Για τον ποιητή Νίκο Αλέξη Ασλάνογλου

aslanoglouΧρειάζομαι φως από πικρό αμμοχάλικα, α, Πρίγκηπα, κι είμαστε τόσο, μα τόσο φτωχοί[1]… μα εσύ έφυγες Πρίγκηπα και μείναμε φτωχότεροι, πένητες αληθινοί, πιο κουρασμένοι, την εποχή της αιμάσσουσας πλήξης. Η επικράτηση της απανταχού μετριότητας έγινε ο άμβωνας της βλακείας Πρίγκηπα, ο κονιορτός του σκέπτεσθαι.

Μη μουτρώνεις με τον χρόνο Πρίγκηπα, η πληγή που του χάραξες σημάδι παντοτινό για τους τρελούς, τους απροσάρμοστους, τους εύπορους τω πνεύματι αλήτες. Αν σε ’μάθαν οι πολλοί από του Σαββόπουλου τ’ άσμα Πρίγκηπα, εμείς, κι ας μεγαλώσαμε, τριγυρνάμε ακόμη στα σπλάχνα της πόλης, της ίδιας που πλανήθηκες κι εσύ, με τις Ωδές στον Πρίγκηπα στα χείλη.  Αναχώρησες σαν σήμερα, δεκαεννιά καλοκαίρια περασμένα πια. Καλή αντάμωση Πρίγκηπα…

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

[1]Στίχοι από το ποίημα Προσευχή της ποιητικής συλλογής Ωδές στον Πρίγκηπα (1981).

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.