Σύνθεση (1)

synhesi

Έτσι συχνά όταν μιλώ για τον Ήλιο
μπερδεύεται στη γλώσσα μου
ένα μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο
αλλά δεν μου είναι βολετό να σωπάσω…

Φίλε μου όταν ανάβ’ η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη,
βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται…
Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη
που όλο παρακαλείς
κι όλο δεν κατεβαίνει…
Χρόνια και χρόνια,
Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα…
Φεγγάρι εδώ φεγγάρι εκεί…
Αίνιγμα διαβασμένο από τη θάλασσα
για το δικό σου το χατίρι…

Πάνε ώρες που ακούστηκε η τελευταία βροχή
πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες.
Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος,
τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους,
της γης οι πόροι ανοίγουνται σιγά σιγά…
και απλώνουν μια πρασιά στοργής
για να κυλήσει ο ήλιος το κεφάλι του…
Ν’ ανάψει με τα χείλια του τις παπαρούνες…

Ο ουρανός μου είναι βαθύς κι ανάλλαχτος…
Ό,τι αγαπώ γεννιέται αδιάκοπα…
Ό,τι αγαπώ βρίσκεται στην αρχή του πάντα,
η Ελλάδα που με σιγουριά πατάει στη θάλασσα
η Ελλάδα που με ταξιδεύει πάντοτε…

Ω παιδιά που με νιώθετε – πατριωτάκια του ήλιου
με χλοερές καρδιές και μάτια καθαρά,
με πείσμα πορφυρό – πατριωτάκια του ήλιου
που λέτε: ο μόνος δρόμος είναι η ανατολή!

Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι
στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα…
Ιδρώνει ο ήλιος τρέμει το νερό,
πίνω νερό, κόβω καρπό…
χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου…
Τα πράσινα πουλιά με μια ματιά σκίζουν τα όνειρά μου,
ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται
όμορφος, από την αρχή, στα μέτρα της καρδιάς.

Χέρι με χέρι παν οι ερωτευμένοι
Όταν χτυπάνε οι καμπάνες του Ήλιου,
και τα παιδιά ξεχύνουνται στους κάμπους…
Οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια,
είναι πολύχρωμα πανιά όπου κολπώνει ο αετός τη νίκη του.

Σαστίσαν πάνω οι άγγελοι και κάτω οι κοπελιές…
Κι η Παναγία χαίρεται η Παναγία χαμογελά!!!

Δημοσιεύθηκε από Αναρχία και Ζωή

(1) Η Σύνθεση αποτελείται από ποιήματα του Ο. Ελύτη

Both comments and trackbacks are currently closed.