Η αριστερά, τα ψέμματα, οι απάτες και οι εκλογές

ψεμματαΠάγιος στόχος της αριστεράς (σοσιαλιστικής, δημοκρατικής, κομμουνιστικής, γνήσιας κλπ.) είναι η ανάληψη διαχείρισης της εξουσίας. Σ’ αυτό δεν υπάρχει κανενός είδους αμφιβολία. Επομένως, αυτού του είδους ο διαχειριστής δεν μπορεί παρά να ενεργήσει εξουσιαστικά, τόσο για το διάστημα πριν την ανάληψή της, όσο και μετά. Για να επιτύχει αυτόν τον στόχο πρέπει να δομηθεί και να οργανωθεί με εξουσιαστικό τρόπο, αλλά –το κυριότερο– να διέπεται από την εξουσιαστική ιδεολογία, και με έναν ορισμένο τρόπο σε μία ιδιαίτερη παραλλαγή της. Αυτά είναι πράγματα γνωστά και κατανοητά από όλους. Απλά πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε για να μην λησμονούνται. Επειδή, η λήθη αφήνει ελεύθερο το πεδίο για να κατασκευασθούν πλαστές εικόνες, στρεβλωμένες σκέψεις και να κυριαρχήσει το ψεύδος.

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι προηγήθηκαν εκατοντάδες χρόνια και εκατομμύρια πρακτικές και παραλλαγές τεχνικών χειραγώγησης των ανθρώπων, ώστε αυτοί να φθάσουν στο σημείο να θεωρούν την ύπαρξη της εξουσίας φυσιολογική και να αποδέχονται την πολιτική. Εκείνο που έχει σημασία είναι να κατανοηθεί η κατάσταση, που προσδιορίζεται από δύο βασικούς πυλώνες: α) την επιβολή δια της βίας, η οποία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχει γίνει αποδεκτή και β) την διατήρησή της δια του εξαναγκασμού ή την χρήση της απάτης, των υποσχέσεων και την κατάχρηση της εμπιστοσύνης που αποσπάται με αυτές.

Οπότε για ποιο λόγο υπάρχει όλη αυτή δυσαρέσκεια για την στάση του Συριζέϊκου;

Μήπως οι ψηφοφόροι δεν έβλεπαν ότι στο ναι και το όχι του δημοψηφίσματος υπήρχαν δύο ίδιας διάστασης και περιεχομένου προτάσεις, με ελαφρές μεταξύ τους διαφορές; Εδώ βρίσκεται η ουσία της πολιτικής εξαπάτησης και της ψευδαίσθησης που επικράτησε στους ψηφοφόρους, που για μίαν ακόμη φορά ενήργησαν ως μάζα. Στην προκειμένη περίπτωση κυριάρχησε το θυμικό στοιχείο και το «γιγάντιο» όχι (που στην πραγματικότητα ισοδυναμεί με το 36% των εγγεγραμμένων κι όχι με το 61% όπως πλαστά αναφέρουν και το οποίο αφορά αυτούς που ψήφισαν ΝΑΙ και ΟΧΙ, παραλείποντας αυτούς που δεν πήγαν να ψηφίσουν) ήταν ένα συνονθύλευμα απατηλών εικόνων που σχηματίσθηκαν στα μυαλά των ψηφοφόρων, ως αποτέλεσμα, συγχύσεων, «δημιουργικής ασάφειας», παραπληροφόρησης, ενδότερης επιθυμίας για απεμπλοκή από την πενταετή αφαίμαξη και απαλλαγή από την μνημονιακή μέγγενη, ευπιστία στους «σωτήρες», απέχθεια προς τους προηγούμενους διαχειριστές, αποδέσμευση από το ευρώ, γενική άρνηση σε κάθε τι μνημονιακό, αλλά και το επιτηδευμένο θέριεμα της αυταπάτης που έχει κάθε ψηφοφόρος πως με την ψήφο του μπορεί να πετύχει το ευκταίο, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη έλξη που προκαλεί ακόμη και η λέξη δημοψήφισμα.

Και μία ακόμα σοβαρή σημείωση. Στην πολιτική, που εμπεριέχει τα χαρακτηριστικά της εν τοις πράγμασι μαύρης μαγείας, οι μέθοδοι του πρωθύστερου είναι συνήθεις, επειδή μ’ αυτόν τον τρόπο αποκλείεται η φυσιολογική σειρά που θέλει και εφαρμόζει «κάθε πράγμα στον καιρό του». Αντί να πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα, όταν θα ερχόταν μία «δύσκολη στιγμή», αυτό προηγήθηκε όχι μόνον για να υφαρπάξη την συναίνεση και να λάβουν σάρκα και οστά τα όσα είχαν προσχεδιασθεί με τους συνεταίρους, αλλά και για να αχρηστευθεί σαν μέσο.

Πάμε παρακάτω.

Όπως ειπώθηκε σκοπός της αριστεράς (κομμουνιστικής και μη) είναι η εξουσία. Όμως, το πράγμα δεν σταματά εδώ. Αυτός ο σκοπός περιέχει και άλλα πολύ πιο σημαντικά πράγματα. Για να μπορέσει να διαχειριστεί τις εξουσιαστικές υποθέσεις θα πρέπει να ενσωματωθεί στην τάξη που άρχει, να αποτελέσει συστατικό μέρος της και να μην είναι απλά ένα λειτουργικό εργαλείο. Επομένως, το διαχειριστικό μέρος είναι συστατικό στοιχείο για την ενσωμάτωση, ενώ η ενσωμάτωση είναι η απαραίτητη προϋπόθεση που εγγυάται την διατήρηση και την συνέχεια της τάξης των κρατούντων, αλλά και την ανανέωσή της στο επίπεδο των προσώπων. Άλλωστε, είναι χαρακτηριστική η συμβολική χειρονομία του Γιούνκερ που πήρε τον Τσίπρα από το χεράκι και τον οδήγησε στην αίθουσα.

Η αριστερά (κομμουνιστική ή μη), μέσω της πολιτικής και των ιδεολογημάτων, που χρησιμοποιεί, κρατά διαχωρισμένο τον κοινωνικό χώρο οδηγώντάς τον ταυτόχρονα στο να συνδεθεί με τις διάφορες όψεις της εξουσίας-κυριαρχίας, μέρος των οποίων είναι και αυτή.

Όμως, προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της εξουσίας, της δομημένης έκφρασής της που είναι το κράτος και της υπερδόμησης που είναι η κυριαρχία, οι πολιτικές όψεις δρουν ενιαία και αδιαίρετα, συμπληρώνοντας η μία την άλλη στο εξουσιαστικό έργο.

Τί είδους ισχυρότερη επιβεβαίωση των αναρχικών απόψεων και θεωρήσεων μπορεί να υπάρξει μετά τα τελευταία δρώμενα εντός και εκτός κοινοβουλίου; Με ένα ισχυρό ΟΧΙ στα χέρια της η αριστεροδεξιά διαχείριση της εξουσίας σπεύδει να συγκαλέσει συμβούλιο πολιτικών αρχηγών (τα πρακτικά του οποίου δεν έχουν δημοσιοποιηθεί), όπου σαφέστατα, όπως επιβεβαιώνεται από την συνέχεια, το τσιπραίϊκο παίρνει το «ελευθέρας» και σπεύδει να υλοποιήσει τις συμφωνίες που δεν είχαν μπορέσει να πραγματοποιήσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Οι υπόλοιποι σπεύδουν ομοθυμαδόν εις τας ευρώπας προκειμένου να διασφαλίσουν το, από ετών, πολυπόθητο αποτέλεσμα. Όταν εμφανίσθηκε και επίσημα το αποτέλεσμα της «διαπραγμάτευσης» (που στην πραγματικότητα δεν υπήρξε παρά μόνο ως προς το σκέλος της χρονικής παραμονής του Τσίπρα στον κομματικό και συγκυβερνητικό θώκο, και της μακροπρόθεσμης αξιοποίησής του, εάν χρειαστεί να αποσυρθεί προς το παρόν), τότε (πλην ΚΚΕ και ΧΑ που η κοινοβουλευτική τους βαρύτητα είναι εκ των πραγμάτων ανίκανη να επηρεάσει την κατάσταση) όλοι έσπευσαν με μία φωνή να το ψηφίσουν.

Επομένως, όλα όσα θα ακολουθήσουν από την προκήρυξη των εκλογών και μέχρι την 20η Σεπτεμβρίου, αποτελούν ένα καλοστημένο θέατρο, αφού ο στόχος επετεύχθη. Οι μεταξύ τους εντάσεις αποσκοπούν στο να πείσουν ότι διαφωνούν και ότι έχουν κάτι το διαφορετικό να κάνουν. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται παρά να γυαλίσουν ορισμένους από τους κρίκους της αλυσίδα που λέγεται ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΙΙΙ.

Τώρα, πόση σημασία μπορεί να έχει το ποιος θα διαχειριστεί αυτό το αντιανθρώπινο τερατούργημα; Καμμία! Άλλωστε το μετεκλογικό σκηνικό οδηγεί με μαθηματικό τρόπο σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Εκεί είναι που τα ψέμματα που εκτοξεύονται προεκλογικά θα λάμψουν και πάλι στο πολιτικό στερέωμα της εξουσίας.

Για να μην θεωρηθεί μονόπλευρη η τοποθέτησή μας για τη σχέση της αριστεράς με το ψεύδος, θα θυμίσουμε την πορεία ψέμματος της πενταετούς διαχείρισης από Πασοκ-ΝΔ, με όλες τις παραλλαγές που χρησιμοποιήθηκα. Όμως, αυτή, υπερκεράσθηκε με τον πλέον θριαμβευτικό και ανυπέρβλητο τρόπο από την συριζέϊκη συμμορία, η οποία είναι φανερό πως πάσχισε, με όλους τους τρόπους, να πάρει την διαχείριση προκειμένου να συμπληρώσει και να ολοκληρώσει την μνημονιακή πορεία προς την καταστροφή του πληθυσμού και της συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής. Άλλωστε, στην πολιτική κάθε λέξη είναι ένα κρυφό ή φανερό μήνυμα που συνδέεται με την ανάλογη στάση και δράση. Όταν, λοιπόν, δηλώνεται ξεκάθαρα και σε όλους τους τόνους πως η παραμονή στην ευρωζώνη είναι δεδομένη, τότε είναι απολύτως βέβαιο πως δεν τίθεται κανενός είδους διαπραγμάτευση, αλλαγή ή απομάκρυνση (κάτι που επιβεβαιώθηκε εν χορδαίς και οργάνοις). Η αποδοχή του «οράματος» σε εντάσσει μέσα στον κύκλο της κυριαρχίας και στην αντίστοιχη ομάδα υπηρέτησης των συμφερόντων της.

Η αφίσα των προηγούμενων εκλογών

Η αφίσα των προηγούμενων εκλογών

Μπροστά στην ανάγκη εξυπηρέτησης των επιδιώξεων εξουσίας και κυριαρχίας όλοι από κοινού
κουρέλιασαν και πέταξαν στο χώρο που τους αξίζει, στα σκουπίδια και τους υπονόμους, το σύνταγμα, τους κανονισμούς, τους νόμους και τις διατάξεις τους. Για να ρίξουν, μάλιστα, στάχτη στα μάτια των ψηφοφόρων τους, ορισμένοι, καταψήφιζαν εκ του ασφαλούς, αφού ήταν βεβαιωμένο πως η «συντριπτική» πλειοψηφία ήταν εξασφαλισμένη.

Στα προηγούμενα μνημόνια οι αριστεροί και οι κομμουνιστές επέτρεπαν την ψήφιση με την φωνακλάδικη αδράνειά τους προκειμένου να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων. Σ’ αυτό δεν χρειάστηκε κάτι τέτοιο. Οι «ελλείψεις» και τα κενά συμπληρώθηκαν και με το παραπάνω από αυτούς που έσχιζαν τα ιμάτιά τους, σαν γνήσιοι φαρισαίοι, σε κάθε σκέψη των «άλλων» να τις φέρουν προς ψήφιση. Είναι αυτό που με καμάρι δηλώνουν και προεκλογικά: «Να διαχειριστεί το πρόγραμμα η αριστερά». Λες και το πρόβλημα των εκατομμυρίων ανθρώπων που ταλαιπωρούνται από τα μνημόνια είναι το ποιος θα τραβήξει το σκαμνάκι κάτω από τα πόδια των καταδικασμένων σε απαγχονισμό.

Ενώ, λοιπόν, όλοι τους περιχαρείς ψήφισαν και ενέκριναν το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΙΙΙ τώρα προσποιούνται (τόσο οι Συριζαίοι όσο και οι λοιποί) ότι εξαναγκάστηκαν από τα πράγματα. Πρόκειται για ένα παραμύθι προκειμένου να συγκαλυφθεί η συμπαιγνία, στην οποία συμμετείχαν εκτός από τα κόμματα της «αντιπολίτευσης» και οι διαφωνούντες της Λαϊκής Ενότητας.

Στην πραγματικότητα και αυτό το μνημόνιο μπορούσε να μην ψηφισθεί εάν πραγματικά το ήθελαν όλοι όσοι τώρα αντιτίθενται σ’ αυτό. Αντίθετα, χρησιμοποιήθηκε η τρομοκρατία και η καταστροφολογία προκειμένου να πεισθεί ο κόσμος ότι δεν γινόταν αλλοιώς. Κι όμως τα πράγματα ήταν απλά. Εάν έπεφτε η κυβέρνηση θα γίνονταν εκλογές και απλά θα αναβαλλόταν η «διαπραγμάτευση». Όλα τα άλλα είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Η αλήθεια είναι πως όλοι το ήθελαν, επειδή ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ.

Σ’ αυτή την εκλογική κοροϊδία, που στήνεται για μία ακόμη φορά στις πλάτες των υπηκόων, τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα από οποιαδήποτε άλλη φορά. Στις προηγούμενες εκλογές είχαμε επισημάνει πως ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΕΡΧΟΝΤΑΙ. Η επιβεβαίωση δεν μπορεί να κάνει κανένα να επιχαίρει. Όμως η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη και οι αποφάσεις ανήκουν στον καθένα ξεχωριστά, αλλά και σε όλους από κοινού.

Εκλογική απεργία
για μια διαφορετική ζωή!

Συσπείρωση Αναρχικών

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 152, Σεπτέμβριος 2015
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.