Λίγα λόγια περί αξιοπρέπειας

Έχουμε ρίξει βαθιά τον σπόρο της αξιοπρέπειας και θα ριζώσει στην Ευρώπη 

Αλέξης Τσίπρας, 14/7/2015

dystopiaΤι να πει κανείς; Για γέλια και για κλάματα. Αν κι έχουν περάσει μέρες από τούτη την απροσμέτρητου βάθους πολιτική φανφάρα (μία από τις μυριάδες του μπερντέ με την επωνυμία Τσίπρας), ας πούμε, επί τη ευκαιρία, δυο λόγια περί αξιοπρέπειας. Όταν κανείς δεν έχει τίποτε άλλο να χάσει και εκστομίζει τη γνωστή φράση του Μένιππου «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος», τότε του απομένει ένα πράγμα: η αξιοπρέπεια, που διαφυλάσσει μέσα της έναν άλλο τρόπο ζωής, έξω από οικονομικούς ψαλμούς και λογιστικά τροπάρια.

Θέλει γερά νεύρα και συγκρότηση, για να αντέξει κάποιος να είναι ο παρίας. Το να σε περιφρονούν, να μη σε υπολογίζουν, να σε στήνουν στον τοίχο και να σε κακολογούν, να υποτιμούν τον τρόπο ζωής σου σε βάζει σε μια κατάσταση άμυνας. Θέλεις να υπερασπιστείς τελικά αυτό που είσαι. Αμύνεσαι όσο πιο σθεναρά μπορείς στις επιθέσεις. Το γνωρίζει αυτό κάθε εξουσιαστής.

Για χρόνια έχει καλλιεργηθεί σε ένα μεγάλο μέρος των ευρωπαίων πολιτών, που τέτοιοι θέλουν να λογίζονται, ότι οι έλληνες είναι τεμπέληδες, άχρηστοι, που αυτοί οι ίδιοι, οι καλοί κι εργατικοί, θα πρέπει να ταΐζουν. Ας μη μιλήσουμε τώρα για το αν όντως είναι τεμπέληδες οι έλληνες και το τι σημαίνει τεμπελιά· θα ήμασταν προφανώς εκτός θέματος. Αυτό που ενδιαφέρει είναι το κλίμα περιφρόνησης, απαξίωσης που καλλιεργείται σε ένα σύνολο υπόδουλων προς ένα άλλο, χρόνια πριν έρθει η παρούσα στιγμή. Και η κυριαρχία, ως γνωστόν, διαθέτει πανίσχυρα όπλα για να το πετύχει .

Αυτή την αξιοπρέπεια κόπτονται να πολεμήσουν οι κάθε λογής εξουσιαστές, γιατί αυτή συνδέεται με έναν ολόκληρο τρόπο ζωής. Αν γκρεμίσεις τη σκεπή ενός σπιτιού, μπορεί και να συνεχίζει να υπάρχει. Αν γκρεμίσεις τα θεμέλιά του, αυτό γίνεται γκρεμίσματα. Μόνο εξ αρχής και μάλλον με νέα υλικά πρέπει να το ξαναφτιάξεις. Όπερ σημαίνει στην περίπτωσή μας ότι θα πρέπει να μη μείνει εδώ πέτρα πάνω στην πέτρα.

Η κυριαρχία προσπαθεί εναγωνίως να ενοποιηθεί. Θέλει να επιβιώσει κι αυτός είναι ο τρόπος σήμερα. Αυτός που, μέσω των εκλογών, αυταπατάται πως αποφασίζει για μας χωρίς εμάς έχει μια άλλη κοσμοθεωρία, εμπιστεύεται το κράτος χωρίς να το αμφισβητεί, δεν μπορεί να ζήσει έξω από έναν συγκεκριμένο ρυθμό και συγκεκριμένα πλαίσια. Δεν μπορεί να διανοηθεί τη ζωή του δίχως διαρκή έλεγχο κι επιτήρηση. Κι ο έλεγχος βρίσκεται ως βαθιά ριζωμένη ανάγκη μέσα του. Αυτή την ανάγκη καλλιεργεί το κράτος ως ορθή σε όλο τον κόσμο, προκειμένου να τον φτιάξει όπως τον ονειρεύεται.

Όμως για μας το όνειρο αυτό είναι εφιάλτης. Ο έλεγχος το μόνο που φέρνει είναι την «ανάγκη» για περισσότερο έλεγχο. Ό,τι λέμε, ό,τι κάνουμε έχει σημασία. Ανοίγει ή γκρεμίζει μονοπάτια. Στροβιλίζει τον κόσμο μέσα μας κι αλλάζει πολλές φορές για πάντα το ποιοι είμαστε και, κυρίως, πώς νιώθουμε γι’ αυτό. Όποιος θεωρεί πως όλα αυτά δεν έχουν σημασία και περιμένει μια πολιτική συνταγή ή ένα επαναστατικό μανιφέστο εξ ουρανού, έχει ήδη χάσει από τ’ αποδυτήρια. Η αλήθεια βρίσκεται πολύ μακρυά από την πολιτική.

Ναι, είναι ελεεινό να ομιλούν για αξιοπρέπεια οι γδάρτες των ζωών μας, τω όντι. Δεν έχουν ιδέα απ’ την ουσία των αναπαλλοτρίωτων ανθρώπινων αρετών. Ούτε γνωρίζουν τη σοφία των σπόρων, που μπορούν να μείνουν κρυμμένοι μέσα σε αφιλόξενα εδάφη για χρόνια, χωρίς να καρποφορήσουν και φυτρώνουν μόνο, όταν είναι κατάλληλες οι συνθήκες. Η αξιοπρέπεια δεν πεθαίνει, επειδή κάποιοι θέλουν να τη δολοφονήσουν. Η αξιοπρέπεια θα πεθάνει, αν πετάξουμε το χώμα που την τρέφει. Ας ζήσουμε ελεύθεροι.

Για να το καταφέρουμε, ας κοιτάμε ποιοι είμαστε και που πάμε. Αυτή τη στιγμή κανείς δε θα μας δείξει το δρόμο. Το να επιτρέψουμε, λοιπόν, στον κάθε καλοθελητή να μας «σώσει», υποθηκεύουμε απλώς την ελευθερία μας.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.