Τα τρομερά παιδιά[1]

paidiaΆλλο ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή ένα παιδί που σκοτώνει. Αυτή τη φορά ο φόνος έγινε ακούσια, όταν ένα εννιάχρονο κορίτσι εκπαιδευόταν σε βαρύ οπλισμό και πέτυχε τον ίδιο της τον εκπαιδευτή, καθώς δεν μπόρεσε να ελέγξει το Uzi με το οποίο εκπαιδευόταν. Κάποιοι, ακόμη συζητούν την χρήση όπλων στην Αμερική, ενώ δεν έλειψαν κι όσοι έκαναν λόγο για τήρηση κανόνων ασφαλείας κατά την εκπαίδευση ανηλίκων σε βαρύ οπλισμό (!).

Το πιο ανατριχιαστικό «μάθημα» το πήρε το εννιάχρονο κορίτσι, που κατάλαβε με αυτό τον τραγικό τρόπο, πως όσα «συμβαίνουν» στον «κόσμο» των παιχνιδομηχανών, δεν ισχύουν στην πραγματικότητα. Όσοι μιλούν για στρατολόγηση παιδιών από φανατικούς μουσουλμάνους, ας γυρίσουν το νόμισμα κι απ’ την άλλη πλευρά. Όταν τα παιδιά εθίζονται στη βία κι εξοικειώνονται με την χρήση όπλων και μάλιστα από τόσο μικρή ηλικία, τότε το γινόμενο είναι ο πολλαπλασιασμός των δυστοπικών κόσμων. Το περίεργο δεν είναι ότι σκοτώνονται τόσοι άνθρωποι από εκούσιες κι ακούσιες εκπυρσοκροτήσεις όπλων, αλλά ότι ακόμη αυτά τα παιδιά καταφέρνουν να επιβιώσουν στον φρικαλέο κόσμο που τους ετοιμάζουν οι γονείς τους, όπου κι αν βρίσκονται ανά τον πλανήτη.

Λίγες μέρες αργότερα, πιάστηκε ο «εμπρηστής του Φλιντ» της πολιτείας του Μίσιγκαν. Ο εντεκάχρονος εμπρηστής έκαιγε διάφορα κτίρια, εγκαταλελειμμένα ως επί το πλείστον, στην πόλη Φλιντ στη διάρκεια του καλοκαιριού μαζί με την παρέα του, για να… διασκεδάσουν. Ο αρχηγός της πυροσβεστικής είπε ότι πρόκειται για «σκληρά παιδιά». Ωστόσο, σε έναν σκληρό και απάνθρωπο κόσμο, είναι λογική συνέπεια να γίνονται σκληρά και τα παιδιά του, από όλο και μικρότερες ηλικίες.

Οι πόλεμοι εντός των αστικών κέντρων μεγαλώνουν και περιλαμβάνουν κάθε είδους μάχες και κάθε είδους πολεμιστές. Κι οι μάχες αυτές δε φέρνουν ούτε το γκρέμισμα οποιασδήποτε εξουσίας ούτε βεβαίως την απελευθερωτική προοπτική, αλλά την εδραίωση νέων αφεντικών, που από μικρά τους χρόνια απονεκρώνονται, νοητικά και συναισθηματικά, και φέρουν μαζί τους, τους τάφους της παιδικής τους ηλικίας. Η ελπίδα δεν έρχεται, όταν απλώς γεννιούνται νέα παιδιά, αλλά όταν γεννιούνται εν δυνάμει ελεύθεροι άνθρωποι. Αλλιώς, αναπαράγονται διαρκώς νέοι στρατιώτες, που θυσιάζονται και θυσιάζουν, χωρίς σταματημό, στο βωμό ενός πολέμου που δε θα πάψει ποτέ.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

[1] Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος απ’ το ομώνυμο έργο του Jean Cocteau

Both comments and trackbacks are currently closed.