Bella Ciao χορεύει και η Άννα-Μαρία, Bella Ciao χορεύει και ο βασιλεύς!

konstanten-kai-MariΑχ βρε Κωνσταντέν! Τι καμώματα είναι τούτα πάλι; Συ, κοτζάμ τέως να συνεντευξιάζεσαι στους πολύφημους τους Times κι αντί να ομιλείς έξω φρενών δια τον κομμουνιστικόν κίνδυνον, που απειλεί πλέον απ’ άκρου είς άκρον άπασα την ελληνικήν επικράτειαν, να βροντοφωνάζεις, ούτε λίγο ούτε πολύ, Alexis we love you!; Τι ντροπή κι όνειδος! Θα τρίζουν ακόμη και τα κόκκαλα της μητρός σου, της Φρειδερίκης της Παρακρατικιάς, με τις πομπές σου! Καλά, ουκ αισχύνεσαι, έστω κι ολίγον, δια το ιταμόν σου ατόπημα; Τα στέμματα Κωνσταντέν μου δεν παρεΐζουν με τ’ άστρα (λέμε τώρα…) τα ερυθρά! Μα εσύ όλα τα ελησμόνησες και φιλο-συριζαϊκές «κορώνες» εκστόμισες στην φυλλάδα την αλλοδαπή. Να δώσουμε, μας είπες, στον νέο ηγέτη (εδώ γελούν και τα σαλιγκάρια…) τουλάχιστον μια ευκαιρία. Καλά, αν υποψιαστώ πως ο Καμμένος είναι η αιτία που «υποφέρεις» γλυκά για το μέλλον της τρικολόρε (κι ολίγον ψεκασμένης) κυβέρνησης, τότε το επίθετό του σου αξίζει να το κάνεις χάρη!

Ας συνοψίσουμε το λοιπόν: ένας τέως βασιλιάς και πρώην, βεβαίως, αρχιστράτηγος του «κομμουνιστοφάγου» ελληνικού στρατού αναγνωρίζει ως ηγέτη έναν πρώην κνίτη και νυν πρωθυπουργό της «αριστεράς και της προόδου» και μάλιστα μας ζητά να του δώσουμε και μια ευκαιρία! Κι εγώ, άρτι αφυπνισμένος απ’ τον υπονόμιο λήθαργο μου, αναρωτιέμαι πότε πρόλαβαν να μπερδευτούν οι άκαπνοι τσεγκεβάρες με τις κυρίες επί των τιμών και τα λάγνα θερινά ska-parties με τ’ αυστηρά βαλς σε μπαρόκ αίθουσες; Μήπως φταίει που παρακοιμήθηκα; Ή μήπως, για όσους δεν παραμυθιάζονται από δήθεν «ιδεολογικές διαφορές», η πολιτική απλώς έχει πολλά ποδάρια, δεξιά κι αριστερά, είτε με βαρύτιμα σκήπτρα είτε άνευ γραβάτας κι αστραφτερής λιμουζίνας; Και μετά υβρίζουν εμένα που διαβιώ εντίμως κι αξιοπρεπώς στους υπονόμους∙ χίλιες φορές βρωμοπόντικας πολύτριχος παρά πολιτικός!

Α, ρε Κονσταντέν! Μια φορά κι έναν καιρό, όταν ήσουν ένας παίδαρος ολυμπιονίκης, χόρευες γιάνκα κι έτρωγες φασολάδες με τους ιστιοπλόους συναθλητές σου, να δείξεις στο popolo πόσο απλός και καταδεκτικός είσαι. Τώρα στα γεράματα, τι τα θέλεις τα bella ciao; Να σου ξεκολλήσει καμιάν ώρα και το νεφρί απ’ το χοροπηδητό; Αλλά κάτι περισσότερο θα ξέρεις εσύ από εμέ, ένα τρωκτικό της συμφοράς. Άλλωστε, όπως έλεγε κι ο μαρκήσιος ντε λα Φρομάζ, ένδοξος πατήρ μου, στην πολιτική κανείς δεν χαρίζει ποτέ τίποτα. Καλή τύχη λοιπόν Κοκέ. Άντε και με τζίβες!

Πόντιξ ο Σισσύφιος

Both comments and trackbacks are currently closed.