Ναρκωτικά και πολιτική των ΗΠΑ

Watchers_1Έχουμε αναφερθεί, σε προηγούμενο κείμενο, σε πειράματα με ναρκωτικά, τα οποία αποσκοπούσαν στον έλεγχο του μυαλού. Δεν είναι μόνο η καταγραφή και ανάλυση της συμπεριφοράς ανυποψίαστων ανθρώπων μέσα από κρατικά μπουρδέλα και η άντληση πληροφοριών με την χορήγηση ναρκωτικών. Έχουμε και την χορήγηση ναρκωτικών σε κρατούμενους συμμορίτες.

Σε μία από αυτές τις περιπτώσεις δίνεται η ευκαιρία για την ανανέωση και σύσφιξη της συνεργασίας του Κράτους με τη Μαφία και την αξιοποίηση αυτής της συνεργασίας για πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς. Πρόκειται για την ανάκριση του August Del Grazio, γνωστού και ως Augie Dallaw ή Little Augie, που ήταν ένας γκάνγκστερ της Νέας Υόρκης και βρισκόταν στην φυλακή για επίθεση και φόνο. Στην διάρκεια αυτής της ανάκρισης, υπό την επίβλεψη του «Chief» George Hunter White, χορηγήθηκαν ναρκωτικά στον Augie, ο οποίος ήταν ένας από τους πλέον διαβόητους εμπόρους ναρκωτικών στον κόσμο. Είχε ανοίξει ένα εργοστάσιο επεξεργασίας οπίου στην Τουρκία και ήταν επικεφαλής του Ιταλικού υποκόσμου. Υπό την επήρεια του ναρκωτικού ο Augie αποκάλυψε άπειρες πληροφορίες σχετικά με τις επιχειρήσεις του υποκόσμου, καθώς και πολλά ονόματα αξιωματούχων που λαδώνονταν από την Μαφία.

Η σχέση του George Hunter White με τον γκάνγκστερ Little Augie οδήγησε σε σχέση με τον άρχοντα της Μαφίας Lucky Luciano, ο οποίος βρισκόταν στις φυλακές Ντάνμορ.

Ο Luciano ήθελε την ελευθερία του, η Μαφία ήθελε ναρκωτικά και οι ΗΠΑ ήθελαν την Σικελία. Όλα αυτά το 1943. Ο Augie ήταν ο σύνδεσμος του Luciano με το Υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ.

Ο Luciano μεταφέρθηκε σε μια λιγότερο σκληρή φυλακή όπου άρχισαν να τον επισκέπτονται εκπρόσωποι της Ναυτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και φιγούρες του υποκόσμου όπως ο Meyer Lansky. Δημιουργήθηκε μια περίεργη συμμαχία μεταξύ των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών και της μαφίας που έλεγχε τα λιμάνια στην δυτική πλευρά της Νέας Υόρκης. Ο Luciano άρχισε να παίζει και πάλι αρχηγικό ρόλο στον υπόκοσμο.

Οι μυστικές υπηρεσίες χρησιμοποίησαν τις γνωριμίες του Luciano στην Ιταλία. Τον Ιούλιο του 1943, οι Σύμμαχοι άρχισαν την εισβολή στην Σικελία, την πρώτη στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ο 7ος Λόχος του Στρατηγού Πάτον προέλασε εκατοντάδες μίλια αντιμετωπίζοντας παγιδευμένους δρόμους, ελεύθερους σκοπευτές, μπερδεμένη τοπογραφία των όρων και στρατό 60000 Ιταλών σε κοντινή απόσταση. Όλα αυτά έγιναν μέσα σε τέσσερις μέρες πράγμα που θεωρείται στρατιωτικό θαύμα ακόμη και για τον Πάτον.

Η υποεπιτροπή της Γερουσίας του Estes Kefauver σχετικά με το οργανωμένο έγκλημα, ρώτησε το 1951 πως ήταν δυνατό κάτι τέτοιο. Η απάντηση ήταν πως η μαφία βοήθησε να προστατευτούν οι δρόμοι από τους ελεύθερους σκοπευτές, έβαλε οδηγούς στα δύσβατα μονοπάτια των βουνών και έδινε πληροφορίες στον στρατό του Πάτον. Το τμήμα της Σικελίας που είχαν διασχίσει οι δυνάμεις του Πάτον ελέγχονταν κάποτε τελείως από την μαφία, μέχρι ο Μπενίτο Μουσολίνι να την καταστείλει μέσω της αστυνομίας.

Πριν την εισβολή, ήταν δυνατός ο εκβιασμός των αγροτών και των κτηνοτρόφων από την μαφία για προστασία. Η εισβολή το άλλαξε αυτό και η μαφία άρχισε να παίζει ένα πολλά υποσχόμενο και τεκμηριωμένο ρόλο στην αμερικάνικη κατοχή της Ιταλίας.

Οι σκοπιμότητες του πολέμου άνοιξαν τις πόρτες στο αμερικάνικο εμπόριο ναρκωτικών και την κυριαρχία της μαφίας. Αυτή ήταν η αρχή της συνεργασίας των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών και της μαφίας, μιας συνεργασίας που κρατά ως τις μέρες μας και βοηθά τις κρυφές επιχειρήσεις της CIA, όπως οι επιχειρήσεις στο Ιράν με τους Κόντρας. Σε αυτές τις κρυφές επιχειρήσεις, η CIA έπαιρνε ναρκωτικά από την Λατινική Αμερική και την Νοτιοανατολική Ασία, τα πουλούσε στη μαφία και χρησιμοποιούσε τα χρήματα για την κρυφή αγορά όπλων. Αυτές οι επιχειρήσεις έγιναν ακόμη περισσότερες όταν η Γερουσία σταμάτησε την χρηματοδότηση των Κόντρας.

Μια από τις προτεραιότητες των Συμμάχων ήταν να απελευθερώσουν όσους περισσότερους στρατιώτες από τα καθήκοντα του φρουρού ώστε να συμμετέχουν στις πολεμικές επιχειρήσεις. Για να γίνει αυτό η μαφία του Don Calogero μπήκε στο στρατό, και τον Ιούλιο του 1943, το γραφείο ελέγχου πολιτικών υποθέσεων του αμερικάνικου στρατού τον έχρισε Δήμαρχο της Villalba και άλλους μαφιόζους αρχηγούς δημάρχους σε άλλες πόλεις της Σικελίας.

Καθώς οι συγκρούσεις συνεχίζονταν στη Βόρειο Ιταλία, οι μυστικές υπηρεσίες των Συμμάχων άρχισαν να ανησυχούν σχετικά με το γεγονός ότι η αντίσταση των ιταλών κομμουνιστών στον Μουσολίνι είχαν δώσει τροπή προς τα αριστερά στην πολιτική. Οι εγγραφές στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας είχαν διπλασιαστεί μεταξύ 1943 και 1944, είχαν γίνει μεγάλες απεργίες από τους αριστερούς που είχαν κλείσει εργοστάσια και ο ιταλικός υπόκοσμος που πολεμούσε τον Μουσολίνι αριθμούσε σχεδόν 150000 μέλη. Έως τα μέσα του 1944 η κατάσταση είχε μετατραπεί σε κρίση και ο αμερικάνικος στρατός σταμάτησε να εφοδιάζει με όπλα την ιταλική αντίσταση και άρχισε να διορίζει αρχηγούς της μαφίας σε διοικητικά πόστα των Συμμάχων. Οι ομάδες της μαφίας άρχισαν να διασπούν τις αριστερές οργανώσεις και ενεργοποίησαν ξανά την μαύρη αγορά στην νότιο Ιταλία.

Ο Lucky Luciano βγήκε από τη φυλακή το 1946 και απελάθηκε στην Ιταλία, όπου ξανάστησε το εμπόριο ηρωίνης. Η απόφαση του δικαστηρίου για την αποφυλάκιση του έγινε δυνατή εξαιτίας των καταθέσεων των πρακτόρων των μυστικών υπηρεσιών και μιας επιστολής από έναν αξιωματικό του Ναυτικού ο οποίος ανέλυε τι είχε προσφέρει ο Luciano στο ναυτικό. Ο Luciano υποθετικά θα έκανε 30 με 50 χρόνια στη φυλακή. Πάνω από 100 μαφιόζοι αποφυλακίστηκαν και απελάθηκαν με αυτό τον τρόπο μέσα στα επόμενα δύο χρόνια.

Ο Luciano οργάνωσε μια οργάνωση που μετέφερε μορφίνη από την Κεντρική Ασία στην Ευρώπη, την μετέτρεπε σε ηρωίνη και την διακινούσε μέσω Κούβας στην Αμερική. Τη δεκαετία του 1950 η Μασσαλία, στη Νότιο Γαλλία ήταν η πόλη με τα περισσότερα εργαστήρια ηρωίνης και η οργάνωση της Κορσικής άρχισε να συνεργάζεται με την μαφία στο εμπόριο ηρωίνης. Έμεινε γνωστή ως French Connection.

To 1948 o αρχηγός White επισκέφθηκε τον Luciano και τον συνεργάτη του στο εμπόριο πρέζας Nick Gentile στην Ευρώπη. Ο Gentile ήταν πρώην Αμερικανός γκάνγκστερ, που είχε εργαστεί στη Συμμαχική Στρατιωτική Κυβέρνηση στην Σικελία. Η CIA ήδη επιχορηγούσε τους Κορσικανούς και Ιταλούς γκάνγκστερ για να διώξουν τα συνδικάτα των κομμουνιστών από το λιμάνι της Μασσαλίας. Οι Αμερικάνοι θεωρούσαν την Ιταλία και την Νότιο Γαλλία ως στρατηγικής σημασίας τοποθεσίες για τις βάσεις τους του Ναυτικού και αντιστάθμισμα στις βάσεις των Σοβιετικών. Σύμφωνα με την κατάθεση του οργανωτή της CIO/AFL (Congress of Industrial Organisations/ American Federation of Labour – Συνέδριο Βιομηχανικών Οργανώσεων/ Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας) Irving Brown όταν το 1953 σταμάτησε η CIA την επιχορήγηση, δεν ήταν πλέον απαραίτητη καθώς τα κέρδη από το εμπόριο ηρωίνης έφθανε για αυτές τις επιχειρήσεις.

Όταν ο Luciano μπήκε στη φυλακή, οι αμερικάνικες αρχές πίστεψαν πως είχαν εξολοθρεύσει τον πιο ικανό αρχηγό του υποκόσμου και πως είχαν καταφέρει ένα σοβαρό πλήγμα στις δραστηριότητες της μαφίας. Ο Μουσολίνι από το 1924 είχε ανοίξει πόλεμο για να ξεφορτωθεί την σικελική μαφία. Χιλιάδες μέλη της μαφίας είχαν καταδικαστεί και αναγκαστεί να καταφύγουν στα βουνά.

Η τρομοκρατία του Μουσολίνι είχε εξολοθρεύσει τις διεθνείς οργανώσεις ναρκωτικών. Μαζί με την παρακολούθηση των φορτίων των πλοίων κατά τον πόλεμο, το εμπόριο ηρωίνης είχε σχεδόν εξαφανιστεί. Η χρήση ναρκωτικών στις ΗΠΑ είχε επίσης σχεδόν σταματήσει μέχρι την αποφυλάκιση του Luciano.

Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΝΙΜΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Watchers_2Η επανασύνδεση των κρατικών υπηρεσιών με τα «κεφάλια» της Μαφίας άνοιξε ευρείς ορίζοντες στη πολύπλευρη «αξιοποίηση» των ναρκωτικών ουσιών. Εννοείται πως τα πειράματα με ναρκωτικά δεν σταμάτησαν ποτέ. Η CIA συνέχισε τα πειράματα αυτού του είδους σε ανυποψίαστους πολίτες της Αμερικής και μετά την επίσημη απαγόρευση του προγράμματος. Το κράτος αποκόμισε πολλά οφέλη. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ πραγματοποίησε τριών ειδών πειράματα για τον έλεγχο τoυ μυαλού:

– Πειράματα σε πραγματικές συνθήκες, όπως στον Little Augie και τα πειράματα με LSD στο Σαν Φρανσίσκο και το Greenwich Village

– Πειράματα σε φυλακισμένους όπως στην Vacaville, στην Καλιφόρνια.

– Πειράματα σε άσυλα και κλινικές για βετεράνους.

Αυτά τα πειράματα απαιτούν χρήματα, τα οποία προήλθαν από διάφορες υπηρεσίες, είτε κρυφά είτε ανοικτά.

Μια από αυτές είναι η LEAA (Law Enforcement Assistance Administration- της Επικουρικής Διεύθυνσης Αστυνομίας) που αποτελεί τμήμα του Υπουργείο Δικαιοσύνης και ήταν από τις αγαπημένες του Προέδρου Νίξον. Η κυβέρνηση του Νίξον είχε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα φυλάκισης νεαρών οι οποίοι είχαν μια ροπή στη βία σε «στρατόπεδα συγκέντρωσης». Σύμφωνα με τα άρθρα της Washington Post εμπνευστής του προγράμματος ήταν ο Δρ. Arnold Hutschnecker. Ο Γραμματέας του Υπ. Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας Robert Finch είχε διαταχθεί από τον John Erlichman, επικεφαλής του Λευκού Οίκου επί Νίξον, να θέσει σε εφαρμογή το πρόγραμμα. Πρότεινε δε την παρακολούθηση παιδιών μόλις 6 ετών με τάση στην εγκληματικότητα. Όσα παιδιά θα αποτύγχαναν στα τεστ θα στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Το πρόγραμμα δεν τέθηκε ποτέ σε εφαρμογή.

Η LEAA ιδρύθηκε το 1968, ως επικουρική σε άλλες υπηρεσίες της αστυνομίας. Η LEAA είχε στη διάθεσή της ένα μεγάλο προϋπολογισμό, όμως η αποτελεσματικότητα της δεν θεωρήθηκε τόσο μεγάλη. Αφού δαπανήθηκαν 6 εκατομμύρια δολάρια, το FBI αναφέρει πως η εγκληματικότητα αυξήθηκε κατά 31% και τα βίαια εγκλήματα κατά 50%. Όμως δεν έγινε ιδιαίτερη έρευνα στο πως δαπάνησε η LEAA αυτό το ποσό.

Η ανάμειξη της LEAA στην έρευνα για την αλλαγή της συμπεριφοράς, άρχισε με μια συνάντηση το 1970 στο Colorado Springs. Εκεί παρευρίσκονταν ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο Υπουργός Δικαιοσύνης John Mitchell, ο John Erlichman, o H.R. Haldemann και άλλοι αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου. Στη συνάντηση ήταν επίσης ο Δρ. Bertram Brown, διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Πνευματικής Υγείας και συμφώνησαν μια στενή συνεργασία μεταξύ του Ινστιτούτου (υπό την αιγίδα του Υπ. Υγείας, Παιδείας και Πρόνοιας) και της LEAA (υπό την αιγίδα του Υπ. Δικαιοσύνης).

Η LEAA επιχορήγησε 350 πειράματα με φαρμακευτικές αγωγές, αλλαγή συμπεριφοράς και ναρκωτικά για τον έλεγχο της εγκληματικότητας. Τα χρήματα από το Υπ. Δικαιοσύνης πήγαιναν στα πειράματα για τον έλεγχο του μυαλού και αντίστροφα. Επόμενο ήταν οι αρμόδιοι να απαντούν κατευθείαν στην LEAA και να παρακάμπτουν το Ινστιτούτο, του οποίου η ευθύνη και ο έλεγχος άρχισαν να μειώνονται.

Το Ινστιτούτο έγινε ένας από τους κυριότερους υποστηρικτές της έρευνας για την αλλαγή της συμπεριφοράς. Καθ’ όλη τη δεκαετία του 1960, τα δικαστήρια είχαν γεμίσει με μηνύσεις από ανθρώπους που είχαν γίνει πειραματόζωα χωρίς να το θέλουν σε φυλακές και άσυλα. Οι μηνύσεις αυτές ήταν η αιτία για να ξεκινήσει να ερευνά το θέμα η υποεπιτροπή της Γερουσίας για τα Συνταγματικά Δικαιώματα, με επικεφαλής τον Sam Erwin. Το πόρισμα της υποεπιτροπής αγνοήθηκε από τα ΜΜΕ.

Δεκατρία προγράμματα αλλαγής της συμπεριφοράς πραγματοποιήθηκαν από το Υπ. Αμύνης. Το Υπ. Εργασίας είχε κι αυτό πραγματοποιήσει ορισμένα, καθώς και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών. Ακόμη, πειράματα είχε πραγματοποιήσει το Υπ. Υποθέσεων Βετεράνων (VA-Veterans Administration). Όλοι αυτοί οι φορείς αναφέρονται στα μυστικά αρχεία της CIA ως φορείς που προσέφεραν κάλυψη για τις έρευνες του προγράμματος MK-ULTRA.

Η LEΑA χρησιμοποίησε πολλά χρήματα από τον προϋπολογισμό της για την χρηματοδότηση των πειραμάτων αυτών, που περιλάμβαναν απεχθείς τεχνικές και ψυχοχειρουργική, που σε κάποιες περιπτώσεις αφορούσε μη αναστρέψιμες επεμβάσεις στον εγκέφαλο για να επιτευχθεί αλλαγή της συμπεριφοράς ή έλεγχος της συμπεριφοράς ή/ και των συναισθημάτων.

Ο γερουσιαστής Erwin ανέκρινε τον επικεφαλή της LEΑA σχετικά με τις ηθικές παραμέτρους των προγραμμάτων που χρηματοδοτούσε η LEΑA. Ο Erwin ήταν ιδιαίτερα δύσπιστος σχετικά με το γεγονός ότι η κυβέρνηση ξόδευε χρήματα για την χρηματοδότηση τέτοιων προγραμμάτων χωρίς αυστηρές κατευθύνσεις και επαρκή επιτήρηση των ερευνών ώστε να προστατεύονται όσοι συμμετείχαν. Μετά την καταγγελία του γερουσιαστή σχετικά με τον τρόπο χρηματοδότησης, η LEΑA ανακοίνωσε πως θα σταματήσει την χρηματοδότηση των πειραμάτων αυτών. Αν και δόθηκαν αυτές οι υποσχέσεις δια στόματος του επικεφαλής της Donald E.Santarelli, τελικά η LEΑA κατέληξε να έχει χρηματοδοτήσει 537 ερευνητικά προγράμματα για την αλλαγή της συμπεριφοράς. Υπάρχουν ισχυρά τεκμήρια που αποδεικνύουν ότι η ψυχοχειρουργική λάμβανε χώρα μέχρι και τη δεκαετία του 1980 στις φυλακές της χώρας. Μάλιστα, αμέσως μετά από την ανακοίνωση πραγματοποιήθηκαν 50 ψυχοχειρουργικές επεμβάσεις στην φυλακή Altmore της Αλαμπάμα. Οι φυλακισμένοι αυτοί μετατράπηκαν σε ζόμπι. Ήταν, σύμφωνα με τον Δρ. Swan του Πανεπιστημίου Fisk, μαύροι φυλακισμένοι που θεωρούνταν πολιτικά ενεργοί.

Η Veterans Administration παραδέχθηκε ανοιχτά ότι η ψυχοχειρουργική ήταν η τυπική διαδικασία για θεραπευτικούς λόγους και όχι απλά σε πειραματική βάση. Τα νοσοκομεία για βετεράνους στις πόλεις Durham, Long Beach, New York, Syracouse και Minneapolis χρησιμοποιούσαν αυτές τις μεθόδους σε τακτική βάση. Τυπικά οι ασθενείς-βετεράνοι θα μπορούσαν να είναι πειραματόζωα χωρίς να το επιθυμούν.

Η LEΑA επίσης χρηματοδότησε την έρευνα και την ανάπτυξη συσκευών και τεχνικών χρήσιμων στα πειράματα αλλαγής συμπεριφοράς. Το μεγαλύτερο μέρος της τεχνολογίας που η LEΑA χρηματοδότησε ώστε να τελειοποιηθούν, είχε αρχικά σχεδιαστεί για να χρησιμοποιηθεί στον πόλεμο του Βιετνάμ. Εταιρείες όπως η Bangor Punta Corporation και η Walter Kidde and Co, μέσω της θυγατρικής της Globe Security System, προσάρμοσαν αυτήν την τεχνολογία για οικιακή χρήση. Η ΙΤΤ ήταν μια ακόμη εταιρεία η οποία προσάρμοσε την τεχνολογία του πολέμου για πιθανή χρήση σε πολίτες. O διευθυντής της Rand Corporation, Paul Baran, προειδοποίησε ότι μόνο ο αντίκτυπος από τα συστήματα παρακολούθησης που χρησιμοποιήθηκαν στο Βιετνάμ για να μην αναφέρουμε το hardware για την αλλαγή της συμπεριφοράς, «θα δημιουργούσε το πιο αποτελεσματικό, αστυνομικό κράτος καταστολής που έγινε ποτέ».

Harry V. Martin and David Caul

Δημοσιεύθηκε στην ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 37, Μάρτιος 2005
Both comments and trackbacks are currently closed.