ΠΑ.ΡΙ.ΖΑ: Για την Εν-αλλαγή

parizaΌταν ένα χρόνο πριν τις εκλογές του Οκτώβρη 1981, οι σύντροφοι του Α. Παπανδρέου στο ΠΑΚ, τον ρωτούσαν για τον διαφαινόμενο «εναγκαλισμό» με το Συγκρότημα, ο μετέπειτα πρωθυπουργός απαντούσε: «αν θέλετε να δείτε την εξουσία πρέπει να συνεργαστούμε μαζί τους». Βλέπετε το Συγκρότημα για ορισμένους «παπανδρεϊκούς» ήταν συνυπεύθυνο για τα «Ιουλιανά» και ήταν νωπές ακόμη οι μνήμες όπου οπαδοί της Ένωσης Κέντρου έκαιγαν τις εφημερίδες του ΔΟΛ στις διαδηλώσεις τους. Μαζί με τις εφημερίδες του ΔΟΛ έκαιγαν και άλλες εφημερίδες του κεντρώου χώρου, όπως την «Αθηναϊκή» και τη «Μακεδονία». Όταν αποκαλύφθηκε με φωτογραφικά ντοκουμέντα ότι οι εκδότες Λαμπράκης, Παπαγεωργίου και Βελλίδης συμμετείχαν σε παρασκηνιακές διαβουλεύσεις για την προώθηση της λύσης Στεφανόπουλου, οι οπαδοί της Ένωσης Κέντρου εξοργίστηκαν ενώ είχαν κατακλύσει την οδό Χρ. Λαδά και την πλατεία Καρύτση. Σύμφωνα με τον Α. Παπανδρέου (Η δημοκρατία στο απόσπασμα, έκδ. Καρανάση, 1974) «…με παρεκάλεσε ο πατέρας μου να παρέμβω και να καθησυχάσω τους διαδηλωτές. Πήγα στα γραφεία του Λαμπράκη και από το μπαλκόνι παρακάλεσα το πλήθος να διαλυθεί ήσυχα. Προσπαθούσαμε να αποφύγουμε ανοιχτή αναμέτρηση με τον Λαμπράκη».

Από την άλλη πλευρά και μετά την «αποστασία», οι εφημερίδες του ΔΟΛ αλλάζουν και πάλι ρότα ευθυγραμμιζόμενες στο κέντρο. Οι τρεις εκδότες, και ιδιαίτερα ο Λαμπράκης, προχωρούσαν προσεκτικά, υποστηρίζοντας στα παρασκήνια ως αναγκαίο τον συμβιβασμό/αποστασία, αλλά προβάλλοντας στο προσκήνιο τις θέσεις του Παπανδρέου, φοβούμενοι για την κυκλοφορία των εφημερίδων τους (και συνεπώς την επιρροή τους στον κοινωνικό χώρο) που είχε διογκωθεί μετά την κρίση. «Ο Λαμπράκης, που προς στιγμή υποστήριξε τους αποστάτες, εγκατέλειψε την ομάδα Βελλίδη, Κόκκα. Ο Βελλίδης θύμωσε πολύ τότε. Κράτησε λίγο παραπάνω [τη γραμμή υπέρ των αποστατών], αλλά τελικά όταν είδε το κυκλοφοριακό κόστος, ξαναγύρισε κι αυτός στην οδό της καμήλας. Υπογείως, όμως, δούλευε κατά του Γέρου». (Χρίστος Χριστοδούλου, Ο εκδότης Ιωάννης Βελλίδης. Περιδιάβαση στη ζωή του εκδότη Γιάννη Βελλίδη με οδηγό τον πιστό συνεργάτη του Λευτέρη Βοδένα, έκδ. Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη, 1999). Οι εποχές, λοιπόν, μπορεί να έχουν αλλάξει, αλλά ορισμένα πράγματα παραμένουν αναλλοίωτα. Οι διαρκείς μετατάξεις και μεταγραφές εκδοτών σε στρατόπεδα συμφερόντων έρχονται από παλιά και κορυφώνονται σε εποχές πολιτικής αναδιάταξης/ανασυγκρότησης των δυνάμεων εξουσίας.

Για τα «Ιουλιανά» έγινε γνωστό αργότερα το αλισβερίσι μεταξύ πολιτικών-βιομηχάνων-εκδοτών για την πτώση της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, παρ’ ότι «στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται αλλά δεν γίνονται, και πράγματα που γίνονται αλλά δεν λέγονται». Η επικείμενη εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας έρχεται να επικαιροποιήσει αυτή τη διαδικασία της συναλλαγής με πολλά μηδενικά, όπως και τις συνεχείς εναλλαγές στρατοπέδου από δημοσιογράφους και εκδότες. Οι τελευταίες εξελίξεις στον ΔΟΛ, με την ευρεία έννοια, λόγω της παραίτησης του Ανδρέα Ψυχάρη από βουλευτή της ΝΔ, η μεταγραφή (λέμε τώρα!) του γνωστού και μη εξαιρετέου Τράγκα στο «μνημονιακό στρατόπεδο», οι καταγγελίες της Ραχήλ Μακρή ότι οι ΑΝΕΛ δεν ήθελαν να κάνει ερωτήσεις στη Βουλή για τον Μελισσανίδη, φανερώνουν μια κινητικότητα όπου παζαρεύονται πολλά.

Αλλά, κερασάκια στην τούρτα ακόμη δεν έχουμε, και ας γινόμαστε γνώστες πραγμάτων που είναι τουλάχιστον εξωφρενικά. Όπως ότι ο Μπαλτάκος τώρα, και ο Βορίδης πρωτύτερα, ήταν δικηγόροι των κατηγορούμενων για το σκάνδαλο της Energa-Hellas Power, που αφορά υπεξαίρεση 250 εκατ. ευρώ, και οι οποίοι λειτουργούσαν όχι υπέρ του δημοσίου αλλά υπέρ των εταιρειών. Ενώ, επίσης, είναι απορίας άξιον πώς δεν προκαλείται εισαγγελική έρευνα το καλοκαίρι μετά από δημοσίευση της ταρίφας τού ενός εκατομμυρίου για την προσέλκυση ψήφων-βουλευτών για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας και αυτή παραγγέλλεται το φθινόπωρο μετά από ανάλογες δηλώσεις στελεχών του σύριζα. Βέβαια, κρατήθηκαν τα τυπικά προσχήματα, αφού στα πλαίσια της έρευνας κατέθεσαν η κυβερνητική εκπρόσωπος Σοφία Βούλτεψη, ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φώτης Κουβέλης, ο πρόεδρος ΑΝΕΛ Πάνος Καμμένος, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης, ο διευθυντής του πολιτικού γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Παππάς, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος, ο διευθυντής της κυριακάτικης Kontra News Αιμίλιος Λιάτσος και ο επιχειρηματίας Ανδρέας Μαρτίνος. Ασφαλώς η υπόθεση «κουμπαράς για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας» τέθηκε στο αρχείο.

Επίσης, το Unfollow (Αύγουστος 2014) έγραφε: «Στην πολιτική και δημοσιογραφική «πιάτσα» διακινούνται διάφορα σενάρια για τα μέσα που μετέρχεται η κυβέρνηση, προκειμένου να εξασφαλίσει τον «μαγικό αριθμό» των 180 βουλευτών. Πληροφορίες για «μικρές» και «μεγάλες εξυπηρετήσεις» σε βουλευτές. Υποσχέσεις για τη μελλοντική ανάληψη αξιωμάτων. Ιστορίες για τις «βαλίτσες» με χρήματα που είναι έτοιμες να αλλάξουν χέρια, αλλά και άλλες «δαπανηρές» μεθόδους, ικανές να «πείσουν» και τους πλέον «ανένδοτους»… Όμως υπάρχουν και άλλου είδους παζάρια. Το σκηνικό θυμίζει τις εποχές με τις «βαλίτσες» του Τομ Πάπας και τα γεγονότα της αποστασίας του 1965…Τα πολιτικά στέκια βοούν ότι αναβιώνουν μέρες του ’65 και κάνουν λόγο για «ταρίφα» ενός εκατομμυρίου ευρώ το κεφάλι». Αυτά γράφονταν προγενέστερα της εισαγγελικής έρευνας, χωρίς να ζητηθεί από τους υπογράφοντες το κείμενο να βοηθήσουν σ’ αυτήν… Άλλωστε είμαστε πεπεισμένοι ότι τόσο οι καταγγέλλοντες πολιτικοί, όσο και οι καταγγελλόμενοι, το αρχείο στόχευαν, απλά λίγη σκόνη να σηκωθεί και τίποτα παραπάνω.

Την διαδικασία φουσκώματος-ξεφουσκώματος τέτοιων θεμάτων την διαχειρίζονται με επιτυχία όλα τα πιόνια του συστήματος. Και μάλιστα πολλές φορές οι μαθητές γίνονται καλύτεροι και από τους καθηγητές τους, όπως αντίστοιχα το ίδιο ισχύει και για τους τεχνοκράτες πολιτικούς Παπαδήμο, Στουρνάρα, Χαρδούβελη. Πριν από λίγο καιρό και για μερικές μέρες έπαιξε το θέμα των καθαριστριών στην Περιφέρεια Αττικής, όπου η Ρένα Δούρου συνέχισε το καθεστώς εργολαβίας στην Περιφέρεια της. Αυτή η πληροφορία προήλθε από την ψήφιση του προϋπολογισμού της Περιφέρειας Αττικής από το Περιφερειακό Συμβούλιο. Σ’ αυτόν τον προϋπολογισμό, που σημειωτέον είναι κατά 90% ίδιος με τον προηγούμενο του Σγουρού, πέρασαν χωρίς ίχνος διαφοροποίησης οι κωδικοί για χρηματοδότηση της ΑΕΚ και του ΠΑΟ κατά 20 και 27 εκατ., αντίστοιχα. Τα ποσά αυτά έχουν χαριστεί-υποσχεθεί από τον κ. Σγουρό για την ανέγερση-επέκταση των γηπέδων, και τα εποφθαλμιούν οι Μελισσανίδης-Αλαφούζος ώστε με τζάμπα δημόσιο χρήμα να γίνουν και εκείνοι Κόκκαλης. Ειδικά για το γήπεδο της ΑΕΚ, που τόσα έχουν γραφτεί για την εμπλοκή Μελισσανίδη και τις επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια, η Δούρου άλλα έλεγε προεκλογικά και άλλα ως Αρχή. Γι’ αυτό και οι αντιπολιτευόμενοι Σγουρός και Τζήμερος δεν βρήκαν τον λόγο να καταψηφίσουν. Είναι φανερό και βέβαιο, λοιπόν, ότι την ίδια πολιτική θα ακολουθήσουν και οι ομόσταυλοί της στην κεντρική εξουσία. Το εάν μερικοί την/τον/τους πίστεψαν, πρόβλημα τους, που δυστυχώς γίνεται και δικό μας.

Όμως, δεν είναι η πρώτη φορά που στη σύγχρονη ελληνική πολιτική ιστορία η αριστερά που οδεύει για την εξουσία (στη βάση συνεργασιών ή με αυτοδυναμία) παραπλανά ή εξαπατά. Συνήθως οι περισσότεροι αναφέρονται στα συνθήματα του ΠΑΣΟΚ προεκλογικά του ’81 «έξω από ΕΟΚ και ΝΑΤΟ», ξεχνώντας να αναφερθούν στην υπόλοιπη συνθηματολογία που πολλές φορές παρέσυρε όχι ψηφοφόρους άλλων κομμάτων ή αριστερούς, αλλά και ανθρώπους που δήλωναν ότι ανήκουν στον α/α χώρο. Και εάν το ΠΑΣΟΚ αποτελεί το κατεστημένο για παραπάνω από 30 χρόνια στη χώρα, δεν εμφανιζόταν έτσι στις απαρχές της κυβερνητικής του διαδρομής. Με τα λάβαρα του Μάρξ και του Τσε, τσιτάτα για αυτοδιαχείριση και άμεση δημοκρατία και ολίγον από πατριωτισμό, κατόρθωσε –και λόγω των πολιτικών ικανοτήτων του Α. Παπανδρέου– να κυριαρχήσει σε όλα τα επίπεδα της εξουσιαστικής διαχείρισης.

Ο Σύριζα, σήμερα, έχει Μάρξ και Τσε, έχει τσιτάτα, έχει ΑΝΕΛ για πατριωτισμό, δεν έχει Ανδρέα. Ωστόσο είναι τέτοια η δυσωδία της τροϊκανής διαχείρισης που η νίκη φαντάζει, για τον σύριζα, πιο κοντά από ποτέ. Και επειδή η ιστορία σε ορισμένες της εκφάνσεις φαίνεται να επαναλαμβάνεται καλό είναι να θυμηθούμε ορισμένα στιγμιότυπα, όπως καταγράφηκαν και παρουσιάστηκαν στο «Οι κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα των αντιεξουσιαστικών ομάδων κατά την οκταετία του ΠΑΣΟΚ (1981-89)», Μανόλο, Αθήνα 1989. Γράφει λοιπόν ο Μανόλο: «Θα αναφέρω δυο περιστατικά για να καταλάβετε ότι το ΠΑΣΟΚ τότε είχε καταφέρει όχι μόνο το μεγάλο μέρος του λαού να πιστέψει τις υποσχέσεις της αλλαγής, αλλά να το πιστέψουν και άνθρωποι που ιδεολογικά δεν πίστευαν σε καμία μορφή εξουσίας, απ’ όπου και αν προέρχεται αυτή. Σημαντική πρέπει να θεωρηθεί και η προσφορά αυτών των ατόμων στην πάλη που έδινε το ΠΑΣΟΚ για την νίκη του, που του την είχαν εξασφαλισμένη. Κόσμος από τον χώρο των αυτόνομων και άλλων αντιεξουσιαστών ομάδων πήγαινε μαζί με πασοκτζήδες. Για να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό, πρέπει να σας πω ότι το Ηράκλειο τότε ήταν από τις δυνατότερες περιοχές από αυτόνομους και άτομα με μεγάλη δραστηριότητα. Είχα και ένα ζωντανό παράδειγμα που με κατέπληξε με κάποιον κάπως γνωστό μου. Αυτός είχε φυλακιστεί τρεις μήνες για αντίσταση κατά της αρχής. Άτομο του χώρου και αυτό, έλεγε, ότι το ΠΑΣΟΚ μαζί με την αλλαγή του θα φέρει και την Ελευθερία, θα αφήσει ελεύθερο το «μαύρο» και την μαριχουάνα, θα ζούμε καλύτερα, δεν θα βαράνε οι μπάτσοι τον κόσμο, ούτε θα φυλακίζουν άνθρωπο για τις ιδέες του. Γενικά, μου λέει, ο Ανδρέας είναι σαν και εμάς. Η απογοήτευση που ένιωσα από αυτά που άκουσα με έκανε να παγώσω, τον χαιρέτησα και έφυγα. Δεν σκέφτηκα τίποτα από όσα μου είπε, σήκωσα μόνο τους ώμους μου ήθελα να πείσω τον εαυτό μου ότι τελικά κανένας δεν κάνει ότι πιστεύει και ότι λέει με ειλικρίνεια και προχώρησα».

Εάν όπου ΠΑΣΟΚ βάλουμε Σύριζα και όπου Ανδρέας Αλέξης, η επικαιροποίηση μιας τέτοιας προφορικής κατάθεσης από κάποιον που κινείται στον λεγόμενο α/α χώρο δεν βρίσκεται στα όρια του φανταστικού. Δυστυχώς, μετά από τριάντα και βάλε χρόνια από το 1981, υπάρχουν ακόμη από μερικούς αυτές οι προσδοκίες και απόψεις, οι οποίες πάντα εμφανίζονται, κατά κανόνα, στα πλαίσια της προφορικής κατάθεσης, διότι όπως είναι γνωστό τα «γραπτά μένουν».

Όπως αναφέρει και ο παραπάνω συγγραφέας, τα όσα άκουσε τον έκαναν να παγώσει από την απογοήτευση. Πράγματι, είναι ορισμένες καταστάσεις που σε αδρανοποιούν μη θέλοντας να πιστέψεις ότι υπάρχουν άτομα που δεν έχουν κατανοήσει επακριβώς την θέση περί αντίθεσης σε κάθε μορφής εξουσία ή, αλλοιώς, σκέφτονται ευκαιριακά και ωφελιμιστικά. Αλλά εάν οι φίλοι μας το 1981 δεν είχαν ξαναζήσει μια σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση και αφελώς πίστεψαν σε αυτή, δεν υπάρχει σήμερα καμία αφέλεια ή μη γνώση για τις επιδιώξεις και τους στόχους των εξουσιαστών. Άλλωστε σε αυτήν την κατεύθυνση βοηθούν τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με τη πολυγλωσσία και τις αντιφατικές τους απόψεις. Δεν υπάρχει βδομάδα που να μην έχει γίνει γνωστή μια θέση στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, που αργότερα ανασκευάζεται από τα κεντρικά του κόμματος. Και το κυριότερο: η Δούρου αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για το τί διακυβέρνηση θα ακολουθήσει ο Τσίπρας στο ενδεχόμενο ανάληψης. Όπως είπαμε και παραπάνω, ο προϋπολογισμός που ψηφίστηκε είναι στο μεγαλύτερο μέρος του προϋπολογισμός Σγουρού και δείχνει τον δρόμο. Θυμόμαστε επίσης και τις πρώτες βδομάδες διακυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, όπου τα μέσα ενημέρωσης πρόβαλαν αρεστές θέσεις για το κοινό, όπως ότι τα βουλευτικά πολυτελή αυτοκίνητα θα αντικατασταθούν με απλά υβριδικά. Ενώ λίγο αργότερα αντί για υβριδικά ήρθαν οι τροϊκανές μπουλντόζες για να ισοπεδώσουν τα πάντα.

Αντίστοιχα, ας δούμε λίγο στον τομέα της τραπεζικής πολιτικής τις πρόσφατες αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πρώτα ας θυμηθούμε τι έλεγε ο Τσίπρας στους εργαζόμενους της ΒΙΟ.ΜΕ., τον Φεβρουάριο του ’13: «Στο δικό μας σχεδιασμό έχουμε τη δημιουργία δημόσιας τράπεζας ειδικού σκοπού για τη χρηματοδότηση των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Από αυτή λοιπόν τη δημόσια τράπεζα… θα εκπονήσουμε προγράμματα χρηματοδότησης των πρωτοβουλιών συνεταιρισμών εργαζομένων που προχωράνε με αυτοδιαχείριση, να πάρουν στα χέρια τους την παραγωγή». Ακριβώς τα ίδια έλεγε και ο Ανδρέας για αυτοδιαχείριση, που μετά ξεχάστηκε ή για την ακρίβεια εντάχθηκε στον ΟΑΕ (τον οργανισμό ανασυγκρότησης «προβληματικών» επιχειρήσεων, όπου τα αφεντικά ξεφορτώνονταν τις χρεωμένες τους επιχειρήσεις). Ενάμισυ χρόνο μετά από τα λόγια του Τσίπρα στη ΒΙΟ.ΜΕ διαβάζουμε την απόφαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για τις τράπεζες, η οποία έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τα site οικονομίας και αγοράς. Η bankingnews.gr, έχει τίτλο: «Ανατρεπτική και ιστορική απόφαση από τον ΣΥΡΙΖΑ – Τάσσεται κατά της κρατικοποίησης των ελληνικών τραπεζών» και υπότιτλο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ τάχθηκε κι υπέρ της διατήρησης του ΤΑΙΠΕΔ, ενώ θα μπλοκάρει την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση των ΔΕΚΟ κοινής ωφέλειας… Μία άκρως ανατρεπτική απόφαση έλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Κεντρική του Επιτροπή καθώς καταψήφισε την πρόταση για κρατικοποίηση των τραπεζών, εξέλιξη… που ουσιαστικά επιτρέπει την συνέχιση της υφιστάμενης κατάστασης στο ελληνικό banking. Είναι ανατρεπτική επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ ιδεολογικά είχε ταχθεί εδώ και χρόνια υπέρ της κρατικοποίησης των τραπεζών και προφανώς η απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής αλλάζει όλα τα δεδομένα… Με την απόφαση αυτή προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να περάσει ένα μήνυμα ότι δεν θέλει να πάει κόντρα στις αγορές, ούτε να ακολουθήσει διαφορετική πορεία από αυτή που ορίζουν οι αγορές.[…] Έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί την διεθνή τάση όπου η αριστερά αποδέχεται τον ρόλο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.[…] Ταυτόχρονα η Κεντρική Επιτροπή έλαβε απόφαση να ακυρώσει την πρόταση να καταργηθεί το ΤΑΙΠΕΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα καταργήσει το ΤΑΙΠΕΔ». Και όλα αυτά γίνονται πριν ακόμη πάρει την εξουσία, όπου είναι δεδομένο το «είπα-ξείπα» ως διαδικασία. Η στροφή στην «κανονικότητα» δίδεται ως διαβατήριο για την εξουσιοδότηση άδειας διαχείρισης του ελλαδικού χώρου.

Και όπως πάντα υπήρχαν Λαλιώτηδες για να κάνουν τη διαφορά, έτσι και σήμερα υπάρχουν οι Λαφαζάνηδες και οι λοιπές συνιστώσες για να φωνασκούν, αλλά να συμπορεύονται. Όμως, θα ήταν κρίμα να παραλείψουμε τη σχέση του dealer του life style Πέτρου Κωστόπουλου με τον Λαλιώτη και το ΠΑΣΟΚ κατά τη δεκαετία του ’80. Αγαπημένα παιδιά και τα δύο του Ανδρέα Παπανδρέου, ο δε Κωστόπουλος μάλιστα, ορμώμενος εκ Παρισίων με το διδακτορικό «Η οικονομική ανάπτυξη στην περιφέρεια του καπιταλισμού», τοποθετήθηκε από τον ίδιο τον Παπανδρέου σε υψηλή θέση στην ελληνική αποστολή στις Βρυξέλλες το 1981. Ενώ αργότερα εργάστηκε στην Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς, παρέα με τον Λαλιώτη. Όσον αφορά τον α/α χώρο, η συγκεκριμένη γενική γραμματεία προωθούσε το άνοιγμα κέντρων νεότητας σε συνοικίες της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων, χρηματοδοτούσε δράσεις που εκπορεύονταν από αυτά τα κέντρα και γενικά χρησιμοποιούσε «μαστίγιο και καρότο». Μην ξεχνάμε ότι αρχές του 1982, λίγους μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, κατεστάλησαν οι πρώτες καταλήψεις σε Εξάρχεια και Ηράκλειο Αττικής, ενώ ξεκινούσαν και οι διαβόητες επιχειρήσεις «Αρετής» στα Εξάρχεια από τα σοσιαλιστικά ΜΑΤ. Την ίδια ώρα που το κράτος εξαπέλυε επίθεση σε καταλήψεις, στέκια, πλατείες, ο Λαλιώτης και οι λοιποί φρόντιζαν να έχουν ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας με διάφορες επιτροπές όπου συμμετείχαν και άτομα από τον α/α χώρο. Και να «παράγουν» κοινωνική πολιτική…

Το ζήτημα δεν είναι ποιές πρακτικές ακολουθούν οι εξουσιαστές για να στέκονται ακλόνητοι στις θέσεις τους, αλλά πώς εμείς θα στεκόμαστε αγέρωχοι, όχι απλά σαν πρόσωπα αλλά σαν σύνολο, στα κελεύσματα της εξουσίας. Υπερήφανοι για τις ιδέες μας, τις απόψεις μας και τις πρακτικές μας… Διότι «μπορείς να ξεγελάς όλους για λίγο καιρό, λίγους όλο τον καιρό, αλλά όχι όλους όλο τον καιρό»…

Αναρχικός Πυρήνας Χαλκίδας

Από την ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.144, Δεκέμβριος 2014

Advertisements
Both comments and trackbacks are currently closed.