Ωδή εις τον μαθητευόμενο μάγο Tsipralex!

odiΥπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια! Και μηλιές κι αχλαδιές και χουρμαδιές, μη σου πω, άμα λάχει. Δεν κατάλαβα, μόνο με ευρώ και δολάρια γιομίζει το καλάθι της νοικοκυράς; Τα ρούβλια, τα γουάν και τα ριάλια τα πέρσικα (όχι του πεζεβέγκη που λέει το άσμα) δεν μας κάνουν; Αυτό απασχόλησε νυχθημερόν και τον τρισμέγιστο Tsipralex μήνες προτού εσύ, έτοιμε να τον καταδικάσεις δια παντός στο πυρ το εξώτερον, φίλτατε αναγνώστη, στηθείς σα χάνος στην δημοψηφισματικη ουρά, ν’ «αποφασίσεις» για το μέλλον σου. «Χρόνους και καιρούς» λοιπόν πριν τα «ναι» και τα «όχι», τα δημοψηφίσματα, τις μαγγανείες κι αγυρτείες, ο πολυχρονεμένος μας βεζύρ… εχμ, πρωθυπουργός είχε, σου λέει, οργώσει την υδρόγειο, αναζητώντας ως άλλος Κολόμβος (ελλείψει ωστόσο αυγού), λύση (χαχαχα) προτού το «αβύθιστο» σκαρί της ελλαδικής οικονομίας βρει στα βράχια της Πειραϊκης. Το λοιπόν μίλησε με Πούτιν, τα ’πε και στους κινέζους (που έκαναν τον «κινέζο»), μέχρι στο ρόδο του Ισπαχάν  έφθασε η χάρις του.

Τι ζήτουλα τον είπανε, τι κολιτσίδα τον χαρακτηρίσανε, τίποτα αυτός, εκεί, δώσε κάτι μπάρμπα να τη βγάλουμε και φέτος (κι απ’ του χρόνου βλέπουμε). «Ένα δανειάκι βρε παιδιά, να σχωρεθούν τα πεθαμένα σας, εξαθλιωμένους να πιάνετε κι άνοδος στο χρηματιστήριό σας να γίνεται, διάταγμα να βγάζετε και εικόνισμα να σας κάμουν. Ικέτης γονυπετής η ταπεινότητά μου εμπρός στη μεγαλοσύνη σας, δώστε κάτι και σε μένα τον φτωχούλη πρωθυπουργό. Τι σας ζητάω τάχατες; Να, λίγο ψωρομυριοφαντιστικομυριάκια, να τα παντελονιάσω για το κόμ… δηλαδή για το λαό, να τυπώσω την δραχμούλα την νέα, να πω επιτέλους του Σόιμπλε αουφίντερσεν και γιαχαραντάν!». Τίποτα αυτοί. Εκεί, σκληροί, ασυγκίνητοι, ανυποχώρητοι. Κι όμως, η πρωθυπουργάρα «μας» δεν πτοείται, συνεχίζει. «Έστω, βρε παιδιά, καμιά μπάμπουσκα, κανένα τυχερό μπισκότο, μια ιπτάμενη μπουχάρα, κατιτίς τέλοσπάντων, να το βάλω αμανάτι να κάνω την δουλειά μου ο καψερός.» Φίλιες χώρες, σου λέει μετά και πράσινα άλογα. Δεν είναι εύκολες οι θύρες αν η χροιά τις κουρταλεί, Αλέξη, που έλεγε κι ο εθνικός «μας» (τρίξτε ελεύθερα, κόκκαλα Καρούζου, Γώγου, Λειβαδίτη και λοιπών «ατάλαντων») ποιητής Διονύσιος Σολωμός.

Σωστή η πρωθυπουργάρα. Τι μας νοιάζει τώρα εμάς, βρε Αλέξη, που σε κρεμάνε, φερ’ ειπείν, στου Ιράν τις αυλές, αν δείξεις «ασέβεια» στα θεία; Τι μας κόφτει που το «συναθροίζεσθαι» είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο στην Ρωσία; Ποιος δίνει δεκάρα για τα εκατομμύρια σκλάβων στις πολυεθνικές της Κίνας; Όχι, πως υπάρχει κι ανθρώπινος κρατισμός, αυτό κι αν θα ήταν το πιο σύντομο ανέκδοτο, αλλά ’σεις βρε Αλέξη, δεν παραμυθιάζατε αφειδώς τους αφελείς περί «κινημάτων και προόδου», με τις ντουντούκες και τα κόλπα σας και δώστου να μας ζαλίζετε με τα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και τα ρέστα μπύρες στην πλατεία; Τώρα κι απ’ του Τζένγκινς Χαν το πουγκί κι απ’ του Αττίλα το κομπόδεμα, ευχαρίστως, θα παίρνατε μπαξίσι, δουλειά να γίνεται και δεν βαριέσαι. Ή κάνουμε real politic ή δεν κάνουμε. Σας σιχάθηκαν άπαντες, ζώντες και τεθνεώτες. Και για να μην κλείσω έτσι πένθιμα και μου καθήσει το τυράκι στον λαιμό, ας αφήσουμε τον αείμνηστο Φωτόπουλο να κάνει αυτός φινάλε: Δολλάρια θέλετε; Α, δολλάρια δεν δίνω!

υ.γ.1 Ουδεμία ευθύνη φέρει ο γράφων, όπως επίσης κι ο πατήρ αυτού μαρκήσιος ντε λα Φρομάζ, αν το δημοσίευμα του «Βήματος» περί ενδεχόμενου δανεισμού από Ρωσία, Κίνα και Ιράν, είναι πιο κίτρινο κι από την ίδια την ηπατήτιδα. Μεταξύ μας τώρα, δεν τους έχετε ικανούς και για πολύ χειρότερα; Όποιος απαντήσει «όχι» ή πήρε πρόσφατα υπουργείο ή του ’μεινε κουσούρι από το δημοψήφισμα.

υ.γ.2 Αν το επιθυμεί η κυβέρνηση ΣυριζΑνελ, ευχαρίστως να μεσολαβήσουμε στο Δ.Ν.Τ.Τ (διεθνές νομισματικό ταμείο τρωκτικών), μέσο του οποίου μπορούν να λάβουν τα μυριοφανταστικομμύρια που τους λείπουν με ρήτρα φέτας, φορμαέλας, μετσοβόνε ή έτερων παραδοσιακών ελληνικών τυροκομικών.

υ.γ.3 Αλήθεια, τι μέλλει γενέσθαι με τον Βαρουφάκη-Αλκιβιάδη, κύριοι της Κουμουνδούρου;

Πόντιξ ο Σισσύφιος
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.