Casus Belli

Ἐσφαλμένως, νομίζομεν, παρωμοίασάν τινες τοὺς ἡμετέρους κομματάρχας πρὸς ἀρχηγοὺς λῃστρικῶν συμμοριών. Τὸ πταῖσμα αὐτῶν εἶναι ὅτι ἐδημιούργησαν τὰς συμμορίας· σήμερον ὅμως, ἀντὶ νὰ εἶναι ἀρχηγοὶ αὐτῶν, κατήντησαν ἁπλοῖ μεσῖται, διὰ τῶν ὁποίων αἱ συμμορίαι αὗται διαπραγματεύονται πρὸς τὸ ἔθνος τὰ λύτρα ἀνθ᾿ ὧν συγκατανεύουσι νὰ παραχωρήσωσιν αὐτῷ ἀσφάλειαν ζωῆς καὶ περιουσίας. Τὰ λύτρα ταῦτα καλοῦνται κατ᾿ εὐφημισμὸν προϋπολογισμός. Ἀπόδειξις ὅμως τοῦ ἀληθοῦς αὐτῶν χαρακτῆρος εἶναι ἡ δουλικὴ εὐπείθεια μεθ᾿ ἧς ὁλόκληρος ἡ Βουλή, σιγώσης τῆς ἀντιπολιτεύσεως, σπεύδει νὰ τὰ καταβάλῃ ἄνευ συζητήσεως εἰς τὸν εἰσπράκτορα τῆς κατισχυούσης συμμορίας, καλῶς γνωρίζουσα ὅτι πᾶσα ἀντίστασις ἢ ἀπόπειρα ἐλαττώσεως αὐτῶν ἤθελε τιμωρηθῇ δι᾿ ἀναστατώσεως τὴν ἐπιοῦσαν. (Εμμανουήλ Ροΐδης, από το τελευταίο άρθρο της σατιρικής του εφημερίδας σμοδαος)

casus-belliΤο πλήθος κατευθύνεται στα ΑΤΜ, στα super-market, στις κάλπες του δημοψηφίσματος. Η λέξη-κλειδί εδώ είναι η ίδια η πράξη και η παθητική φωνή, δηλαδή το κατευθύνεται. Κατευθύνεται εκεί που του δείχνει το δάχτυλο της κυριαρχίας. Το δάχτυλο αναπαράγεται μέσα σε αλληλοκαθρεπτιζόμενα είδωλα και δεν είναι εμφανές σε ποιον ανήκει το χέρι που υποδεικνύει την κίνηση. Το πλήθος εμπεριέχει τα άτομα και τα πνίγει στη ροή του. Οι προσωπικές ιστορίες ξεπηδούν για μια στιγμή κι ύστερα χάνονται στο πολυπληθές ποτάμι της λήθης. Που πηγαίνουν όλοι αυτοί; Τι αποζητούν πια; Πόσο κρατάει η αγωνία τους;

Το πλήθος κοιτάζει κι ακούει τις μεγάλες οθόνες. Κι αυτές μιλούν ακατάπαυστα κι έχουν κάτι νέο και έκτακτο να ανακοινώσουν. Το παράλογο και το τρομακτικό ξεσπούν. Κι «η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο». Το θέμα δεν είναι για που κατευθύνεται το πλήθος, αλλά το μέγα ερώτημα είναι από ποιον ή από ποιους.

Όταν τα κοράκια πετούν ανενόχλητα στον ουρανό, τότε από κάτω έχουν μείνει μόνο πτώματα. Τα ΜΜΕ ανενόχλητα επενδύουν στην πνευματική ένδεια, στην κούραση και την εξαθλίωση, στην παραίτηση και στην αδυναμία των περισσοτέρων να συλλάβουν στην ολότητά του το πρόβλημα. Ψεύτικα πλάνα με άδεια ράφια στα super-market, ουρλιαχτά που σπέρνουν τον πανικό, φωνές που διαλαλούν την πραμάτεια τους, τα σάπια τους φρούτα σα να ήταν θησαυρός. Αφού όλα είναι τόσο περίπλοκα, ένα ΝΑΙ κι ένα ΟΧΙ μοιάζουν σωτήρια, ώστε να ξεμπλέξουν το κουβάρι. Κι όσοι δεν μπορούν να απαντήσουν αμέσως στο ερώτημα, μοιάζουν εκτός θέματος.

Τα χέρια, όμως, μέρα με τη μέρα κινούν τα πιόνια στην παγκόσμια σκακιέρα. Παίζουν την επόμενη κίνηση και περιμένουν τη σειρά του αντιπάλου. Ρουά, ματ, πατ, ροκε, «φορσέ» κινήσεις εκατέρωθεν. Σημασία έχει να συνεχιστεί το παιγνίδι. Όλα τα υπόλοιπα είναι προς κοινή κατανάλωση. Δύο ταμπέλες μοιάζουν να δείχνουν το δρόμο της αρετής και της κακίας. Μόνο που αυτοί οι δρόμοι είναι απατηλοί και καμμιά αρετή δε θα βρεις όποιον κι αν πάρεις. Και το ΝΑΙ και το ΟΧΙ εκφράζουν το ίδιο ίσως.

Είναι απαραίτητο να βρούμε το κουράγιο κάποτε να σκεφτούμε συνολικά, για να συλλάβουμε την αλήθεια έστω και στο μεγαλύτερο βαθμό της. Θέλει να βρούμε τις αληθινές διαστάσεις της αρετής, για να κατορθώσουμε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά αυτού του περίπλοκου κόσμου. Αλλοιώς, ούτε πιόνια δεν θα είμαστε σε θέση να γίνουμε, γιατί και τα πιόνια κινούνται με το δικό τους τρόπο και θέτουν περιορισμούς στον παίκτη. Εμείς θα είμαστε μόνο το πλήθος που κατευθύνεται, που κινείται μόνο προς εκεί που του δείχνει το δάχτυλο, απλά αναλώσιμα στρατιωτάκια μιας σύνθετης αλήθειας.

Κι όποιος έχει στη διάθεσή του άβουλους στρατιώτες, μπορεί ν’ αρχίσει τον πόλεμο, όποτε του κάνει κέφι. Προσοχή και σύνεση, ενδοσκόπηση και θάρρος, ψυχραιμία κι αλήθεια είναι τα συστατικά του ελεύθερου ανθρώπου που θέλει και κάνει τα πάντα, για να είναι ελεύθερος ή έστω να είναι στο δρόμο, για να απελευθερωθεί. Αν ο ίδιος δεν τολμήσεις να πλεύσεις σε ωκεανούς ελευθερίας, τότε κάποιος άλλος θα φροντίζει να χτίζει γύρω σου τα τείχη της πνευματικής σου σκλαβιάς.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.