Το θηρίο μέσα μας

thirio

Δεν μπορεί να ξεγελαστεί

αρνείται να το κοιτούν

Γρυλίζει μπροστά στην ευτυχία,

Με τη βεβαιότητα ότι θα την κατασπαράξει

Στέκει βουβό μπροστά στα τσιμέντα

Που πετρογελούν.

Μένει ξέσκεπο τα βράδια,

Με τα μάτια εκείνα τα πορτοκαλί

Που αγαπούν το σκοτάδι

Και το κάνουν να έχει το πρόσωπο τού γαλαξία.

Έχει στραμμένο την καρδιά του στα σύννεφα,

Για να βαδίζει με καμάρι στη γη

Να μπορεί να γελάει με την απλότητα και την

Απελπισμένη στιγμή της ηδονής

Που δεν ξεσπάει σε πάθος,

Δεν εξυψώνεται σε μια στιγμή αδυναμίας.

Θα έρθει εκεί,

Που ένα παγωμένο συναίσθημα

Ακέραιο, σα γυάλινο κτίριο

Ατσάλινο,

Σα ματαιόδοξη καταπάτηση

Κατοικεί σε μεγάλες γκρι αίθουσες.

Θα σπάσει το αόρατο,

Θα καταβροχθίσει την αμέτοχη πλησμονή,

Θα κοροϊδέψει τους θεατές των μεγάλων δραμάτων,

Για να θυμίσει

ότι

Ποτέ δεν ξεχνιέται

Ότι

Όλα είναι μια διαφωνία

Ότι

Κανείς δε θα ’ρθει στην ώρα του.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.