V for Venceremos…

v1Είχαμε επιχειρήσει, κατά την προεκλογική περίοδο, σε κείμενο (anarchypress – «το δούλεμα πάει σύννεφο») να σκιαγραφήσουμε το ρόλο των «Γερμανόφιλων δεξιών» και των «Αμερικανόφιλων αριστερών» για τη δρομολόγηση εξελίξεων, τόσο στον Ελλαδικό όσο και στον Ευρωπαϊκό χώρο. Καθώς, τα συμπεράσματα εκείνης της ανάλυσης, κατά τη γνώμη μας, δεν έχουν σήμερα αναιρεθεί, χρήσιμο είναι να τα ξαναδούμε υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων σχετικά με τη «σκληρή» και «νικηφόρα» διαπραγμάτευση που διεξήχθη μεταξύ του Ελληνικού κράτους και των δανειστών.

Ο λόγος για να επιμείνουμε σε κάτι τέτοιο έχει σχέση με τις κοινωνικές συνθήκες που αναμένεται να διαμορφωθούν μέσα στον τρέχοντα και επόμενο χρόνο και οι οποίες, στο τέλος, αναμένεται να διαψεύσουν τους ελπίζοντες έστω σε κάτι λίγο καλύτερο, με τρόπο μάλιστα μη τετριμμένο και αναμενόμενο. Οι νέοι διαχειριστές κινούνται προς παγίωση και εξέλιξη των αποτελεσμάτων που καθιέρωσαν οι προηγούμενοι αλλά περισσότερο πονηρά. Το να καλεί μια κυβέρνηση σε μαζικές διαδηλώσεις υπέρ της, στο όνομα μιας «πανεθνικής» προσπάθειας απέναντι στους «εχθρούς», ασφαλώς είναι κάτι το πρωτοφανές, τουλάχιστον μεταπολεμικά, και δίνει τη διάσταση της επιδιωκομένης συνενοχής του κοινωνικού χώρου σε σχεδιασμούς που τελικά θα αποβούν εναντίον του. Έχει σημασία, λοιπόν, να βεβαιωθούμε πως η κατανόηση των τεκταινόμενων είναι επαρκής. Οι φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις, πάντως, δείχνουν την εικόνα του επιθυμητού είδους των διαδηλώσεων από εδώ και εμπρός. Βεβαίως, όπως πάντα, όταν οι επαναστάτες καταλαμβάνουν την εξουσία (έστω κι αν αυτή, στην ουσία, τους παραχωρείται) περαιτέρω αμφισβήτηση της εξουσίας – συγνώμη, της επανάστασης – δεν μπορεί να υπάρχει.

 

Α) Η παράσταση

Ας ξεκινήσουμε σημειώνοντας πως η προηγούμενη κυβέρνηση στην ουσία αποσύρθηκε από το προσκήνιο οικειοθελώς. Βεβαίως, αυτό έχει συμβεί πολλάκις, αλλά ο χρόνος στον οποίο επιλέγεται να συμβεί μια εναλλαγή στην εξουσία έχει τη σημασία του και συνδέεται με μελλοντικές δρομολογούμενες εξελίξεις. Κανονικά μόνο ως αστείο θα μπορούσε να εκληφθεί η πρόταση του Σαμαρά για τον Δήμα ως πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι σαφές πως έκανε την «πάσα» ανοίγοντας το δρόμο για τους επόμενους. Και αυτό συνέβη την ώρα που οι πάτρωνες τους από το εξωτερικό έδωσαν το κατάλληλο σήμα, αποσύροντας ουσιαστικά την υποστήριξή τους. Όλοι θυμόμαστε την τελευταία παγωμένη συνάντηση του Σαμαρά με τη Μέρκελ. Εάν υποθέσουμε πως οι Γερμανοί ήθελαν να αποφύγουν πάσει θυσία την έλευση των επόμενων και υποτιθέμενων εχθρών τους θα έπρεπε να τον υποστηρίξουν, πράγμα που δεν συνέβη. Αντιθέτως, ήδη λίγο πριν προκηρυχθούν οι εκλογές βλέπαμε μια σχετική «νηνεμία» σε ό,τι αφορά τις δηλώσεις παραγόντων του εξωτερικού, των Γερμανών συμπεριλαμβανομένων, που δήλωναν «ψύχραιμοι». Το κλίμα φόβου που συντηρήθηκε ήταν μόνο έως το επίπεδο του να κρατούνται τα προσχήματα συνέπειας σε σχέση με τις προηγούμενες πολιτικές. Οι ισχυρότερες κρατικές και υπερ-κρατικές οντότητες του εξωτερικού, με τίποτα δεν επέλεξαν τον βομβαρδισμό καταστροφολογίας του μεγέθους που έχουμε δει στις προηγούμενες εκλογικές περιόδους, όπου ακόμα και τα δένδρα θα έπαυαν να ανθίζουν εάν δεν έρχονταν οι Σαμαροβενιζέλοι και ΣΙΑ στην εξουσία. Όλοι οι εξουσιαστές αντιλαμβάνονται το πότε οι ισχυρότεροι παράγοντες τους κλείνουν το μάτι και πότε τους θεωρούν καμμένα χαρτιά.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Alexis έκανε το ντεμπούτο του στην Καισαριανή, υιοθετώντας μια επιθετική ρητορική και ενεργοποιώντας τα ιστορικά αντιγερμανικά αντανακλαστικά των Ελλήνων. Ρητορική την οποία ακολούθησε κατά πόδας και ο Varoufakis ο οποίος όργωσε κυριολεκτικά την Ευρώπη θυμίζοντάς μας παραδόξως τον κολλητό του τον Giorgakis που προ των μνημονίων και πάλι όργωνε την Ευρώπη πυροδοτώντας τις εξελίξεις που σταδιακά σχηματοποίησαν μια οικονομικού τύπου δικτατορία σε όλο τον Ευρωπαϊκό χώρο με βασικά όργανα εκβιασμού το Ελληνικό και το Γερμανικό κράτος. Κάνουμε λάθος συγκρίσεις; Μα οι τωρινοί κυβερνώντες σε μια εύκολη ανάγνωση θέλουν να ανατρέψουν ακριβώς αυτά τα δεσμά στα οποία μας έβαλαν οι προηγούμενοι «δωσίλογοι» και «προδότες»… Τι σχέση έχει αυτό με αυτό που έκανε ο Giorgakis;

Έχει τεράστια σχέση και αυτό επιχειρούμε να διερευνήσουμε. Ένας σχεδιασμός που ξεκινά με έναν τρόπο δεν σημαίνει πως θα διατηρηθεί αναλλοίωτος, χωρίς όμως να αλλάζουν οι τελικοί στόχοι. Για να κρίνουμε τα βήματα από τα οποία περνά ένας σχεδιασμός θα πρέπει να έχουμε όσο γίνεται ακριβέστερη εικόνα του ποιοί είναι οι στόχοι, ποιοί είναι αυτοί που τους θέτουν, για ποιό λόγο, και μετά να δούμε ποιοί και πως πυροδοτούν και δρομολογούν τις εξελίξεις. Εάν δεν το κάνουμε αυτό, οδηγούμαστε στην υιοθεσία των εύκολων και «πιασάρικων» προσεγγίσεων που απλώς μας κάνουν όργανα του ίδιου του σχεδιασμού.

Πριν συνεχίσουμε, και για το εύθυμον της υπόθεσης, θα θέλαμε να μας εξηγήσει κάποιος νοήμων το πώς γίνεται ο μεν Παπανδρέου να έχει καταχωρηθεί στη συλλογική συνείδηση ως συνώνυμο του Εφιάλτη, ενώ ο κολλητός όλης της οικογένειας Παπανδρέου, ο οποίος εξυπηρέτησε και τους τρεις αδελφούς Παπανδρέου προ των Μνημονίων (και αυλικός της Αγγελοπούλου ο πρόγονος της οποίας ανήκε στους δωσίλογους της Κατοχής) να ανάγεται στην κατηγορία του πιο λαμπερού αστεριού και από τα «φιλικά» και από τα «εχθρικά» ΜΜΕ παγκοσμίως. Βεβαίως, οι ισχυροί έχουν τον τρόπο να πριμοδοτούν τις τρέχουσες προτιμήσεις τους, ειδικά όταν η μνήμη είναι κοντή. Άραγε οι τωρινοί διώκτες του χρέους θα ανοίξουν και το φάκελλο των Ολυμπιακών αγώνων; Δε νομίζουμε. Ειδάλλως η Αγγελοπούλου δεν θα πόνταρε στο «σωστό άλογο». Ο mister Varoufakis είναι η ζωντανή απόδειξη πως το κράτος έχει συνέχεια. Το «βαθύ» κράτος θα έλεγαν κάποιοι. Το κράτος λέμε εμείς.

Σε ότι αφορά το πέρας της λεγόμενης διαπραγμάτευσης, δύο είναι τα σημαντικά στοιχεία που μπορούμε να σημειώσουμε:

Το πρώτο είναι πως η τρόϊκα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) πλέον ονομάζεται «θεσμοί». Η ονομασία έχει τη σημασία της, η οποία προσπερνά την απλή απόπειρα ενός ευφημισμού για να τον καταπίνουν οι ιθαγενείς (Varoufakis: «οι ευφημισμοί είναι η δύναμή μας»). Δεν είναι δηλαδή μια κατάσταση «ανωμαλίας» η οποία προέκυψε στην Ευρώπη ως αποτέλεσμα μιας περιόδου «έκτακτης ανάγκης». Κατονομάζεται πλέον ως κανονικός θεσμός διακυβέρνησης της Ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας. Έχουμε, λοιπόν, ουσιαστική νομιμοποίηση της προγενέστερης κατάστασης.

Το δεύτερο είναι πως το κείμενο διαπραγμάτευσης που δημοσιοποιήθηκε επιτρέπει μια σχετική ασάφεια που μπορεί να κάνει όλους να ισχυρίζονται πως είναι νικητές. Αυτό ουσιαστικά ανοίγει το δρόμο για μελλοντικές επαναδιευθετήσεις έως και αμφισβητήσεις. Όλοι αντιλαμβάνονται πως τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι και πως το παιχνίδι μόλις (ξανα)άρχισε. Αυτό έχει τη σημασία του αν σκεφτούμε πως ο χρονικός ορίζοντας της ισχύος της συμφωνίας είναι περιορισμένος. Ευθύς εξ αρχής τέθηκε ο στόχος των 6 μηνών οι οποίοι τελικά έγιναν 4. Τί αναμένεται να συμβεί διεθνώς σ’ αυτό το χρονικό διάστημα; Το επιχείρημα ήταν να δωθεί χρόνος στη νέα κυβέρνηση να προετοιμαστεί για μια καλύτερη συμφωνία. Παράλληλα, ακούμε από τον Κρούγκμαν, γνωστό αστέρα οικονομολόγο, θιασώτη της Αμερικάνικης «μεθόδου» διευθέτησης της λεγόμενης Ευρωπαϊκής κρίσης (κούρεμα χρέους) και ουσιαστικά δημόσιο μπροστάρη της Wall Street και της FED (έχουν κι αυτοί τους «κυβερνητικούς εκπροσώπους» τους) να λέει πως δεν είναι σαφές το τί ακριβώς κέρδισε η Ελλάδα και πως από εδώ και πέρα έχει το χρόνο για να οργανωθεί καλύτερα. Προφανώς εννοεί να οργανωθεί καλύτερα στο να επιδιώξει όντως το επιθυμητό «κούρεμα» το οποίο δεν κατάφερε να κερδίσει τώρα. Επιθυμητό από τους ίδιους τους μεγαλοτραπεζίτες της άλλης όχθης του Ατλαντικού και του Ευρωπαϊκού τους παραρτήματος, της ΕΚΤ. Μια επιθυμία που εκ των πραγμάτων γίνεται επιθυμία των κατοίκων του Ελλαδικού χώρου, οι οποίοι στενάζουν από τα βάρη που τους φόρτωσαν οι πιο διάσημοι «κακοί» της Ιστορίας: οι Γερμανοί.

Πως γίνεται οι αρχιτραπεζίτες της υφηλίου να θέλουν να «κουρευτούν» τα χρέη; Γιατί με όλες τις «διευθετήσεις» που έχουν μεσολαβήσει με τα Μνημόνια, αυτά τα χρέη δεν αφορούν πλέον τους ίδιους. Αυτοί «τα πήραν» βάζοντας τους Γερμανούς να δράσουν ως κοινοί μπράβοι κοινών τοκογλύφων, υποχρεώνοντας όλους τους υπόλοιπους να πληρώσουν για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες οι οποίες υποτίθεται πως απειλούνταν από τους «μπαταχτσήδες» Έλληνες (και όχι από τους ίδιους τους τραπεζίτες-άρχοντες της Wall Street απ’ όπου –μην ξεχνάμε– ξεκίνησε μεθοδευμένα η «κρίση»). Τα χρέη αφορούν, πλέον, τα Ευρωπαϊκά κράτη, δηλαδή τα φορολογικά υποζύγια πάνω στα οποία τα κράτη αυτά επιβάλλονται. Αφορούν, δηλαδή, πλέον τις εκατοντάδες εκατομμύρια που έχουν καταταχθεί ως υποψήφιοι δουλοπάροικοι. Και τι θα συμβεί εάν γίνει το «κούρεμα»; Το είδαμε εδώ με το λεγόμενο PSI. Κατέρρευσαν τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά ταμεία με το «κούρεμα» των ομολόγων που κατείχαν. Λεηλατήθηκε δηλαδή το υποτιθέμενο «βιος» των υποζυγίων. Και τί θα κάνουν οι λεηλατημένοι; Θα αναγκαστούν να ξαναζητήσουν δάνεια, μιας και δεν έχουν άλλη επιλογή, για να επιχειρήσουν να «ανανήψουν» στο διάστημα μιας – δύο γενεών και ο κύκλος ξεκινά και πάλι. Αυτό, δηλαδή, που έγινε στην Ελλάδα, επιχειρείται ουσιαστικά να γίνει στο σύνολο του Ευρωπαϊκού χώρου, χρησιμοποιώντας και πάλι το Ελληνικό κράτος ως όργανο, το οποίο αυτή τη φορά, όμως, το εμφανίζουν όχι ως τόσο «άνδρο χαραμοφάηδων» αλλά περισσότερο ως «κολαστήριο κακομοίρηδων» που δικαιούνται κάποια ελάφρυνση.

 

Β) Ο μπράβος κι ο νονός

v2Γίνεται, λοιπόν, κατανοητή η κίνηση Ομπάμα να υποστηρίξει δημοσίως και σθεναρώς τους νέους κυβερνώντες στην «ηρωική» τους απόπειρα έναντι των «αρτηριοσκληρωτικών» Γερμανών. Η «έκπληξη» του Τσίπρα είναι «ακατανόητη». Κυβερνητικοί, ερωτώμενοι για την επιθετική ρητορική που χρησιμοποιεί η κυβέρνηση, δήλωσαν πως οι συνθήκες «έχουν αλλάξει» και πως με τη στάση του Ελληνικού κράτους μπήκαν πλέον και άλλοι ισχυροί «παίκτες» στην ιστορία, όπως οι Αμερικανοί. Αυτοί, όμως, δεν ήταν ποτέ «έξω» αλλά στην ουσία έλεγχαν το παιχνίδι στην Ευρώπη μέσω των ελεγχόμενων από τους ίδιους Γερμανών. Αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί από κάποιον, καθώς μεταξύ των δύο συντηρείται ένα είδος ψευδοαντιπαλότητας. Από το πέρας του 2ου παγκοσμίου πολέμου και δώθε, οι Γερμανοί δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν εάν δεν το θέλουν οι Αμερικανοί. Η ίδια η ευημερία τους βασίζεται στο πλεονέκτημα που τους δόθηκε έναντι όλων των υπόλοιπων σε ό,τι αφορά τον χρηματοπιστωτικό τους δανεισμό. Πλεονέκτημα που τους δόθηκε εφόσον ήταν πλέον κατάδικοί τους.

Προφανώς ήρθε η ώρα να κάνουν στην άκρη οι «μπράβοι» ώστε να έρθουν στο προσκήνιο οι «νονοί». Όταν, όμως, τα ισχυρότερα αφεντικά αποφασίζουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους, παρεμβαίνοντας ανοιχτά στις εξελίξεις, αυτό είναι σημάδι πως δρομολογείται ήδη το τέλος του δράματος με τη νίκη -φυσικά- των νονών. Οι μπράβοι τελείωσαν τη δουλειά τους, που ήταν να δέσουν τους υπόλοιπους σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, ώστε να παραδοθούν έτοιμοι για λεηλασία στο πιάτο των νονών.

Αυτό βέβαια το έχουμε ξαναδεί. Στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι ΗΠΑ και συγκεκριμένα οι κυριαρχικές τους κάστες, στις οποίες περίοπτο ρόλο είχαν ήδη από το 1913 οι τραπεζίτες, δεν μπήκαν κατευθείαν στον πόλεμο. Παρότι, στο παρασκήνιο, έκαναν τα πάντα για το ξέσπασμα του πολέμου πριμοδοτώντας τον Χίτλερ και «ερεθίζοντας» την Ιαπωνία, η απόβαση στη Νορμανδία έγινε όταν το παιχνίδι είχε σχεδόν κριθεί. Εν τω μεταξύ όμως όλη η Ευρώπη και η Ρωσία είχαν παραδοθεί στις φλόγες από τους Γερμανούς. Η καθημαγμένη Ευρωπαϊκή ήπειρος, που πλέον για να ξαναπάρει μπρος με το πέρας του πολέμου «χρειαζόταν» την κινητήριο δύναμη των δανείων, τα οποία, φυσικά, πρόσφεραν «απλόχερα» τα νέα αφεντικά της. Στα νέα αφεντικά της ανήκαν και οι τραπεζίτες της FED και νέο αφεντικό της Ευρωπαϊκής πλέον αυτοκρατορίας φιλοδοξεί να γίνει το παράρτημα που λέγεται ΕΚΤ, ελέγχοντας το δρομολογούμενο υπερυπουργείο οικονομικών της Ευρώπης.

Δρομολογήθηκε, λοιπόν, μεταπολεμικά το «Σχέδιο Μάρσαλ», το οποίο ήταν η Αμερικανική οικονομική «βοήθεια» που δόθηκε στα Ευρωπαϊκά κράτη για την ανοικοδόμησή τους. Δάνεια, δηλαδή, τα οποία χρηματοδότησαν και δημιούργησαν τις νέες κυριαρχικές κάστες της Ευρώπης και φυσικά και της Ελλάδας. Τα νέα «τζάκια», δηλαδή, που κυριάρχησαν στον πολιτικό και κοινωνικό χώρο μεταπολεμικά και βεβαίως αισθάνονταν «υποχρεωμένα» στους ευεργέτες τους. Και που τα βρήκαν τόσα λεφτά οι τραπεζίτες των ΗΠΑ για να τα δώσουν; Δεν ίδρωσαν ιδιαίτερα. Απλώς έβαλαν μπροστά τις εκτυπωτικές μηχανές. Το ζωγραφιστό χαρτί αποκτά αξία μόνον όταν υπάρχουν επαρκώς απελπισμένοι για να το ζητούν εναγωνίως υπό μορφή δανείου, και η απελπισία περίσσευε τότε στην Ευρώπη. Επιπλέον, με τα δάνεια ξεφορτώθηκαν και όλα τα χρηματιστηριακά σκουπίδια που είχαν παραχθεί με τη λεγόμενη «κρίση» του 1929. «Κρίση» μέσω της οποίας οι τραπεζίτες της Νέας Υόρκης λεηλάτησαν τον ίδιο τον κόσμο των ΗΠΑ απ’ άκρη σ΄ άκρη. Όλα τα χαρτιά χωρίς αντίκρυσμα, που είχαν παραχθεί το 1929, μεταπολεμικά έγιναν χρυσάφι πάνω στο αίμα όλου του Ευρωπαϊκού χώρου.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με τη σημερινή κατάσταση δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Τί είπε ο Τσίπρας σε ανύποπτο χρόνο το 2012; Πως η Ευρώπη χρειάζεται ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ. Και η «ιδέα» δεν ήταν δική του. Πριν απ’ αυτόν, το Αμερικάνικο ινστιτούτο Levy είχε πει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Ίδρυμα με το οποίο οι κυβερνώντες φαίνεται πως έχουν στενές σχέσεις. Η νέα υπουργός για την καταπολέμηση της ανεργίας, Ράνια Αντωνοπούλου, προέρχεται από τα σπλάχνα του ινστιτούτου. Απλώς για να αντιλαμβανόμαστε από ποιες «δεξαμενές σκέψης» καθοδηγείται η «στρατηγική σκέψη» των κυβερνώντων.

Επίσης και σήμερα, όπως και τότε, υπάρχει πολύ χρηματιστηριακό σκουπίδι που πρέπει κάποια στιγμή με κάποιον τρόπο να «διευθετηθεί». Οι ΗΠΑ κάθονται αυτή τη στιγμή πάνω σε 18 τρις χρέους. Χρέος που αυξήθηκε κατακόρυφα με τις πρώτες «διασώσεις» που έλαβαν χώρα με την έναρξη της «κρίσης» το 2008. Ο πλανήτης όλος «κάθεται» πάνω σε «εικονικό πλούτο» – μια εικονική φούσκα – αξίας τετράκις εκατομμυρίων δολαρίων. Πλούτος που δεν υφίσταται στην πραγματικότητα, εφ’ όσον το παγκόσμιο ΑΕΠ υπολογίζεται σε 50–60 τρις δολαρίων. Αυτή η ιστορία όταν έρθει η ώρα να «διευθετηθεί» –και δεν είναι τόσο μακρυά- θα κλάψει ο πλανήτης όλος. Τρις δολαρίων έχουν τυπωθεί από τη FED μετά την κρίση σε διαδοχικές «νομισματικές χαλαρώσεις». Δολάρια «φαντάσματα» που δεν τα βλέπει κανείς αλλά βρίσκονται «παρκαρισμένα» στις τράπεζες και χρησιμοποιούνται στα πλαίσια της χρηματιστηριακής αλχημείας και κερδοσκοπίας. Αυτά κάποια στιγμή ή θα πρέπει να «εξαφανιστούν» από το σύστημα με κάποιον τρόπο ή θα πρέπει να γίνουν εκμεταλλεύσιμα υπό μορφή δανείων ώστε να εμφανιστούν στην αγορά. Μέχρι τότε θα βρίσκονται παρκαρισμένα στις τράπεζες. Ο «τρόπος» είθισται ιστορικά να είναι ο πόλεμος. Ή, ίσως πάλι, η καταστροφή και αντικατάσταση του ίδιου του δολαρίου, πράγμα που σημαίνει ένα σύνολο τεκτονικών αλλαγών στην παγκόσμια διαχείριση των πραγμάτων.

Για να έχεις, λοιπόν, σχέδιο Μάρσαλ στις μέρες μας απαιτείται κάποιου είδους καταστροφή και απελπισία αντίστοιχη ενός πολέμου. Κανένας δεν ψάχνεται για δάνεια όταν είναι στα πάνω του. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή αυτού που ζήσαμε στον Ελλαδικό χώρο τα τελευταία χρόνια. Ή, έστω, χρειάζεται μια πειστική απειλή πως κάποιοι μπορούν να έχουν την ίδια τύχη εάν δεν αποδεχτούν την δρομολογούμενη Ευρωπαϊκή διευθέτηση. Διευθέτηση η οποία αλλάζει τη μεθοδολογία της κατάκτησης. Αντί να χρησιμοποιούνται τα αμιγώς πολιτικοστρατιωτικά όπλα, δίνεται βάση στα οικονομικά όπλα και στις «υποχρεώσεις» που δημιουργούν τα χρέη τα οποία θα πρέπει έντεχνα να πολλαπλασιάζονται με οποιονδήποτε τρόπο.

Ποιός θα αναλάβει να δρομολογήσει τις εξελίξεις προς αυτήν την κατεύθυνση; Οι ήρωες Έλληνες.

Αυτοί που έχουν λοιδωρηθεί, έχουν υποφέρει και αποζητούν «ανάσα», ούτε καν δικαίωση, πόσο μάλλον αποκατάσταση της ηθικής βλάβης… Αυτοί που έχοντας υποφέρει έχουν λόγο να βγαίνουν στην Ευρώπη και να απειλούν όχι τους τραπεζίτες που ελέγχουν τους μπράβους αλλά τους υπόλοιπους Ευρωπαίους εξουσιαστές ώστε αυτοί να υποχρεωθούν να κάνουν και τα υπόλοιπα τερτίπια των τραπεζιτών, ειδ’ άλλως «θα το κάνουμε Κούγκι». Αυτοί που πρώτα έγιναν θύματα στη βάση ενός σχεδιασμού που υλοποιήθηκε από τους Γερμανούς και τους ντόπιους ελεγχόμενους Γερμανόφιλους, ώστε κατ’ αρχήν να σφίξουν τα λουριά στην Ευρώπη και να υπάρξει πραγματική μετάβαση εξουσιών στο κέντρο της αυτοκρατορίας. Αυτοί που τώρα πλέον «αποκαθαρμένοι» από το μαρτύριο αισθάνονται πως δικαιούνται να γίνουν θύτες των υπόλοιπων υποτίθεται στοχεύοντας τους Γερμανούς αλλά στην ουσία ολοκληρώνοντας τον σχεδιασμό των ΗΠΑ, αυτών δηλαδή που ξεκίνησαν τη λεγόμενη κρίση.

Αυτοί που τους τρώει το φιλότιμο από τις ανιστόρητες προσβολές που δέχτηκαν από ελεεινούς προβοκάτορες και που τους αρέσει να πεθαίνουν ηρωικά γιατί αποτελεί κομμάτι της ιστορικής τους παράδοσης. Τους αρέσει να πεθαίνουν ηρωικά, ακόμα και στους δειλούς μεταξύ αυτών, έστω ως φαντασίωση. Πριν αποφασίσεις να πεθάνεις έτσι, το οποίο είναι κάτι το ευγενές, καλό είναι πρώτα να κατανοείς τι συμβαίνει και που σε πάνε «φίλοι» και «εχθροί». Ειδ’ άλλως καταχωρείσαι στην ιστορία ως ήρωας μεν, βλάκας δε. Το λέμε επειδή κάποιοι έχουν αποδείξει πως γνωρίζουν άριστα να παίζουν και να χρησιμοποιούν τις αντιθετικές πλευρές της ψυχολογίας ενός τόπου και στον πόλεμο που διεξάγεται η διαμόρφωση της ψυχολογίας είναι σχεδόν το παν, ενισχύοντας τη μια το ραγιαδισμό και την άλλη τον ηρωισμό. Επί Κατοχής υπήρξαν πάμπολλοι ήρωες, αλλά στο τέλος, όλοι μαζί, ανεξαρτήτως προελεύσεως παγιδεύτηκαν και συντρίφθηκαν με τον εμφύλιο πόλεμο. Παγιδεύτηκαν από τους ίδιους «φίλους» που μέχρι χθες τους «έσπρωχναν» ως ήρωες για όσο καιρό εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους.

Στην ουσία βοηθούν τους ίδιους τους Γερμανούς κρατιστές να ξελασπώσουν από τα εγκλήματα που διέπραξαν. Πώς; Δίνοντάς τους το χώρο να εμφανίζονται ως υπερασπιστές των συμφερόντων των υπόλοιπων Ευρωπαίων τους οποίους θέλουν να «κουρέψουν» οι «ανεύθυνοι». Δίνοντάς τους το χώρο να αποσυρθούν σιγά σιγά από το επίκεντρο γιατί τώρα που δρομολογείται η Αμερικανική διευθέτηση, αυτό θέλουν να κάνουν. Όταν έχεις διαπράξει το έγκλημα αυτό που σ’ ενδιαφέρει είναι η κάλυψη και το να μην μπορείς να κατηγορηθείς πλέον. Στο τέλος της ημέρας δεν θα υπάρχουν στο κάδρο ούτε Αμερικανοί ούτε Γερμανοί. Θα υπάρχουν, όμως, οι «ανεύθυνοι κουρείς» οι οποίοι μάλλον θα ξαναεπιστρέψουν στο ρόλο του θύματος, σε πλήρη σύγχυση και αλληλοκατηγορούμενοι επειδή για κάποιο λόγο που δεν κατάλαβαν «φταίνε». Αυτό σε κοινωνικό επίπεδο βέβαια στο οποίο για να υπάρχει έλεγχος απαιτείται η διασπορά της μεγαλύτερης δυνατής σύγχυσης. Γιατί στο πολιτικό εξουσιαστικό πεδίο, ασφαλώς θα επιχαίρουν για τον εαυτό τους (μιλάμε για όλους, «Αμερικανόφιλους» και «Γερμανόφιλους») επειδή με τις πράξεις τους, συμπληρωματικά, συνέβαλαν τα μέγιστα στην υλική και θεσμική στερεοποίηση μιας πραγματικής αυτοκρατορίας, στην οποία θα έχουν εξασφαλισμένη της θέση τους ελέγχοντας απόλυτα τον παραδοσιακά δύσκολο Ελληνικό κοινωνικό χώρο.

Όντως οι νέοι κυβερνώντες διαπραγματεύτηκαν σκληρά. Το τι ακριβώς διαπραγματεύτηκαν δεν έγινε κατανοητό. Ελπίζουμε να ξεκαθαρίστηκε και να είναι περισσότερο σαφές το ποια είναι η ευθεία γραμμή που συνδέει τον «ταξιδευτή» Γιωργάκη με τους Σαμαροβενιζέλους και τελικώς τον Alexis, και τον επίσης «ταξιδευτή» Varoufakis. Το φέουδο που λέγεται Ελληνικό κράτος ελέγχεται πολύ καλά και μπορεί να χρησιμοποιείται ως όπλο που πυροδοτεί εξελίξεις τόσο εναντίον των κατοίκων του όσο και εναντίον της υπόλοιπης Ευρώπης, πρώτα με τη «ρετσινιά» του «μπαταχτσή» και μετά με το μανδύα του δήθεν «αντιστεκόμενου». Είναι σαφές πως σε ό,τι αφορά τους Γερμανούς παρακολουθήσαμε μια ψευδοσύγκρουση. Γιατί πιστεύουμε πως η σύγκρουση δεν είχε πραγματικές διαστάσεις; Γιατί ο κρατιστής που όντως θα αισθανόταν αρκούντως γενναίος ώστε να τα βάλει με τους ισχυρότερους από αυτόν, δεν θα χρειαζόταν να γράφει χιλιόμετρα στην Ευρώπη «διαπραγματευόμενος». Θα καθόταν ήσυχα στην Ελλάδα και απλώς θα ξεκινούσε τον έλεγχο του λογαριασμού που του στέλνουν. Θα έκανε δηλαδή το «πόθεν έσχες» του χρέους και κάτω από ποιες διαδικασίες και από ποια πρόσωπα δημιουργήθηκε. Πράγματα γνωστά στους περισσότερους, βέβαια, αλλά τότε θα τα τεκμηρίωνε επαρκώς ώστε να στείλει κάμποσους στη φυλακή αποκαλύπτοντας τη διασύνδεσή τους με τους παράγοντες του εξωτερικού. Είναι τέτοιο το μέγεθος της απάτης και του εγκλήματος απέναντι σε εκατομμύρια ανθρώπους, που η απόπειρα τεκμηρίωσής του και μόνο στα μάτια όλου του κόσμου θα ήταν αρκετή για να δούμε μπροστά μας πραγματικό πόλεμο. Θα βλέπαμε τον Σόιμπλε να έρχεται «πετώντας» ο ίδιος στην Αθήνα να εκλιπαρήσει ή να απειλήσει να μην προχωρήσουν οι αποκαλύψεις που θα τίναζαν τα πάντα στον αέρα και να μην πειραχθούν οι άνθρωποι των αφεντικών, οι οποίοι και τώρα ζουν και βασιλεύουν έχοντας ήδη «ξεπλυθεί» εμφανιζόμενοι δίπλα στον Τσίπρα (π.χ. Προβόπουλος). Να μην πειραχθούν κάποιοι σαν τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ που αντικατέστησε τα «greek statistics» με τα «euro statistics»… Να μην πειραχθεί ο Προβόπουλος με την ιστορία των CDS και του T+10. Και ούτω καθ’ εξής… Θα βλέπαμε τότε κορμιά να πέφτουν. Θα βλέπαμε πιθανόν γεγονότα τύπου Σαρλί… 39 ανώτερα και ανώτατα τραπεζικά στελέχη διεθνών τραπεζικών κολοσσών έχουν «αυτοκτονήσει» τα τελευταία τρία χρόνια σε διαφορετικά σημεία του πλανήτη, δίνοντας ένα μέτρο του «κόπου» που απαιτείται για να καλυφθεί μια απάτη παγκοσμίων διαστάσεων. Πριν ακόμα αρχίσει η «διαπραγμάτευση» μάθαμε πως «αυτοκτόνησε» και ο Heinz-Joachim Neubόrger, πρώην οικονομικός διευθυντής της Siemens. Αυτός που κανόνιζε δηλαδή τις «ηθικές απολαβές» των πολιτικών στελεχών ανά την Ευρώπη παρέα με πράκτορες σαν τον Χριστοφοράκο. «Ηθικές απολαβές» που αποτέλεσαν τη βάση των Γερμανικών εκβιασμών, εφ’ όσον αυτοί κατείχαν πλέον ράμματα για τη γούνα όλων στον Ευρωπαϊκό χώρο. Αυτό από μόνο του καθιστά σαφές του πόσο αγχωμένοι αισθάνονται κάποιοι τώρα που πλησιάζει η ώρα της τελικής διευθέτησης.

Πράγματα που, βέβαια, δεν πρόκειται να συμβούν. Ούτε και μας ενδιαφέρει, γιατί έτσι δουλεύει πάντα η εξουσία. Δεν μπορεί να υπάρχει και να συντηρηθεί συμπαγής εξουσιαστική συνοχή χωρίς τη λεγόμενη διαφθορά. Το ξεκαθάρισμα του τοπίου είναι που μας ενδιαφέρει, γιατί μόνο στη βάση της αλήθειας μπορεί να επιχειρηθεί το οτιδήποτε ουσιαστικό στον κοινωνικό χώρο. Δεν είναι η διαφθορά απλώς αποπαίδι της εξουσίας, είναι συστατικό της στοιχείο. Δεν γίνεται σύγκλιση συμφερόντων χωρίς εκβιασμούς και για να υφίστανται οι εκβιασμοί η διαφθορά θα έπρεπε να εφευρεθεί ακόμη κι αν δεν υπήρχε. Λέμε απλώς το κριτήριο που θα μας έπειθε ότι βλέπουμε έναν πραγματικό ενδοεξουσιαστικό πόλεμο και όχι φούμαρα. Όσο άνοιξε ο χιλιοσυζητημένος τα τελευταία 40 χρόνια «φάκελλος της Κύπρου», άλλο τόσο θα ανοίξει – επί της ουσίας και όχι στη βάση αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων – και ο «φάκελλος του χρέους».

Ο νέος πρωθυπουργός επέλεξε ως πρώτη ενέργεια του τη σημειολογία του να επισκεφθεί τον τόπο εκτέλεσης της Καισαριανής. Εμείς θα του υπενθυμίσουμε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Δεν είναι άδικο να του το υπενθυμίσουμε, στο ίδιο Σταλινικό φυτώριο του ΚΚΕ έχουν ανδρωθεί όλοι τους. Σε καιρό πολέμου ζούμε και τώρα, ενός πολέμου που διεξάγεται όπως και τότε από τους ίδιους ακριβώς πρωταγωνιστές, με τις ίδιες ακριβώς προδιαγραφές αλλά με διαφορετικά μέσα. Τη συμφωνία που προέκυψε μετά τα Δεκεμβριανά, όταν το ΚΚΕ έχοντας κάνει τα πάντα για να «ηττηθεί» στη μάχη της Αθήνας, στη συνέχεια αποδέχτηκε με τη συμφωνία την μεταπολεμική διευθέτηση στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα «έκλεινε το μάτι» στους απλούς αγωνιστές να έχουν το «όπλο παρά πόδα» επειδή «ο αγώνας συνεχίζεται». Θα του υπενθυμίσουμε πως αυτό που πραγματικά «ξέπλυνε» τους δωσίλογους της Κατοχής από τα εγκλήματά τους ήταν ο εμφύλιος πόλεμος που επακολούθησε. Τους «ξέπλυνε» τόσο καλά ώστε εάν δεν υπήρχαν οι δήθεν «εχθροί» τους του ΚΚΕ θα έπρεπε να τους εφεύρουν.

Θ.

Από την αναρχική εφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 147, Μάρτιος 2015

Both comments and trackbacks are currently closed.