Στα χρόνια του εναλλακτικού φιλελευθερισμού

enal filelΤο ’πα στην ουρά μου, για να το πιστέψω. Τα αποτελέσματα απέδωσαν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, που αναδύθηκε από τις στάχτες του Δεκέμβρη του 2008 ως «μεγάλη δύναμη», που συζητάει ισότιμα στα πολιτικά τραπέζια, για να υποσχεθεί «καλύτερους» μνημονιακούς ή αντιμνημονιακούς όρους σκλαβιάς. Και πριν Αλέξης λαλήσει τρεις, κείμενα όπως αυτά του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα ήδη είχαν σπεύσει να δηλώσουν τι θα είναι το κίνημα (εν τω συνόλω του, συμπεριλαμβανομένου και του Αναρχοαντιεξουαστικού «χώρου») και ποιες θα είναι οι ενέργειές του στο εξής.

Το κίνημα, λοιπόν, θα «μετασχηματιστεί» εν ολίγοις (λες και δεν είναι ήδη) σε ένα θεσμοθετημένο όργανο, που θα εμφανίζεται σε διάφορες εναλλακτικές μορφές (συνελεύσεις, καταλήψεις, σωματεία κλπ.), θα φέρει τη μάσκα της όποιας «αντίδρασης» στην αριστερή κυβέρνηση, αλλά θα δίνει κι ένα ορισμένο πολιτικό ραντεβού για πορείες-παραστάσεις, που θα βαυκαλίζονται αγρίως ότι σε κάτι αντιδρούν, θα ισχυρίζονται ότι κάτι διεκδικούν, θα ανταμείβονται με μερικά ψιχία, αλλά –το σπουδαιότερο– θα κρατούν τις «μάζες» ήσυχες και συγκρατημένες. Οι κάθε είδους πορείες θα έχουν κάτι τις παραπάνω από την ένταση του Αγγελοπουλικού Θιάσου. Τα περιφερόμενα πολιτικά μπουλούκια, μάλιστα, δε θα ζουν τόσο φτωχικά και κατατρεγμένα, όπως τα αληθινά θεατρικά μπουλούκια. Θα περιοδεύουν πάνω στις ήδη κουρασμένες ελπίδες και θα ασελγούν οικονομικά και κοινωνικά πάνω σε κάθε έννοια αξιοπρέπειας και ευαισθησίας. Μου τα έλεγαν και δεν τα πίστευα! Και να που τώρα θα ξαναζήσουμε ιστορίες από του υπονόμους…

Αναρωτιόμουν: ποια είναι τέλος πάντων, αυτή η νεολαία, που κάνει κριτική και έφερε την εναλλακτική επιχειρηματικότητα σε αριστερή ρότα; Η μόδα, το στυλ σε συνδυασμό με την πολιτική δημιούργησαν ήδη ένα εκρηκτικό μείγμα του πολιτικά αγουροξυπνημένου χίπστερ-ψηφοφόρου. Κάπου, λοιπόν, μεταξύ πληκτρολογίου, δεύτερου εσπρέσσο και τρίτης (μα ουχί φαρμακερής) απόπειρας για νέα επιχειρηματική δράση, επιδοτούμενη από το πιο «ψαγμένο» οικονομικό πακέτο, μέσω μιας μικρής τρύπας των ευρωπαϊκών κονδυλίων, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα να εκφραστεί με την ψήφο του. Ήρθε η ώρα της νεότητας και της καινοτομίας. Η ελπίδα πια είναι εδώ. Η επιχειρηματικότητα στο μεγαλείο της. Οι νέες ιδέες και η δημιουργικότητα που μεταφράζεται σε χρήμα και βεβαίως σε κολοφώνες δόξας, σε συνδυασμό με έναν πλήρη ψηφιακό εξοπλισμό φτιάχνουν το πολιτικό μέλλον που επέλεξαν τα, σημερινά πλέον, αφεντικά δια ολίγους κι εκλεκτούς πολίτες-πελάτες. Όμως, μαζί με το τυρί, βλέπω εμπρός μου και τη φάκα, τόσο εμφανή όσο δέκα κιλά αλεύρι πασπαλισμένα στον σωρό της καρβουνόσκονης.

Πλέον η εξουσία πρέπει να έχει ένα πιο ανεκτό πρόσωπο, όχι σαν το αγέλαστο του Σαμαρά, αλλά κάτι σαν το αδέξιο με τα σπαστά αγγλικά του Αλέξη. Η εξουσία οφείλει να έχει πιο συμπαθητικό προσωπείο, μια μορφή που θα μοιάζει στην εναπομείνασα νεολαία που πρέπει να κυβερνηθεί. Μια όψη που θα σε κάνει να νoιώθεις ότι υπάρχει κάποιος εκεί πάνω που σε σκέφτεται. Στην παρούσα φάση, αυτό είναι το πρόσωπο που φιλοδοξεί ν’ απορροφήσει το ωστικό κύμα μιας ενδεχόμενης κοινωνικής έκρηξης. Όταν γεράσει κι αυτό το μοντέλο, τότε θα ξανά-εμφανιστεί το παλαιό και δοκιμασμένο, του αυστηρού αγέλαστο ταγού ή κάτι άλλο. Κι οι εκλογές συνεχίζονται….

Πόντιξ ο Σισσύφιος

Both comments and trackbacks are currently closed.