Salvador Gurucharri (Salva)

salvaΗ απότιση σεβασμού σε ένα πρόσωπο δεν είναι κάτι που γίνεται από αναρχικούς. Όχι απλά επειδή έχουν αλλεργία στις ιεροτελεστίες, αλλά επειδή επίσης προτιμούμε να είμαστε ίσοι με όποιον ερχόμαστε σ’ επαφή. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που κάποιος σύντροφος, άντρας ή γυναίκα, μας αφήνει, νοιώθουμε κάπως ορφανοί και είναι απλά φυσιολογικό να το εκφράζουμε και να θέλουμε να μοιραστούμε τη θλίψη μας για το χαμό του/της και τη μνήμη που αφήνει ο απών σύντροφος σε μας. Η μνήμη αυτή είναι αρκετά ψυχρή, αλλά σχεδόν πάντα είναι δεμένη με τον αγώνα για τον οποίον δεσμεύτηκαν οι αναρχικοί, ανεξάρτητα από τις συνθήκες που επικρατούσαν κάθε φορά.

Ο Salvador Guruchari είναι μια τέτοια περίπτωση. Ήταν απλά ο Salva, από τότε που οι παραξενιές της ζωής και ο αγώνας ενάντια στη δικτατορία του Φράνκο μας έφερε σε επαφή στις αρχές της δεκαετίας του ’60 του «περασμένου» αιώνα. Ήταν ένας από ’μας…

Ήταν το 1956 όταν ο Salva προσχώρησε στη CNT και FIJL Λονδίνου. Από τότε και μετά, ανέπτυξε μία συνεχή δραστηριότητα, έτσι δε μας εκπλήσσει που συμμετείχε ενεργά στη διαδικασία επανένωσης της CNT που κορυφώθηκε στο συνέδριο που έγινε το Σεπτέμβριο του 1961 στη Λιμόζ (Γαλλία), όπου αποφασίστηκε ότι θα στήνονταν μια οργάνωση αντιμετώπισης της δικτατορίας του Φράνκο. Η μυστική αυτή οργάνωση έγινε γνωστή ως Defensa Interior (DI).

Ο λόγος που συναντηθήκαμε στο Λονδίνο μετά από μερικές ημέρες ήταν ότι και οι δύο στηρίζαμε τις αποφάσεις που υιοθετήθηκαν στο συνέδριο, που η FIJL υιοθέτησε ως δικές της, ειδικά σε ό,τι αφορά στη DI, για την οποία η FIJL ασκούσε πίεση για κάποια χρόνια.

Ό,τι ακολούθησε έχει επανεκτιμηθεί από πολλές οπτικές. Θα πω μόνο ότι η σχέση με τον Salva όπως και με άλλους νεαρούς συντρόφους της FIJL, άντρες και γυναίκες, ήταν κρίσιμη στην απόφασή μου να συμφωνήσω, να προσχωρήσω στη DI, να αναχωρήσω για το Μεξικό και να ενσωματωθώ σ’ αυτή τη «μυστική οργάνωση» το Μάρτιο του 1962. Λέω «κρίσιμη» όχι απλά επειδή όλοι εμφάνιζαν τον ίδιο ενθουσιασμό, αλλά επίσης την ίδια όρεξη για ν’ αγωνιστούν. Στην περίπτωση του Salva, ήταν επίσης η ετοιμότητά του να παρατήσει την Αγγλία για να προσχωρήσει στον παράνομο αγώνα ενάντια στο καθεστώς του Φράνκο από τη Γαλλία. Έτσι έγινε και με έναν άλλο νεαρό σύντροφο, τον Floreal Ocana (γνωστό και ως Florico), που εγκαταστάθηκε μετά στο Μεξικό. Και έτσι, εκείνη την άνοιξη θα συναντιόμασταν όλοι και θα ξεκινούσαμε να μοιραζόμαστε τα θετικά και τα αρνητικά στον παράνομο αντι-φρανκικό αγώνα μαζί με όλους τους συντρόφους από τη FIJL, τη FAI και την CNT που υποστήριζαν τις δράσεις της DI. Κατά τη διάρκεια της περιόδου του ενεργού αγώνα, ο Salva συμμετείχε ως γραμματέας της FIJL στην Επιτροπή Άμυνας του MLE (Ισπανικό Ελευθεριακό Κίνημα), μια ομπρέλα για τη CNT, FAI και FIJL, και τον Αύγουστο του 1963 συνελήφθη μετά από ένα πογκρόμ των γαλλικών αρχών στους ελευθεριακούς κύκλους στην αυγή των (φρανκικών) εκτελέσεων των νεαρών ελευθεριακών Joaquin Delgado και Francisco Granado.

Η DI αναδιπλώθηκε σημαντικά μετά το συνέδριο της CNT τον Οκτώβριο του 1963 στην Τουλούζη και η κατάσταση στη Γαλλία γινόταν όλο και πιο δύσκολη για τους νεαρούς ελευθεριακούς. Έτσι, το 1965, ο Salva και ο Antonio Ros μετακόμισαν στις Βρυξέλλες για να διαχειριστούν την Αντιπροσωπεία Εξωτερικού της FIJL από εκεί. Από τότε κι έπειτα, αυτή η Αντιπροσωπεία έπαιξε σημαντικό ρόλο στις επιχειρήσεις που διεξήγαγε η FIJL ενάντια στο καθεστώς του Φράνκο –με τη σημαία της ομάδας «1η Μάη»– μέχρι και τα γεγονότα στο Παρίσι το Μάη του 1968 τα οποία, με έναν τρόπο, οδήγησαν στην αναδίπλωση της FIJL προς το τέλος εκείνης της χρονιάς.

Μετά το θάνατο του Φράνκο το 1975, ο Salva αποφάσισε να επιστρέψει στην Ισπανία, το μυαλό και η καρδιά του τον ενέπλεξαν στη διαδικασία επαναδόμησης της CNT και του Ελευθεριακού Κινήματος γενικότερα. Δεν μπορούσε να προχωρήσει μπροστά, έως το 1976, και, όπως έχει προαναφερθεί, συντάχθηκε με τον «επίσημο» τομέα, αν και δεν συμμετείχε στο διασπαστικό 5ο Συνέδριο. Στη δεκαετία του 1990 ήταν ενεργός στην «deconfederada» (απο-συνασπισμένη) CNT της Καταλωνίας και διαχειρίστηκε τη Solidaridad Obrera μέχρι και το 1999.

Η αφοσίωσή του στη μαχητική δραστηριότητα δεν του άφησε και πολύ χρόνο για να γράψει, η γραφή και η ανάγνωση ήταν τα πάθη του. Παρ’ όλα αυτά, παρήγαγε μια πολύ ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία του Ισπανικού Αναρχισμού (Bibliography of Spanish Anarchism 1869-1975: Notes towards a Reasoned Bibliography) που δημοσιεύτηκε (στα ισπανικά) από τις Ediciones Rosa de Foc στη Βαρκελώνη το 2004. Και, μαζί με τον Tomas Ibanez, συνέγραψε το βιβλίο Libertarian Insurgency. The Libertarian Youth in the Fight against Francoism (στα ισπανικά, Editorial Virus, 2011). Σε αυτό το βιβλίο, αυτός και Tomas, βασισμένοι σε πολύτιμα ντοκουμέντα, περιγράφουν τη συνεισφορά της Ελευθεριακής Νεολαίας στον αγώνα ενάντια στο Φρανκισμό από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι τη διάλυση της FIJL το 1968. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα Γαλλικά και δημοσιεύτηκε από τις εκδόσεις Acracia το 2012.

Η πιο πρόσφατη ανάμνησή μου, έρχεται το Δεκέμβριο του 2011, όταν η Ariane και εγώ συναντηθήκαμε με τον Salva και τον Tomas σε μια αναρχική έκθεση βιβλίου στη Μαδρίτη, και οι τέσσερείς μας συμμετείχαμε στην εισήγηση του βιβλίου του Insurgencia Libertaria σ’ εκείνη την εκδήλωση, και οι οργανωτές της, με αφετηρία της εισήγησής μας, ανέπτυξαν το θέμα «Αντανακλάσεις στο Παρόν».

Ξέραμε ότι ο Salva είχε μετακομίσει στη Gerona πριν από κάποιο καιρό και εκεί έληξε και το ταξίδι του. Έμαθα τα νέα πρώτα από τον Tomas και μετά από το γιο του, Felix. Εμείς, για λόγους υγείας, δεν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε την κηδεία του (τα χρόνια βαραίνουν). Αυτές οι λίγες γραμμές ας μας θυμίσουν έναν λατρεμένο σύντροφο και φίλο.

Οκτάβιο Αλμπερόλα

Μετάφραση-απόδοση:

Αναρχικός Πυρήνας ΞΑΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

 Οι αρχικοί τίτλοι των γραπτών που αναφέρονται:

Bibliografia del anarquismo espanol 1869-1975. Barcelona: Libreria la Rosa de Foc, 2004.

Insurgencia libertaria: las juventudes libertarias en la lucha contra el franquismo. Barcelona: Virus, 2010.

Une resurgence anarchiste: les jeunesses libertaires dans la lutte contre le franquisme: la FIJL dans les annees 1960. La Bussiere (Vienne): Acratie, impr. 2012.]

Πηγή: http://revistapolemica.wordpress.com/2014/05/16/

 Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 144, Δεκέμβριος 2014
Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.