ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΑΛΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

otan-o-gaidaros-petaeiΣάλος προκλήθηκε, προ ημερών, από τις δηλώσεις του Υπουργού Επικρατείας και στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα, Νίκου Παππά, με τις οποίες έθεσε καθαρά θέμα κομματικής πειθαρχίας, για την ψήφιση της επικείμενης συμφωνίας, για τους βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝ.ΕΛΛ. Η συγκεκριμένη δήλωση προξένησε την δυσαρέσκεια (σε πολλές περιπτώσεις επιφανειακή) στην κομματική βάση του κυβερνώντος κόμματος. Πλησιάζει η ώρα που οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ θα τοποθετηθούν στο κατά πόσον η συγκεκριμένη συμφωνία αποτελεί συνέχεια των καταστροφικών πολιτικών των προηγούμενων εξουσιαστικών διαχειρίσεων.

Αυτά όλα βέβαια ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας ή της φαντασίωσης, επειδή, δεν πρέπει να παραβλέπουμε το γεγονός πως ο ΣΥΡΙΖΑ στην ουσία έχει απόψεις και λογικές ταυτόσημες με του λενινισμού, όπως αυτή του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού», σύμφωνα με τον οποίο το δημοκρατικό σκέλος αυτής της οργανωτικής μεθόδου αναφέρεται στην ελευθερία των μελών του πολιτικού κόμματος να συζητούν και να ανταλλάσσουν απόψεις γύρω από θέματα σχετικά με την πολιτική και τον προσανατολισμό του κόμματος, αλλά όταν η απόφαση του κόμματος οριστικοποιείται από την πλειοψηφούσα δύναμη, αναμένεται από όλα τα μέλη να υποστηρίξουν αυτήν την απόφαση. Η τελευταία παράμετρος εκφράζει το συγκεντρωτικό σκέλος της μεθόδου. Όπως το διατύπωσε ο Λένιν, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός έγκειται στην «ελευθερία συζήτησης, ενότητα δράσης». ( Λένιν, Αναφορά στο Κογκρέσο Ενότητας του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, 1906)

Συμπερασματικά, οι μέθοδοι και οι προσεγγίσεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δεν παρουσιάζουν διαφορές από τις μεθόδους άλλων κομμάτων. Ο «σταλινισμός» (κατά βάση, όμως, λενινισμός) των διαγραφών όπως ίσχυσε στο ΚΚΣΕ της πάλαι ποτέ κραταιάς Σοβιετικής Ένωσης και όπως τον αντέγραψαν τα κόμματα (όλης της γκάμας του λεγόμενου δημοκρατικού και μη τόξου) συνεχίζει να τυγχάνει πρακτικής εφαρμογής, φθάνοντας μάλιστα σε σημείο εκείνοι που υπέγραφαν άνευ όρων μνημονιακές διατάξεις να προτείνουν «Ψήφο κατά συνείδηση», για τη ΝΔ, απέναντι στη συμφωνία.

Ο πρώην πρόεδρος της Βουλής Βαγγέλης Μεϊμαράκης, σε δηλώσεις του, πάλι, ανέφερε ότι «το να υποστηρίζεις δημοσίως ότι θα ψηφίσεις τη συμφωνία άνευ όρων και χωρίς να την έχεις δει, άθελά σου αδυνατίζεις τη διαπραγματευτική θέση της χώρας» και ζήτησε η συμφωνία να έχει φιλελεύθερο προσανατολισμό, δηλαδή να μην υπάρχει φορολογική αφαίμαξη του ιδιωτικού τομέα για να φτιαχτεί μεγάλο και σπάταλο κράτος.

Από την άλλη πλευρά ο συγκυβερνήτης Π. Καμένος έτρεξε να διασφαλίσει την πολιτική νηνεμία δηλώνοντας ότι «αποτελεί πατριωτικό καθήκον η ψήφιση της συμφωνίας, και ιδιαίτερα από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός ανέλαβε προσωπικά τη διαπραγμάτευση διασφαλίζοντας τη λαϊκή εντολή»
Όμως, η κομματική πειθαρχία αποτελεί, στο πλαίσιο του σύγχρονου κοινοβουλευτισμού, επακόλουθο της κομβικής θέσης των πολιτικών κομμάτων για τη λειτουργία της εξουσιαστικής επιβολής. Η συνταγματοποιημένη αρχή της ελεύθερης εντολής, όπως συμπληρώνεται με την αρχή της ασυλίας και του ακαταδίωκτου και μια σειρά ασυμβιβάστων, συνιστούν (υποτίθεται) εγγύηση και δικλείδα ασφαλείας απέναντι στην κομματική αυθαιρεσία. Στην πραγματικότητα αυτά είναι λόγια του αέρα. Στο πλαίσιο αυτού του θεσμικού ρόλου του βουλευτή, ο “πολιτικός κανόνας” της κομματικής πειθαρχίας συμπληρώνεται από τη νομικά κατοχυρωμένη αρχή της ελεύθερης εντολής, παρέχοντας στον βουλευτή την δυνατότητα, με γνώμονα την αξιοπιστία των πολιτικών θεσμών, να αναλάβει την ευθύνη τής διαφωνίας του έναντι του κόμματος ή της κοινοβουλευτικής ομάδας που ανήκει, αλλά (και το κυριότερο) να συμφωνήσει με αυτούς γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια την «λαϊκή εντολή».
Όταν, λοιπόν, φθάσει στη Βουλή για ψήφιση το μνημόνιο, με την ετικέτα της συμφωνίας, είναι φανερό πως οι περισσότεροι από αυτούς που διαφωνούν (στο πλαίσιο της «πολυμορφικής δημοκρατικής έκφρασης» του νέο-λενινιστικού κομματικού μοντέλου θα το υπερψηφίσουν. Βέβαια, για λόγους διατήρησης των αυταπατών στο άμοιρο κομματικό και εκλογικό κοπάδι κάποιοι θα καταψηφίσουν. Τα κουκιά, όμως, θα μετρηθούν στα παρασκήνια προκειμένου να διατηρηθεί η «δεδηλωμένη», δηλαδή η πλειοψηφική στήριξη της κυβέρνησης να προέρχεται από τους βουλευτές του κυβερνώντος αριστερο-δεξιού σχηματισμού. Πολιτική γαρ.

Το προχώρημα της εξουσιαστικής επιβολής εγκολπώνει όλες τις συνισταμένες που έλκονται από την πολιτική και ενίοτε την χρησιμοποιούν. Γι’ αυτό, όσοι μένουν μακρυά από την διάβρωση των πολιτικών τεχνικών θα μπορούν να κρατούν στο ακέραιο την αναρχική ιδέα.

Δημοσιεύθηκε από Μ.
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.