Η «ασταθής σταθερότητα» ή η «σταθερότητα της αστάθειας»

astatheiaΤο σκηνικό έχει στηθεί. Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι συμμετέχουν στις πυρετώδεις πρόβες, το κοινό υποχρεούται ήδη να στρέψει το κεφάλι και να ενημερωθεί, δηλαδή είτε να πανικοβληθεί είτε έντρομο να ζητήσει βοήθεια από τους καταστροφείς του να τα βρουν. Οι ανακοινώσεις διαδέχονται η μια την άλλη, οι βαρύγδουπες δηλώσεις το ίδιο. Οι λέξεις έρχονται να αποτυπώσουν συνεχώς μια καταστροφή που ήδη είναι τετελεσμένη, μια καταστροφή που εξελίσσεται, μια καταστροφή αναπόδραστη, μια καταστροφή διαχειρίσιμη. Η αβεβαιότητα και η σύγχυση παύουν να αποτελούν μέσο και γίνονται σκοπός.

Μέσα σ’ αυτήν την ομίχλη, οι λέξεις συναίνεση, κυβέρνηση εθνικής ενότητας, εθνική συνεννόηση μοιάζουν σαν φάρος που θα οδηγήσει το τσακισμένο καράβι σε ασφαλές λιμάνι.

Και όλοι καλούμαστε να κοινωνήσουμε τις λέξεις αυτές την ύστατη στιγμή: σωτηρία, λύση, απεγκλωβισμός, ανακούφιση.

Μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί αυτοπροβάλλονται ή αλληλοκατηγορούνται ως σωτήρες ή προδότες σε ένα δράμα, που η κορύφωση του μοιάζει να πλησιάζει και άλλο τόσο να απομακρύνεται.

Ξένοι και ντόπιοι τραπεζίτες, πολιτικοί, εκπρόσωποι επενδυτικών κεφαλαίων, συναντιούνται για να ορίσουν την αρχή, την μέση ή το τέλος μιας «διαπραγμάτευσης», που πρέπει να «τελειώσει», ή να «συνεχιστεί» αέναα μέχρι την επόμενη όξυνση της «κρίσης».

Την «τελική λύση» φαίνεται ότι μπορεί να την δώσει μόνο ένα «σιδερένιο χέρι», που παρακολουθεί αυτό το «χάος και την ασυνεννοησία», ένα «σιδερένιο χέρι» που θα κινηθεί την «κατάλληλη στιγμή». Ένα «σιδερένιο χέρι» που θα επιβάλλει τις συμφωνίες, θα εκμεταλλευθεί τις «ασυμφωνίες», θα πείσει για την «διέξοδο», και που βέβαια θα ανήκει σε έναν έμπειρο μαέστρο, που θα καθησυχάσει τα «πνεύματα»… Και αν παρουσιαστεί αυτό το «σιδερένιο χέρι»; Και πάλι όλα «καλά»…

Η κυβέρνηση ήδη μοιάζει με αντιπολίτευση και η αντιπολίτευση με κυβέρνηση, οι προτάσεις για συναίνεση και συνεννόηση μοιάζουν να παραπέμπουν σε τετελεσμένα γεγονότα, με τους κάθε λογής τεχνικούς της εξουσίας πράγματι να υπερβαίνουν εαυτούς.

Έτσι, σύμφωνα με τον βουλευτή του Σύριζα Αλέξη Μητρόπουλο, «η πρώτη έξοδος του Συριζα στις αγορές δεν ήταν αποτυχημένη», (συν. σε ρ/σ Real FM, 29-11-2014). Η συγκεκριμένη δήλωση πραγματοποιήθηκε με αφορμή την πολυσυζητημένη συνάντηση στο Σίτυ του Λονδίνου των επιφορτισμένων με τα οικονομικά στελεχών του Συριζα, Μηλιού και Σταθάκη (υπεύθυνος στον Τομέα Ανάπτυξης) με 20 εκπροσώπους και μάνατζερ των ισχυρότερων επενδυτικών κεφαλαίων αλλά και τραπεζών, μεταξύ των οποίων είναι οι: Nomura, Bank of Amerika-Merrill Lynch, Deutsche Bank, Goldman Sachs, York Capital, Wellington Capital Management, Pimco και Capital Group.

Ο Μηλιός ανέλαβε περισσότερο του Έλληνες τραπεζίτες (Greek Bankers Association) και επαφές με βάση την ακαδημαϊκή του ιδιότητα, ενώ δεν παρέλειψε να συναντήσει τον καθηγητή Οικονομικών του LSE, Κέβιν Φέδερστοουν, γνωστό για τις προσωπικές σχέσεις που είχε με τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και από την περσινή παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στο Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics σε εκδήλωση με θέμα την ελληνική κρίση και την έξοδο από αυτήν.

Και πως τα βλέπει όλα αυτά ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (αριστερή Πλατφόρμα); Μα ήδη πριν από τις συγκεκριμένες συναντήσεις είχε τονίσει με νόημα (;) ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στον τρόπο που προσεγγίζει τις συναντήσεις αυτές και στις επιδιώξεις που έχει από τις επαφές στο Λονδίνο με εκπροσώπους των ξένων funds».

Μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε ορισμένες παρατηρήσεις.

Η «έξοδος του συριζα στις αγορές δεν ήταν αποτυχημένη» σύμφωνα με τον Μητρόπουλο, που σημαίνει ότι ο Συριζα ήδη ασκεί κυβερνητική εξουσία, ήδη κλείνει συμφωνίες, ήδη διαπραγματεύεται, όχι βέβαια σε αντιθετικούς δρόμους, με την συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, αλλά συμπληρωματικά.

Ενδεικτική είναι η ανάλυση και η «βαθιά προεργασία» του θέματος από την Citigroup η οποία σε έκθεση της με τίτλο «Έξι πολύ σημαντικοί μήνες μπροστά», αναφέρει ότι «μία κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα στη διαπραγμάτευση για το κούρεμα του χρέους».

Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει, αφού αναλύει τα πολιτικά δεδομένα εκτιμώντας μεταξύ άλλων πως η συγκυβέρνηση με την ψήφο εμπιστοσύνης απλώς κέρδισε χρόνο, ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός δεν θα καταφέρει να βρει τους 180 βουλευτές που απαιτούνται για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, με αποτέλεσμα να προκύψουν εκλογές και η κυβέρνηση που θα περιλαμβάνει ή θα έχει ως κυρίαρχο κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην έκθεση τονίζεται ότι μία κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμάχων του δεν θα είναι υποχωρητική.

Από την πλευρά της η Bank of America-Merrill Lynch σημειώνει ότι: «Αναμένεται πολύ μεγαλύτερη μεταβλητότητα στους επόμενους μήνες για την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ μακριά από την τρόικα και το τρέχον πρόγραμμα. Ακόμη κι αν τελικά βρουν μια μέση λύση, αυτό θα μπορούσε να έλθει μετά από σχεδόν ολόκληρο το 2015, με τα ρίσκα να συσσωρεύονται στο μεταξύ».

Την ίδια στιγμή βέβαια «λύσεις» βρίσκονται σε διάφορα ζητήματα. 14 περιφερειακά αεροδρόμια παραχωρήθηκαν με 1,23 δις. ευρώ στην κοινοπραξία Fraport AG και Slentel Ltd. Κύριος μέτοχος της Fraport είναι το γερμανικό ομόσπονδο κρατίδιο της Έσσης (31,35%), ενώ ακολουθούν το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Έσσης (20,2%), η αεροπορική εταιρεία Lufthansa (8,45%), η αυστραλιανή επενδυτική εταιρεία Rare Infrastructure Limited (5,27%), και λοιποί μέτοχοι.

Οι λέξεις όπως είπαμε και πιο πάνω που εκτοξεύονται από τους εξουσιαστές μοιάζουν πλέον σαν το δρεπάνι πάνω από το κεφάλι ενός καταδικασμένου, που περνάει και ξαναπερνάει με δύναμη μέχρι εκείνος ή να γονατίσει ικετεύοντας ή να ουρλιάξει επιτιθέμενος.

Βασίζονται στον φόβο, που γεννάει την αδράνεια, την ηττοπάθεια, στην σύγχυση και στην αβεβαιότητα, που σπέρνουν με κάθε τρόπο σε ένα κοινωνικό χώρο που νοιώθει εγκλωβισμένος, στην «νέα κατάσταση» από την οποία η φυγή μοιάζει αδύνατη, αφού οι δυνάμεις που την επιβάλλουν φαντάζουν ανίκητες.

Όσο για την «ανακούφιση» που υπόσχεται η κυβερνώσα αριστερά είναι βέβαιο ότι όχι μόνο θα μοιάζει αλλά και θα είναι ψίχουλα, ενώ θα πληρωθεί με ακόμα μεγαλύτερο αντίτιμο: την παράδοση κάθε ελπίδας, κάθε προσδοκίας για οποιαδήποτε κίνηση αντίστασης και αγωνιστικότητας θα κρατούσε όρθιο κάθε αξιοπρεπή και με μνήμη άνθρωπο.

Συσπείρωση αναρχικών

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ. 144, Δεκέμβριος 2014

Both comments and trackbacks are currently closed.