1945: Η καταστροφή της Δρέσδης

dresdi1Συμπληρώθηκαν 70 χρόνια από τον βομβαρδισμό της Δρέσδης. Ήταν το τριήμερο 13,14 και 15 Φεβρουαρίου του 1945 και δύο ημέρες μετά από την συνδιάσκεψη της Γιάλτας (4-11 Φεβρουαρίου 1945), που η αεροπορία της Αγγλίας και των ΗΠΑ κατέστρεψαν την πόλη της Δρέσδης προξενώντας τον θάνατο αμάχων, των οποίων ο αριθμός υπολογίζεται στις 150.000 (πάντως, σύμφωνα με έγγραφο του Γκρόσε, Επιτελάρχη της πολιτικής αστυνομίας της Δρέσδη, οι νεκροί μέχρι τις 20 Μαρτίου 1945 ήταν 202.040 και από τις εκτιμήσεις του ο αριθμός θα πλησίαζε τις 250.000).

Θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι η πόλη είχε πληθυσμό 600.000 στους οποίους είχαν προστεθεί περίπου ένα εκατομμύριο άστεγοι πρόσφυγες, που είχαν μετακινηθεί από άλλες περιοχές λόγω των βομβαρδισμών τους από τους «συμμάχους». Παρά το ότι η πόλη είχε δεχθεί ήδη δύο αεροπορικές επιθέσεις στις 7 0κτωβρίου 1944 και στις 16 Ιανουαρίου 1945, εθεωρείτο ότι αυτές αποτελούσαν περιστασιακά συμβάντα και ότι δεν θα πραγματοποιούνταν μεγάλης κλίμακας βομβαρδισμοί εναντίον της. Σε γενικές γραμμές, η πόλη ήταν κυριολεκτικά ανοχύρωτη, αφού πολλά από τα αντιαεροπορικά της είχαν διασκορπισθεί στην Γερμανία προκειμένου να αντιμετωπίσουν άλλες ανάγκες.

Επρόκειτο για μία αδικαιολόγητη επίθεση, από κάθε άποψη, αφού ήταν γνωστό πως η Δρέσδη δεν διέθετε κάποια βασική βιομηχανία, όπως συνέβαινε με το Έσσεν και το Αμβούργο. Το δε σιδηροδρομικό δίκτυο (που υποτίθεται πως ήταν ένας από τους κύριους στόχους της επίθεσης) δεν υπέστη σοβαρές ζημιές. Αντίθετα, ήταν εκπληκτική η ακρίβεια με την οποία επλήγησαν οι κατοικημένες περιοχές της πόλης. Πρόκειται για προμελετημένο έγκλημα κατά ενός ανυπεράσπιστου πληθυσμού 1.600.000 περίπου ανθρώπων.

Σαν αποτέλεσμα των αεροπορικών επιθέσεων καταστράφηκε το 85% της δομημένης περιοχής, ενώ από την λεγόμενη παλαιά πόλη δεν απέμεινε τίποτε. Καταστράφηκαν ολοκληρωτικά 75.358 σπίτια, ενώ 11.500 υπέστησαν ζημιές.

Μέχρι και τα μέσα Μαρτίου του 1945 ανασύρονταν πτώματα μέσα από τα ερείπια, ενώ είχαν αποτεφρωθεί μαζικά, άλλα 68.650 τα οποία δεν υπήρχε δυνατότητα να ταφούν.

Κατά τους βομβαρδισμούς χρησιμοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες τόννων εκρηκτικές, εμπρηστικές και βόμβες φωσφόρου. Άνθρωποι πέθαιναν με όλους τους τρόπους: από τα θραύσματα, από τις φλόγες, από ασφυξία, από αναθυμιάσεις μονοξειδίου του άνθρακος…

dresdi2Καταστράφηκαν, 30 τράπεζες, 36 κτίρια ασφαλιστικών εταιρειών, 31 πολυκαταστήματα και μεγάλα καταστήματα, 32 μεγάλα ξενοδοχεία, 25 μεγάλα εστιατόρια, 75 δημοτικά κτίρια, 6 θέατρα, 18 κινηματογράφοι, 647 μικρότερα καταστήματα, 2 μουσεία, 19 εκκλησίες, 6 παρεκκλήσια, 22 νοσοκομεία, 72 σχολεία, 5 προξενεία (ανάμεσά τους το ισπανικό και το ελβετικό).

Ας σημειωθεί ότι μεταξύ των νεκρών ήταν 435 γάλλοι και βέλγοι εργάτες, ενώ εργατικά συνεργεία από αιχμαλώτους πολέμου είχαν πολλές απώλειες. Καθόλου παράξενο, αφού υπήρχαν 26.620 αιχμάλωτοι σε διάφορα στρατόπεδα που υπήρχαν στα περίχωρα της πόλης.

Η καταστροφή της Δρέσδης έχει ιστορικό προηγούμενο. Ήταν το 1760, εκατόν ογδόντα πέντε χρόνια πριν, όταν ο εκλέκτορας Φρειδερίκος Αύγουστος Β΄ είχε συμμαχήσει με την Μαρία Θηρεσία εναντίον τού Μεγάλου Φρειδερίκου. Ο τελευταίος εβομβάρδισε ανηλεώς την πόλη μετατρέποντάς την σε ερείπια, ο δε εκλέκτορας κατέφυγε στην Πολωνία.

Αυτό το οποίο συνέβη τον Φεβρουάριο του 1945 ήταν μία ακόμη υλοποίηση της εξουσιαστικής κτηνωδίας της οποίας ο κύριος πρωτεργάτης ήταν ο Ουίνστων Τσώρτσιλ, (χωρίς να παραγνωρίζεται η συνεργασία του Ρούζβελτ και οι προτροπές του Στάλιν)  ο οποίος μάλιστα προσπάθησε, στην συνέχεια, να φορτώσει τα βάρη αυτού του εγκλήματος κατά της ανθρωπότητος στον αρχηγό της διοίκησης βομβαρδιστικών τής ΡΑΦ, Άρθουρ Χάρις, ο οποίος όταν έλαβε για πρώτη φορά την διαταγή για βομβαρδισμό της Δρέσδης δεν μπορούσε να το πιστέψει. Αλλά τελικά εκτέλεσε τις διαταγές.

Αυτό το έγκλημα άνοιξε την όρεξη για περισσότερες δολοφονίες αμάχων. Στις 9 και 10 Μαρτίου οι Αμερικανοί βομβάρδισαν το Τόκυο με αποτέλεσμα τον θάνατο 83.793 ανθρώπων, από την βόμβα στην Χιροσίμα εξοντώθηκαν 71.379, ενώ από τον βομβαρδισμό του Ναγκασάκι δολοφονήθηκαν 73.884 Ιάπωνες.

Εννοείται πως δεν πρέπει να λησμονούνται τα εγκλήματα που διέπραξε το ναζιστικό καθεστώς. Όμως δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει πως και η «άλλη πλευρά» δεν υστέρησε σε αυτόν τον τομέα, επομένως ούτε εδώ θα πρέπει να υπάρχει λήθη, είτε πρόκειται για μαζικές δολοφονίες αμάχων, είτε για τους βιασμούς εκατοντάδων χιλιάδων Γερμανίδων (άλλοι υπολογισμοί μιλούν για περισσότερους από ένα εκατομμύριο) από τον ρωσικό και τον αμερικανικό στρατό, καθώς και για τις εν ψυχρώ δολοφονίες ανυπεράσπιστων ανθρώπων, από τους «απελευθερωτές».

dresdi3Ως αναρχικοί είμαστε ταγμένοι να υπηρετούμε την αλήθεια πετώντας στον σκουπιδοτενεκέ την πολιτική και τις σκοπιμότητες, που προκύπτουν από την εφαρμογή της. Κάθε κράτος είναι εγκληματικό και οι υπηρέτες του ασχέτως του αν ονομάζονται Χίτλερ, Στάλιν, Τσώρτσιλ, Ρούζβελτ, Τρούμαν ή έχουν οποιοδήποτε άλλο όνομα, είναι ταγμένοι να υπηρετούν την τυραννία. Δεν στεκόμαστε στον ακριβή αριθμό των ανθρώπων που εξοντώθηκαν, αν δηλαδή ήταν 100, 150, 200 ή 250 χιλιάδες (πάντως, όπως αποδεικνύεται από τα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, δεν ήταν ούτε 20 ούτε 25 χιλιάδες, αλλά κατά πολύ περισσότεροι). Άλλωστε, στους σκοτεινούς καιρούς το έγκλημα συγκαλύπτεται πάντα από την άθλια λογική της αριθμητικής και των ποσοστώσεων. Για εμάς, αυτό που έχει σημασία είναι η εγκληματική, η κτηνώδης επίδειξη υπεροπλίας των εξουσιαστών εναντίον των κατοίκων μίας ανυπεράσπιστης ουσιαστικά πόλης· ένας προμελετημένος τρομοκρατικός βομβαρδισμός. Κι αυτό είναι κάτι που δεν θα πρέπει να σβηστεί από την μνήμη των ανθρώπων, επειδή επιβεβαιώνει την φύση της εξουσίας…

Ρομφαίος

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.