Antonio Martin Bellido

(Μαδρίτη 1938 – Παρίσι 17 Αυγούστου 2014)

Bρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώσω το θάνατο, σήμερα το πρωί, του παλιού μου φίλου και συντρόφου Antonio Martin Bellido που πέθανε στις 5 το πρωί, την ίδια ώρα που πέθαναν πριν 51 χρόνια οι δύο σύντροφοί του, Joaquin Delgado και Francisco Granado, των οποίων οι ζωές –και οι θάνατοι– ήταν τόσο δεμένοι με τη δικιά του. Η κηδεία του θα λάβει χώρα σε λίγες μέρες.

Ο Antonio Martin Bellido, (Madrid 1938-Παρίσι 17/8/ 2014) ήταν γιος ενός μαχητή τού συνδικάτου UGT (Γενική Ένωση Εργατών) που εξορίστηκε στη Γαλλία, όπου και έζησε, στο Στρασβούργο, από την ηλικία των δύο ετών. Έκανε τη μαθητεία του σαν ηλεκτρολόγος μηχανικός, και μετακόμισε στο Παρίσι στα 19 του χρόνια, όπου προσχώρησε στην Ιβηρική Ομοσπονδία Ελευθεριακής Νεολαίας (FIJL). Το 1962 επισκέφθηκε το Λονδίνο με άλλους νεαρούς ισπανούς και γάλλους αναρχικούς για να συμμετέχουν στην ετήσια αντι-πυρηνική διαδήλωση του Aldermarston, κατά την οποία σχηματίστηκαν πολλές μακροχρόνιες φιλίες. Την ίδια χρονιά προσχώρησε στην παράνομη ομάδα σχεδιασμού τού επανασυσταθέντος MLE (Εξόριστο Ελευθεριακό Κίνημα), γνωστού ως DI (Defensa Interior=Εσωτερική Άμυνα), του οποίου η αποστολή ήταν: α) να οργανώσει και να συντονίσει ενέργειες που αποσκοπούσαν στην αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του Φράνκο εσωτερικά και διεθνώς, και β) να δολοφονήσει τον στρατηγό Φράνκο. Ανάμεσα στην αντι-φρανκικές πράξεις στις οποίες συμμετείχε εκείνη τη χρονιά ήταν οι εκρήξεις με στόχο το μαυσωλείο του δικτάτορα, χτισμένο από σκλάβους, στην Basillica de la Santa Cruz στην Κοιλάδα των Πεσόντων (12 Αυγούστου 1962) και στην πλατεία του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό (23 Σεπτεμβρίου 1962) στην εναρκτήρια συνεδρίαση του εκεί Συμβουλίου.

Οι βόμβες του DI δεν είχαν σκοπό να σκοτώσουν, μόνο να τραβήξουν την διεθνή προσοχή για τη συνεχιζόμενη και αυξανόμενη καταστολή και τη βίαιη φύση του καθεστώτος του Φράνκο. Μικρές ποσότητες πλαστικών εκρηκτικών χρησιμοποιήθηκαν σ’ εκείνους τους μηχανισμούς, και όλοι είχαν προγραμματιστεί να εκραγούν τις πρώτες πρωινές ώρες. Είναι γεγονός ότι, κατά τη διάρκεια της εντατικής, διεθνούς, δίχρονης βομβιστικής καμπάνιας της DI ενάντια στους φρανκικούς θεσμούς, μόνο σε μία περίπτωση –στη Γενική Διεύθυνση της Σεγκουριντάντ, το αρχηγείο της μυστικής αστυνομίας του Φράνκο, στην Puerta del Sol στη Μαδρίτη– τραυματίστηκαν ελαφρά κάποιοι άνθρωποι λόγω λάθους στη χρονο-καθυστέρηση. Σ’ αυτή την περίοδο η DΙ οργάνωσε δύο απόπειρες δολοφονίας του Φράνκο στο Σαν Σεμπαστιάν (18 Ιουνίου 1962) και στο Palacio de Ayete (19 Αυγούστου 1962).

Ίσως οι πιο κρίσιμες δράσεις του Αντόνιο ήταν αυτές που συνέβησαν στις 29 Ιουλίου 1963 στο αρχηγείο της μυστικής αστυνομίας στη Μαδρίτη (Brigada Politico Social) και το Falangist Labour Front. Ήταν η αστοχία στη βόμβα στο αρχηγείο της μυστικής αστυνομίας που είχε τις πιο σοβαρές συνέπειες και τη μεγαλύτερη επίδραση, υπό την έννοια της ενοχής και των τύψεων, στη ζωή του. Εν αγνοία του αλλά και του συντρόφου του Sergio Hernandez, ο Octavio Alberola, συντονιστής της DI, είχε στείλει έναν άλλο σύντροφο, τον Francisco Granado Gata στη Μαδρίτη, με ένα ειδικά τροποποιημένο αυτοκίνητο με όπλα, εκρηκτικά και έναν ραδιο-αναμεταδότη για την προετοιμασία μιας επί πλέον απόπειρας δολοφονίας του Φράνκο στο Palacio del Oriente κατά τη διάρκεια της ετήσιας παρουσίασης των νέων πρεσβευτών στο δικαστήριο του Φράνκο. Δυστυχώς, δεν υπήρχαν νέοι πρεσβευτές τον Ιούλιο και η επιχείρηση έπρεπε να ακυρωθεί. Ο Francisco Granado αποσύρθηκε και το υλικό πέρασε σε μια άλλη ομάδα της Μαδρίτης υπό τον Jacinto Guerrero Lucas, προστατευόμενο του πρώην γραμματέα άμυνας της CNT (και οργανωτή των αντάρτικων ομάδων άμυνας στην Καταλανία ανάμεσα στο 1949 και το 1952) Jose Pascual Palacios. Ένας άλλος μαχητής της FIJL/DI, ο Roberto Arino, στάλθηκε στη Μαδρίτη στις 20 Ιουλίου για να επικοινωνήσει με τον Granado, και να τον ενημερώσει για την αλλαγή σχεδίου αλλά δε βρέθηκαν στο ραντεβού με τον τελευταίο. Οκτώ μέρες αργότερα ο Alberola, ανυπόμονος, έστειλε τον έμπιστο φίλο και σύντροφο Joaquin Delgado στη Μαδρίτη για να επικοινωνήσει με τον Arino και τον Granado και να τους καθοδηγήσει να επιστρέψουν στη Γαλλία, αφού αφήσουν τα υλικά σε ένα κρησφύγετο στη Μαδρίτη για να τα πάρει αργότερα η ομάδα του Guerrero. Ο Arino επέστρεψε στη Γαλλία την ίδια μέρα, στις 28 Ιουλίου, αλλά ο Delgado δε μπόρεσε να επικοινωνήσει με τον Francisco Granado μέχρι την επόμενη μέρα, τη μέρα που οι μοιραίες βόμβες που «φυτεύτηκαν» από τον Antonio Martin και τον Sergio Hernandez εξερράγησαν πρόωρα στα αρχηγεία της αστυνομίας και των φαλαγγιτών. Ο Sergio επέστρεψε με το τρένο στη Γαλλία αμέσως μετά τις εκρήξεις, αλλά ο Antonio παρέμεινε στη Μαδρίτη για μια εβδομάδα περίπου μέχρι να καταλαγιάσει η κατακραυγή και το κυνηγητό, ούτως ώστε να μπορέσει άνετα να ξεφύγει. Στις 31 Ιουλίου, καθώς οι Delgado και Granado ετοιμάζονταν να φύγουν από τη Μαδρίτη, συνελήφθησαν από έναν αξιωματικό της Guardia Civil που φέρεται να τους «θεώρησε ύποπτους», ένα κλασικό τέχνασμα που χρησιμοποιεί η αστυνομία επιθυμώντας να κρύψει το γεγονός ότι έδρασε με βάση πληροφορίες που έλαβε από πληροφοριοδότες ή πράκτορες. Και οι δύο άνδρες συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, διώχθηκαν για «Ληστείες και Τρομοκρατία», δικάστηκαν από ένα έκτακτο στρατιωτικό δικαστήριο (drumhead) στις 13 Αυγούστου 1963 και καταδικάστηκαν σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Οι δύο αθώοι άνδρες εκτελέστηκαν στις φυλακές Carabanchel το πρωί της 17ης Αυγούστου 1963. Οι BPS γνώριζαν πλήρως ότι δεν είχαν ανάμιξη στις πράξεις της 29ης Ιουλίου, αλλά ήξεραν ότι το απόθεμα όπλων και εκρηκτικών που ανακάλυψαν θα χρησιμοποιούνταν σε μια απόπειρα εναντίον του Φράνκο. Το ερώτημα ήταν ποιος ή ποιοι προδότης/ες ήταν υπεύθυνοι για το θάνατο των Delgado και Granado; Ήταν ένα ερώτημα που θα καταδίωκε τον Antonio Martin για το υπόλοιπο της ζωής του, όπως και οι βαθιές τύψεις που ένιωθε για το ρόλο του στο έγκλημα για το οποίο δολοφονήθηκαν δικαστικά. Όταν έμαθε για την τύχη των δύο συντρόφων του κατά την επιστροφή του στο Παρίσι, ο Antonio ήθελε να κάνει μια δημόσια δήλωση αναγνωρίζοντας την ευθύνη του, αλλά τον έπεισαν να μην το κάνει. Δεν θα είχε καμία επίδραση στην απόφαση να εκτελεστούν οι Delgado και Granado, ειδικά ο Delgado, μέλος του σωματείου οικοδόμων και λιθοξόων και ισχυρή προσωπικότητα τόσο στη FIJL όσο και στη DI. Ο στρατηγός Eduardo Blanco, επικεφαλής της μυστικής υπηρεσίας (DGS), ήθελε αποδιοπομπαίους τράγους και αυτοί ταίριαζαν απόλυτα. Και οι δύο άνδρες παρακολουθούνταν κατά τη διάρκεια της διαμονής τους στη Μαδρίτη, και η αποστολή τους –να σκοτώσουν το Φράνκο– είχε αποκαλυφθεί από τον προστατευόμενο του Pascual, τον Jacinto Guerrero Lucas, έναν πράκτορα της αστυνομίας που παρέμεινε ενεργός μέσα στις τάξεις του εξόριστου ελευθεριακού κινήματος μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Το 1968 –ως γραμματέας του παραρτήματος Παρισιού της FIJL– συνελήφθη και καταδικάστηκε στο Saint Brieuc για συμμετοχή σε «οργάνωση κακοποιών» (malhechores), αναφορά στην ομάδα 1η ΜΑΗ, τη διάδοχη ομάδα δράσης της DI. Σε όλη την υπόλοιπη ζωή του παρέμεινε ακούραστος υποστηρικτής των αντι-φρανκικών δράσεων της FIJL και της εξόριστης CNT. Παράλληλα, έπαιξε ρόλο-κλειδί στη δημόσια αναγνώριση που άξιζε η ισπανική δημοκρατική και αναρχική δράση για την απελευθέρωση του Παρισιού από την 2η θωρακισμένη μεραρχία του Leclerc, «La Nueve».

Τέλος, στις 17 Οκτωβρίου 2009, μετά από χρόνια έρευνας, ο Antonio Martin κατόρθωσε να οργανώσει μια βιντεοσκοπημένη αντιπαράθεση, στην Μαδρίτη, με την παρουσία του Jacinto Guerrero Lucas και ενός αριθμού των εναπομεινάντων συντρόφων του από την ομάδα του της Μαδρίτης –τα θύματά του– που είχαν βασανιστεί και φυλακιστεί λόγω της σύνδεσής τους με διάφορες επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν το 1962 και 1963 σε στόχους συμβολικής σημασίας οι οποίοι συνδεόνταν με τον φρανκισμό.

Stuart Christie
Μετάφραση: Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΠΗΓΗ:http://www.katesharpleylibrary.net/jq2d6w
http://kslnotes.wordpress.

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 142, Οκτώβριος 2014
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.