Οι πράξεις μας έχουν σαν κίνητρα τις ιδέες

«Όταν αυτοί μιλούν για «πίστη», εννοούν κάτι πού δεν αναφέρεται έξω από τον άνθρωπο, αλλά μέσα στον άνθρωπο, την σκέψη και την διανοητική στάση». Joseph Murphy

κίνητραΗ εξελικτική πορεία του ανθρώπου θα έπρεπε να καθορίζεται, τουλάχιστον, από τη δυνατότητα που ο ίδιος κατέχει μέσω της σκέψης του, της εφευρετικότητάς του, της επινοητικότητάς του, την όψη της ίδιας της δημιουργίας και αναγέννησης. Εκείνη τη γενεσιουργό δύναμη που τον ωθεί συνειδησιακά σε ποιοτικότερα επίπεδα έκφρασης και λειτουργίας μέσω της δημιουργικότητας της σκέψης.

Αλλά, ο άνθρωπος εθίζεται να ζει με γρήγορους ρυθμούς, σε μια εικονική πραγματικότητα, με επιλεκτική ενημέρωση, σαρώνοντας και αποθηκεύοντας πληροφορίες μέσω διαδικτύου, τηλεόρασης, τύπου, μακριά από τη φύση, απομακρυσμένος από τους υπόλοιπους ανθρώπους, μακρυά από κάθε πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία. Η πορεία μες τη ζωή έχει δείξει πως, με διάφορους τρόπους, οδηγούμαστε έντεχνα σε έναν εφησυχασμό, σε μια αποχαύνωση, σε έναν αποπροσανατολισμό, από την ουσία των προβλημάτων στις επιφανειακές και επίκτητες ανάγκες, αλλάζοντας τις προτεραιότητες της Ζωής μας, της Ύπαρξής μας, της ίδιας μας της Ψυχής. Μέσα από αυτή τη διαδικασία οι άνθρωποι δεν χωρίζονται μόνο από τις χαώδεις αποστάσεις (Ανατολή-Δύση), πολλές φορές μάλιστα ούτε από το κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο (Πλούσιοι-Φτωχοί), αλλά κυρίως από τον τρόπο που σκέφτονται.

Από την στιγμή που βρίσκουμε το ιδανικό μας, αρχίζει η προσπάθεια να διαποτίσουμε με αυτό την προσωπικότητά μας. Όταν η ιδέα εδραιωθεί μέσα στο μυαλό μας τείνει να υλοποιηθεί, δηλαδή να γίνει πραγματικότητα. Μετά από βαθειά περισυλλογή μπορούμε να ανακαλύπτουμε τις πτυχές της ιδέας, εμπλουτίζοντάς την από την βάση της –και όχι αναμιγνύοντας την με ξενικά ή δανεικά ιδεολογικά μορφώματα– έως ότου να καρποφορήσει όπως ένα δέντρο. Οι πράξεις μας καθορίζονται άρρηκτα από την βαθιά πίστη στην ιδέα.

Είναι γεγονός ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η ανασφάλεια και το άγχος κυριεύει τη ζωή μας, άγχος για να επιτύχουμε, για να ανέβουμε στην κοινωνική και οικονομική κλίμακα, άγχος και ώθηση προς την προσωπική εγωιστική επιτυχία, σε ένα κοινωνικά ηθικά αποδεκτό περιβάλλον, σε μια καθημερινή αλλοτρίωση μέσω ενός προσωπείου που ίσως οι άλλοι επιθυμούν από εμάς.

Μέσα σε όλη αυτή την πίεση κανείς δεν φρόντισε να μάθει πώς να είναι ειλικρινής, πρώτα και κύρια με τον εαυτό του και στη συνέχεια με τους γύρω του. Κανείς δεν έμαθε να αγαπά χωρίς ανταλλάγματα, να συντρέχει, να συνυπάρχει ειρηνικά, να ονειρεύεται, να αφουγκράζεται και να σέβεται όλο αυτό που υπάρχει αλλά και περιβάλλει την Γη. Το μόνο που έμαθε ήταν να σιωπά εμπρός στις μεγάλες αλήθειες της Ζωής.
Οι αναμίξεις συγκυριακών και εφήμερων ιδεολογιών και ιδεολογημάτων αποσκοπούν στην πλήρη διαστρέβλωση των ιδεών και δημιουργούν σύγχυση. Οι διαστρεβλωμένες και δυσλειτουργικές πεποιθήσεις τις αντιλαμβάνονται πια ως «σωστές» και επηρεάζουν τα συναισθήματα, την συμπεριφορά και τις ψυχολογικές αντιδράσεις του κάθε ανθρώπου. Η συνεχής προσπάθεια για την ανάδειξη της άναρχης ιδέας και ο σεβασμός απέναντι στα «πιστεύω» της ωθεί στην καλλιέργεια της σκέψης, ώστε να δημιουργηθεί η ύπαρξή μιας ουσιαστικής συνειδησιακής αλλαγής.

Δημοσιεύθηκε από Μ.

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.