδες εργασίας που προτείνονται κάθε φορά που γεμίζουν τα αμφιθέατρα και μπαίνει και με τον ίδιο τρόπο το ζήτημα της «παραγωγικότητας» και του «αποτελέσματος» ή της στρατολόγησης «νεοσύλλεκτων»…

Στην συνέχεια, η υπουργάντζα με το ζόρι προσπαθεί να κρύψει πόσο πεινασμένος είναι πλέον για εξουσία. Και εδώ αρχίζουν οι διαπιστώσεις περί του «τεράστιου βήματος αυτοσυνείδησης για τον Συριζα, την ηγεσία και τα μέλη» που αποτέλεσε αυτό το συνέδριο, «αυτό το τριήμερο αναμέτρησης με την πραγματικότητα της διακυβέρνησης».

Αυτή η διαπίστωση μάς φάνηκε πράγματι σοβαρότατη και χωρίς να χάσουμε χρόνο τρέξαμε να δούμε τι συμβαίνει, τι λένε οι ειδικότεροι από εμάς για την «αυτοσυνείδηση» γενικότερα, για να αντλήσουμε πληροφορίες και γνώσεις για το ανώτατο επίπεδο «αυτοσυνείδησης» του Συριζα:

Να τι γράφει, λοιπόν, σχετικά με το ζήτημα, η ιστοσελίδα Ygeiaonline.gr:

αυτοσυνείδηση (Ψυχολ.). Η ικανότητα του ανθρώπου να γνωρίζει τον εαυτό του (αποκαλείται επίσης αυτοσυνειδησία). Κατά τη νηπιακή ηλικία, όταν ο άνθρωπος αρχίζει να παρατηρεί συνειδητά τον γύρω κόσμο, έχει μια κάποια συναίσθηση του εαυτού του καθώς αντιλαμβάνεται, κυρίως με την όραση, τις κινήσεις των διαφόρων μερών του σώματός του και δέχεται τους ερεθισμούς του περιβάλλοντος. Η συναίσθηση αυτή, που παρουσιάζεται στην αρχή ασαφής, εξελίσσεται σε πιο συγκεκριμένη με την πάροδο του χρόνου, οπότε κατά την παιδική ηλικία εκδηλώνεται με ενέργειες φιλαυτίας. Το παιδί, δηλαδή, έχοντας συνειδητοποιήσει σε επαρκή βαθμό την ατομικότητά του σε σχέση με τον κόσμο, εντοπίζει το ενδιαφέρον του στην αυτοεξυπηρέτησή του. Αργότερα, καθώς το παιδί μεγαλώνει, συναισθάνεται τον εαυτό του ως κέντρο ποικίλων συναισθημάτων και ψυχικών λειτουργιών, ενώ ωριμάζοντας ως άνθρωπος αντιπαραθέτει το Εγώ του προς το Εγώ των άλλων και εναρμονίζεται προς την κοινή συνύπαρξη με τα άλλα μέλη του ανθρώπινου συνόλου. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ανάπτυξη της ικανότητας του ανθρώπου να γνωρίζει τον εαυτό του, δηλαδή η ανάπτυξη της αυτοσυνείδησης, συμβαδίζει με τη γενική πνευματική ανάπτυξή του.

Δηλαδή, σύμφωνα με τον ταπεινό υπηρέτη της Αυτού Μεγαλειότητος (ένα είναι το Μεγάλο Ηγέτη…), ο Συριζα, διανύοντας την μέχρι τώρα νηπιακή του ηλικία κατά την οποία, είχε δεν είχε συναίσθηση του εαυτού του, άρχισε με σχετική ασάφεια να εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου και να απομακρύνεται από αυτήν την παιδική ηλικία (τότε λόχου χάρη που ο Λαφαζάνης κουνούσε τα χεράκια του, έσφιγγε δυναμικά τις γροθίτσες του και τραγουδούσε χαρούμενος Bella ciao, Bella ciao, ciao, ciao…). Σ’ αυτήν την «παιδική ηλικία» μάλλον ο Συριζα εκδηλωνόταν με ενέργειες «φιλαυτίας» (σαφής εντοπισμός της παρουσίας και δράσης του Βαρουφάκη…) και εντόπιζε το ενδιαφέρον του στην «αυτοεξυπηρέτηση» του, δηλαδή μιλάμε για τότε που ο Συριζα αρκούνταν μια χαρά να επιδίδεται σύμφωνα προφανώς με την υπουργάντζα στην κάθε είδους κινηματική «μαλακία».

Και έτσι, μ’ αυτά και μ’ αυτά, φθάνουμε στην ωρίμανση και την εναρμόνιση και την κοινή συνύπαρξη με τα άλλα μέλη του κυριαρχικού συνόλου και την ανάπτυξη της «αυτοσυνείδησης», δηλαδή με απλά λόγια στο «τελευταίο» μνημόνιο (που δεν θα είναι και το τελευταίο…).

Σαν κάθε πιστό κομματόσκυλο, ο Νίκος Παππάς στο τέλος δεν κρύβει τις διαθέσεις και τις άμεσες κομματικές ανάγκες που απαιτείται να εξυπηρετηθούν για να ευοδωθούν τα ποικίλα εξουσιαστικά συμφέροντα που υπηρετεί «εντός» και «εκτός» κυρίως απέναντι στους «μεγάλους αμερικανούς φίλους»:

«Είναι στοίχημα να ανοικοδομηθεί ένα κόμμα αντάξιο του ιστορικού χρέους για ένα κόμμα κορμό της δημοκρατικής παράταξης, της μεγάλης Αριστεράς, κορμό της προοδευτικής διακυβέρνησης της Ελλάδας, ώστε να αποκτήσει η Αριστερά πιο δομημένες και στενές επαφές με την οργανωμένη κοινωνία, να ανοίξει τις πόρτες της, με αυστηρά κριτήρια αλλά χωρίς σύνδρομα που ίσως δεν επέτρεψαν στο παρελθόν να προσεγγίσουν άνθρωποι που το προσπάθησαν».

Όσο για την μετάφραση, αρκούν λίγες λέξεις από τα παλιά: «Το Πασοκ είναι εδώ ενωμένο δυνατό»…

Και επειδή ο υπουργός Επικρατείας θεωρεί τον εαυτόν του προορισμένο μόνο για τα μεγάλα και τρανά πράγματα της εξουσίας και του κράτους, θυμίζει τις παλιές μίζερες εποχές και έρχεται να δώσει το στίγμα του μεγάλου θαλασσοπόρου στο πλάι πάντα, για να μην ξεχνιόμαστε, του μεγάλου Τιμονιέρη Αλέξη:
«Η ιστορία αυτού του κόμματος είναι ένας αγώνας για την επιβίωση επί τρεις δεκαετίες. Τώρα πλέον «μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες»», είπε και ελάλησε για να προσθέσει τις τελευταίες πινελιές του οράματός του, «θα συζητάμε πάνω στον καμβά της ιστορικής μας δικαίωσης, ένα μικρό κόμμα της Αριστεράς είναι πλέον κυρίαρχο στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας … θα είναι για πολλά χρόνια, εάν υλοποιήσει αυτά που το συνέδριο του έχει αναθέσει».

Οι μωροφιλόδοξοι εξουσιαστές εκστασιασμένοι με την πρόσκαιρη «εξέλιξη» (είτε την προσωπική είτε της συγκεκριμένης διαχείρισης της εξουσίας που υπηρετούν) ξεχνούν εκτός των άλλων και ορισμένα λόγια του Δαρβίνου που ταιριάζουν γάντι με την περίπτωσή τους:

«Η φιλοδοξία δεν ξέρει τι πάει να πει κίνδυνος»…

Συσπείρωση Αναρχικών

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.