Ψηφιακά Σατουρνάλια[1] 

saturnaliaΔεν είναι ένας χρόνος που έφυγε, ούτε αυτός που ήρθε. Είναι μια ακόμη μέρα, που μας διασχίζει και τη διασχίζουμε. Οι ευχές εύκολα ξεστομίζονται κι εμείς δεν είμαστε τόσο των ευχών, όσο της τόλμης να θέτουμε στόχους και ν’ αγωνιζόμαστε για την πραγματοποίησή τους. Ελπίζουμε, λοιπόν, να βρισκόμαστε όλοι, όσο περνάει ο καιρός, άλλη μια μέρα πιο κοντά στην ελευθερία, στη δημιουργία και την αλληλοκατανόηση. Κάθε στιγμή που περνάει, να γινόμαστε και πιο πλήρεις της ζωής που ζούμε.

Κι αυτή είναι μια ευχή, που ενέχει και τις ευθύνες της. Δεν είναι αρκετό να ξέρουμε τι είμαστε ικανοί να κάνουμε, χρειάζεται να βλέπουμε και τις δυνατότητές μας. Οι ικανότητες είναι απλώς ένας τρόπος. Ο καθένας έχει τον τρόπο του να ζει και να δημιουργεί, όπως και να καταστρέφει. Δεν είναι, όμως, το ζήτημα αν είμαστε ικανοί στα λόγια ή επιδέξιοι στα χέρια. Χρειάζεται να ξέρουμε ποιες είναι οι δυνατότητές μας, τι μπορούμε να γίνουμε, τι καταφέραμε ν’ αποτινάξουμε απ’ όσα μας φυλακίζουν, προς τα πού στρέφουμε αυτή τη δυναμική της ζωής μας. Αν οι ικανότητες του καθενός απλώς γεμίζουν την κοιλιά ή το κρεβάτι του, τού δίνουν αυταξία εντός των κοινωνικών τειχών, τότε τα πράγματα είναι εύκολα. Η εξουσία τον επιβραβεύει για τα όποια προσόντα του και όλοι μένουν ήσυχοι και ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους για τη «σπουδαιότητά» τους.

Εύκολα, έτσι, τα ταλέντα επικυρώνονται με ένα χαρτί, μια σφραγίδα, έναν αριθμό, εύκολα αποδίδεται η ταυτότητα σ’ αυτόν που «αξίζει περισσότερα». Κι έπειτα οι περιούσιοι νιώθουν αδικημένοι που δεν έχουν αυτά τα περισσότερα, γιατί αυτοί είναι κάτι άλλο κι άλλα τους πρέπουν. Κι όμως, μπορεί να έχουμε ικανότητες –ποιος δεν έχει;-, αλλά καμιά ουσιαστική δυνατότητα. Η θέλησή μας ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, να προσφέρουμε και να μοιραστούμε, ν’ ανοίξουμε ένα νέο μονοπάτι για την ελευθερία του πνεύματός μας, να είναι συγχρόνως μηδαμινή.

Κανείς δεν μπορεί να μας χαρίσει την ελευθερία. Χρειάζεται αντοχή και δύναμη, για να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι διαφορετικός και διαφορετική και να μην τρομάξεις. Οι άνθρωποι που διψούν για ελευθερία δε σταματούν να παρατηρούν τα πάντα, έρχονται αντιμέτωποι με κάθε μορφή καταπίεσης κάθε στιγμή. Μπορείς να κάνεις μια ευχάριστη ζωή, χωρίς να συγκρούεσαι, χωρίς ν’ αναμετράς τις δυνάμεις σου, κρυμμένος και κρυμμένη πίσω από «ευτυχή» ψεύδη και ωραίες επικαλύψεις. Οι δυνατότητές σου αφήνονται αποκοιμισμένες κάπου στο βάθος του μυαλού σου. Εύκολα ο καθένας γίνεται ό,τι θέλουν οι άλλοι, ανώδυνα αποδεκτός, θαυμαστός και επιβραβευμένος για τις ικανότητές του. Εύκολα καθείς εκστομίζει τις κριτικές του σ’ όσους δεν σπεύδουν να τον απελευθερώσουν. Εύκολα τους ζητά αποδείξεις, γιατί οι άλλοι –ποτέ οι ίδιοι– οφείλουν να είναι σωτήρες ή τίποτε. Θα κοιτάξουν όλοι με απόλυτη ψυχραιμία, χωρίς να σπάσουν ούτε νύχι, τα χέρια των υποψήφιων σωτήρων για τα σημάδια απ’ τα καρφιά.

Η ελευθερία, όμως, δε θα έρθει ως μάνα εξ ουρανού. Θα έρθει από μέσα μας. Θα έρθει, μόλις αντιληφθούμε τα όριά μας και τα ξεπεράσουμε, τα σπάσουμε εμείς οι ίδιοι, όταν εμείς –όχι οι σωτήρες μήτε οι ήρωες– γίνουμε οι διαφορετικοί, έστω και πιο μοναχικοί, που αποζητούν στην έρημο τού πολιτισμένου τούτου κόσμου τούς άλλους σαν και μας. Τότε, ναι, θα έχουμε όχι μια, αλλά πολλές καλές χρονιές. Κι αυτό δε θα ’ναι πια ευχή.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

[1] Ούτε οι αρχαίοι έλληνες ούτε οι ρωμαίοι γιόρταζαν την αρχή του χρόνου, αλλά την αρχή κάθε μήνα. Μάλιστα, οι ελλαδικές πόλεις-κράτη δεν είχαν συμφωνήσει ούτε πότε άλλαζε ο χρόνος. Ωστόσο, ο Καίσαρας, το 48 (Παλαιά χρονολογία) καθιέρωσε για πρώτη φορά την γιορτή της πρωτοχρονιάς, προσαρμόζοντας την ήδη υπάρχουσα γιορτή των Σατουρναλίων (Κρόνια κατά τους αρχαίους έλληνες), προς τιμήν του Κρόνου-Χρόνου, κατά την οποία κι οι δούλοι μπορούσαν να διασκεδάζουν με τους αφέντες τους. Ήταν μια γιορτή, κατά την οποία η εξουσία παραχωρούσε λίγες «ελευθερίες» στους δούλους της, για να ξεκουράζονται και να συνεχίζουν τον υπόλοιπο χρόνο να την υπηρετούν.

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.