Tί μπορεί να σημαίνει η αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από τη Συρία;

poutiniesΣε προηγούμενο σημείωμα[1] είχαμε επισημάνει ότι η συμφωνία για το διαμελισμό της Συρίας που υπέγραψαν οι ΗΠΑ-Ρωσία για λογαριασμό των τζιχαντιστών και της συριακής κυβέρνησης αντίστοιχα έλαβε χώρα με μόλις μια μέρα απόσταση από την ανακοίνωση του γερμανοτουρκικού σχεδίου για έλεγχο  του Αιγαίου από το ΝΑΤΟ. Ήδη η Ρωσία προετοίμαζε την αποχώρησή της με πλάγιες δηλώσεις ανωτάτων κυβερνητικών στελεχών.

Η στιγμή έφτασε τελικά με τον Πούτιν να ανακοινώνει την αποχώρηση όλων των δυνάμεών του εκτός από μια φρουρά στην παλιά σοβιετική ναυτική βάση της Ταρτούς και μια αντίστοιχη αεροπορική δύναμη (αποτελούμενη από παλιά κυρίως αεροσκάφη) σε ένα πρόχειρο airstrip που κατασκεύασαν οι ρώσοι πρόσφατα. Αποσύρονται σταδιακά όλα τα τελευταίας τεχνολογίας αεροσκάφη, που βοήθησαν δραστικά τις δυνάμεις του Άσσαντ να λάβουν το πάνω χέρι κατά των τζιχαντιστών. Ο λόγος που επικαλέστηκε ο Πούτιν ειναι ότι «ολοκληρώθηκε» η ρώσικη αποστολή, ενώ παραμένει αυτή η δύναμη για την «επιτήρηση της εκεχειρίας».

Είναι προφανές ότι η Ρωσία αποσύρθηκε με αδιαφανείς σκοπιμότητες και ανταλλάγματα, που αυτήν την στιγμή δεν γνωρίζουμε.

Όποιος ονειρεύεται ότι ο Πούτιν σκαρφίστηκε μια ακόμα σατανική «πουτινιά» και «θα τους τη φέρει από αλλού», είναι καλό να έχει υπ’ όψιν του ότι στο πεδίο των διεθνών σχέσεων η τήρηση μιας συμφωνίας πολύ σπάνια είναι δυνατή, εάν αλλάξει ο συσχετισμός ισχύος που την προκάλεσε. Στην προκειμένη περίπτωση οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις, εκβιάζονται διπλά, είτε να προχωρήσουν προς τα προπύργια του ISIS με μειωμένη αεροπορική υποστήριξη και να υποστούν βαρειές απώλειες είτε να δεχτούν την ατιμωτική συνθήκη του διαμελισμού της Συρίας, η οποία συνθήκη ενδέχεται να μην τηρηθεί, αφού όπως είδαμε άλλαξε δραματικά ο συσχετισμός ισχύος. Παρ’ όλ’ αυτά θα πρέπει να παραδεχθούμε πως οι δυνάμεις του Άσσαντ –και οι υποστηρικτές του (Χεζμπολλάχ, Ιρανικές δυνάμεις)– βρίσκονται αυτή την στιγμή αναβαθμισμένοι στρατιωτικά σε σχέση με την προ πενταμήνου απελπιστική κατάστασή τους, κάτι το οποίο θα αποφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα στον πολιτικό τομέα.

Ας θυμηθούμε, πάντως, πως οι πρωταγωνιστές της σύγχρονης κυριαρχίας δεν διατίθενται να ασχοληθούν με κάποιο ζήτημα, που προκύπτει στην διεθνή σκακιέρα, παρά μόνον όταν θίγονται τα συμφέροντά τους σε σχέση με τις υπάρχουσες ή τις επαναχαρασσόμενες σφαίρες επιρροής. Έτσι είναι γνωστό πως ο Πούτιν δεν κούνησε το δακτυλάκι του όταν επραγματοποιείτο η βίαιη ανατροπή του καθεστώτος της Λιβύης και ότι άφησε έκθετους τους ρωσικής καταγωγής ατάκτους του Ντονμπάς, στην Ουκρανία, μη επιτρέποντας να καταληφθεί η στρατηγικής σημασίας Μαριούπολη, παρ’ ότι ήταν περικυκλωμένη.

Η Τουρκία που διοικείται από τον τρομοκρατικό υπόκοσμο του Ερντογάν είναι ακόμη αμφίβολο κατά πόσον θα βγει κερδισμένη από αυτή την ιστορία, ενώ το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχος «διεθνής παίκτης» στη Μέση Ανατολή.

Συμπερασματικά η κίνηση του Πούτιν συνιστά αναμφίβολα τακτική υποχώρηση, η οποία μένει να δούμε αν θα εξελιχθεί σε στρατηγική υποχώρηση από τη Μεσόγειο. Η ρωσική παρουσία χρονολογείται στη Συρία από το 1971 όταν οι Σοβιετικοί έκλεισαν την ιστορική συμφωνία με τον Χαφεζ αλ-Ασσαντ για την κατασκευή «επισκευαστικού σταθμού» στην Ταρτους

Μπορούμε, όμως, να θεωρούμε βέβαιη μια νέα ακόμα μεγαλύτερη αιματοχυσία όσο προχωρούν τα σχέδια διαμελισμού της Συρίας, δια μέσου της «ομοσπονδιοποίησης». Πίσω από το υπό διαμόρφωση «ελευθεριακό» κουρδικό προτεκτοράτο της «PYD-συριακός δημοκρατικός στρατός» στοιχίζονται ήδη αμερικανο-ισραηλινά στρατεύματα.

Απόγονοι του Κατιλίνα

[1] https://anarchypress.wordpress.com/2016/03/06/o-%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CF%8C%CF%82-%CF%83%CF%86%CE%AF%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%B9-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-2%CE%BF/

Both comments and trackbacks are currently closed.