Ειδικοί για πάσα νόσον

Αιχμάλωτος μιας κάμαρας, του θορύβου, ένας άντραςpasa-nosos
ανακατεύει τραπουλόχαρτα. Στο ένα: «Αιωνιότητα,
σε μισώ!» Σ’ ένα άλλο: «Πόσο με λυτρώνει τούτη η στιγμή!»

Και σ’ ένα τρίτο ο άντρας γράφει: «Άφευκτος θάνατος».
Πορεύεται έτσι στο κενό του χρόνου από την πληγή του
φωτισμένος.

Yves Bonnefoy, Η αποθέωση του πραγματικού

 

Θεωρείται δεδομένο ότι για κάθε πρόβλημα, για κάθε είδους απορία, για κάθε ανασφάλεια, αλλά και για κάθε προσδοκία πολλοί, αν όχι όλοι, συντρέχουν στον ειδικό. Δεν πρόκειται απλώς για μοίρασμα ευθυνών, όπου ο καθένας ξέρει τη δουλειά του καλά και ζητάει τη βοήθεια των υπολοίπων γι’ άλλα ζητήματα. Ούτε μιλάμε μόνο για την απόλυτη εξειδίκευση και διαμεσολάβηση σε γραφειοκρατικό επίπεδο κάθε ανθρώπινης πράξης, που μετατρέπεται σε κοινωνική λειτουργία. Πράγματι, ελάχιστοι πιστεύουν σήμερα πως θα μπορούσαν να ζήσουν αρμονικά με άλλους ανθρώπους και να καλύψουν τις ανάγκες τους, εκτός κοινωνικών συνθηκών. Για το παραμικρό είμαστε εξαρτώμενοι, όχι ο ένας απ’ τον άλλον, αλλά από κοινωνικές δομές, που θα μας εξασφαλίσουν με πιστοποιητικά την ασφάλειά μας, την ποιότητα της τροφής μας, τις καλές συνθήκες εργασίας. Κι όταν δεν καλύπτονται οι ανάγκες μας αυτές παντοιοτρόπως, απευθυνόμαστε με καταγγελίες σε κάθε επίπεδο, προκειμένου οι κοινωνικές υπέρ-δομές να μας καλύψουν κάθε μας προσδοκία κι επιθυμία.

Ωστόσο, πέρα απ’ αυτές τις γνωστές διαστάσεις, που δε θ’ αναπτυχθούν περαιτέρω εδώ, η απεύθυνση στον ειδικό έχει πάρει τον χαρακτήρα της ανάθεσης∙ σε τέτοιο βαθμό, ώστε διαμορφώνει μία άλλου τύπου ανθρώπινη συμπεριφορά και νοοτροπία. Υπάρχουν ειδικοί όχι μόνο για την εκπαίδευση, την υγεία και την πιστοποίηση ποιοτικών προϊόντων, αλλά και για την διασκέδαση και τις προβλέψεις, που θα «μας αλλάξουν τη ζωή». Για την αναγνώριση ενός καλού βιβλίου υπάρχουν οι φιλόλογοι, οι οποίοι θεωρητικολογούν πάνω στην καλή λογοτεχνία. Για το καλό εικαστικό έργο, την καλή ταινία, εξ ίσου. Για την ανάλυση ενός αθλητικού αγώνα υπάρχουν οι αθλητικογράφοι, που κάνουν την μπάλα… επιστήμη. Για κάθε πράξη, υπάρχουν οι ειδικοί που κάνουν σπουδή στο πώς τελικά να μας αποδείξουν την αξία της σιωπής.

Όσο ο κοινωνικός ιστός γίνεται ακόμη πιο λαβυρινθώδης, τόσο πιο πολύ δημιουργούνται περίπλοκες διαδικασίες διαμεσολάβησης, που απαιτούν πιο ανεύθυνους, πιο άβουλους κι αναθετικούς ανθρώπους. Δεν αρκεί να κάνουμε μια πράξη, αλλά ν’ αναγνωρίζουμε και τη σημασία της, μέσα στα πολιτισμικά πλαίσια που την θρέφουν. Όταν διατηρούμε τις ανθρώπινες «επαφές» μας σε διαδικτυακό επίπεδο, όταν για κάθε μας βήμα συμβουλευόμαστε όχι μόνο μηχανές, αλλά και πλήρως εκμηχανισμένες διαδικασίες, τότε οπωσδήποτε γινόμαστε κοινωνικά αποδεκτοί από τα ήδη διαμορφωμένα πολιτισμικά πλαίσια. Είναι, όμως, αρκετή η κοινωνική αναγνώριση, για να παραμείνουμε άνθρωποι; Είναι αρκετή, για να είμαστε πλήρεις και να βιώνουμε τη ζωή μας με κάθε ελευθερία και συνειδητότητα; Προφανώς και το αντίθετο συμβαίνει. Αυτό που έχουμε στην πραγματικότητα ανάγκη δεν είναι αναγνώριση της αξίας μας, που συνήθως έρχεται ως κοινωνική καταξίωση με βάση τους εκάστοτε κοινωνικούς κώδικες συμπεριφοράς. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι κατανόηση κι αποδοχή της ύπαρξής μας απ’ όσους «μπαίνουν στον κόπο» να μας μάθουν. Αν θέλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι ανάμεσα σ’ ανθρώπους.

Χωρίς να το καταλαβαίνουμε, όλο και περισσότερο χτίζονται γύρω μας τα τείχη της πολιτισμικής «αναγκαιότητας», όλο και νέες εξαρτήσεις μας γεννιούνται και γίνονται συνήθεια, πριν καν προλάβουμε να τις επιλέξουμε. Μαθαίνουμε να μετράμε την ευτυχία με νέα μέτρα και σταθμά, να συνδιαλεγόμαστε με άλλους όρους και να συνομιλούμε μ’ άλλες διαθέσεις. Ο άλλος πάντα μένει ένας ξένος, που υπάρχει, κατά μια νοσηρή αντίφαση, για να περιβάλλει την αυταπάτη μας ότι δεν είμαστε μόνοι. Στα τσιμεντένια εδάφη της παγκόσμιας Βαβυλώνας, μόνο οι σπόροι του εγωισμού και της απόγνωσης θα καταφέρνουν να φυτρώσουν, όσο δεν κάνουμε καμιά προσπάθεια να πάρουμε πίσω τη ζωή μας.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.