Η φανερή γοητεία της… κρυφής κάμερας!

Η-φανερή-γοητεία-της…-κρυφής-κάμερας!«Κάτι είναι σάπιο εις το βασίλειον της Δανιμαρκίας», μας ψιθυρίζει ο Άμλετ, λίγο πριν το κουβάρι της πολιτικής δολοπλοκίας ξετυλιχτεί μπροστά στα μάτια του θεατή ή αναγνώστη. Ο Σαίξπηρ είναι ομολογουμένως αξεπέραστος. Ωστόσο, ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας, στο εν λόγω αριστούργημα του, δεν μας ξεκαθαρίζει το αυτονόητο∙ ότι πολιτική χωρίς δολοπλοκία είναι σαν ρολόι δίχως δείκτες. Με άλλα λόγια, λοιπόν, η σύγκλιση των κατά τα φαινόμενα πάντα «αντιμαχόμενων» πολιτικών ιδεολογιών (αν και όπου υπάρχουν ακόμη τέτοιες) αποτελεί μονόδρομο για το προχώρημα των όποιων σχεδίων προωθούν τα μεγάλα εξουσιαστικά μπλοκ. Ας μην γελιόμαστε. Η πολιτική είναι ένα πεδίο εύθραυστων συμμαχιών, στο οποίο δεν αποκλείεται κανένας συνδυασμός δυνάμεων και άρα η προσέγγιση των τάδε απ’ τους δείνα δεν επιδέχεται κανέναν απολύτως περιορισμό. Και για να το θέσουμε απλούστερα, όπως το διατύπωσε προσφάτως και ένας καλός μας σύντροφος: όλοι μιλάνε με όλους, μηδενός εξαιρουμένου. 

Υπάρχουν τελικά και άλλες καταγεγραμμένες συνομιλίες του Μπαλτάκου με τον Κασιδιάρη; Είναι αληθείς οι ισχυρισμοί του Παναγιώταρου πως κουβέντιαζε με τον Βούτση; Πόσες ακόμη ακαθαρσίες χωρά ο κοινοβουλευτικός στάβλος και ποιοι είναι οι αριστεροί, δεξιοί, ακροδεξιοί και κομμουνιστές σταβλίτες, που ομόθυμα στοιβάζουν την πολιτική κοπριά με τα κομματικά δικράνια τους; Η απάντηση βέβαια είναι απλούστατη∙ δεν έχει καμία μα καμία σημασία. Μα, θα ισχυριστεί κάποιος, πως εδώ τίθεται μείζον πολιτικό ζήτημα∙ παρακολουθήσεις, πισώπλατα μαχαιρώματα,  κατάχρηση(;) εξουσίας, συμφωνίες και ρίξεις μέσα σε σκιώδεις αίθουσες. Μπορεί. Ας είμαστε όμως ειλικρινείς∙ όλα τα παραπάνω, συν άλλα τόσα και ακόμη περισσότερα δεν είναι η πολιτική; Ο θάνατος σου η ζωή μου. Σήμερα σύμμαχοι αύριο θανάσιμοι εχθροί και τούμπαλιν.

Αλλού είναι, οπότε, το ζητούμενο. Εφ’ όσον και δίχως ουδεμίαν αμφιβολία, κάθε κομματικός σχηματισμός συζητά, διερευνά και ζυγίζει τις πιθανότητές του είτε για φανερή, είτε για «υπόγεια» συνεργασία με ένα άλλο κόμμα ή πολιτικό φορέα μικρής ή μεγάλης δυναμικής, γίνεται φανερό πως τα δήθεν «αντιμνημονιακά», «συνταγματικά» ή άλλου είδους «τόξα» και λοιπές φενάκες είναι τόσο αληθινά όσο και οι πασχαλιάτικοι λαγοί.  Στο κάτω-κάτω, ως γνωστόν, όλοι συνεργάζονται με όλους στις διάφορες διακομματικές επιτροπές για τούτο και για τ’ άλλο, τα λένε σε «πηγαδάκια» στους ευάερους διαδρόμους ή πίνοντας γλυκύ βραστό στο  καφενείο της βουλής. Πολιτικοί είναι. Όσοι εχέφρονες, λοιπόν, διερωτώνται ειλικρινώς για το πώς και το γιατί καταρρέουν οι όποιες ιδεολογίες, ας έχουν κατά νου ότι οι ιδεολογίες σε σχέση με την πολιτική ήταν πάντοτε ένα και μόνον πράγμα: μια διαφορετική συσκευασία για να υπάρχει ποικιλία στο ίδιο και απαράλλαχτο προϊόν και τίποτε περισσότερο. Η εξαπάτηση σε όλο της το μεγαλείο.

Για την ιστορία κυρίως, τέτοιου είδους εφαρμογή της πολιτικής, με υποκλοπές και κρυφές κάμερες, έχουμε δει ουκ ολίγες φορές στο ελλαδικό γίγνεσθαι. Μπορούμε να θυμηθούμε με ευκολία τους Γρυλλάκηδες και Μαυρίκηδες για λογαριασμό του Μητσοτάκη, όπως και άλλες παρόμοιες υποθέσεις, που είτε πέρασαν στα «ψιλά», είτε συγκαλύφθηκαν επιτυχώς, άμα τη γεννήσει τους. Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία να επισημάνουμε, είναι πως το συγκεκριμένο «πεδίον δόξης λαμπρόν» της πολιτικής, αφορά αν μη τι άλλο, άπαντες τους πολιτικούς, που δεν φείδονται βεβαίως ανηθικότητας, ανεντιμότητας και ευτελείας, για να το χρησιμοποιήσουν. Για τα παραδείγματα, τόσο απ’ τον ελλαδικό χώρο και τον λεγόμενο δυτικό κόσμο όσο και απ’ τον πάλαι ποτέ «υπαρκτό σοσιαλισμό», ουκ έστιν αριθμός.

Τώρα, όσον αφορά το τι μέλλει γενέσθαι, ας θεωρήσουμε δεδομένο πως όποιοι σχεδίασαν μια τέτοια «μηχανή» στον Σαμαρά και στην πολιτική του συμμορία, δεν το έπραξαν ούτε εν θερμώ, ούτε φυσικά προχώρησαν σε μία τέτοιου είδους ενέργεια δίχως ισχυρές, εξουσιαστικές «πλάτες». Ένα πολιτικόν μειράκιον σαν τον Κασιδιάρη δεν θα τολμούσε κάτι αντίστοιχο ούτε στο πλέον ηρωικό του όνειρο. Άλλωστε, είναι απορίας άξιον γιατί επέλεξε ο Κασσιδιάρης να προβεί σε μια τέτοιου είδους κίνηση τώρα και όχι νωρίτερα. Οπότε, συν τω χρόνω, οι αποκαλύψεις για το ποιοι συνεργάζονται με ποιους και για το πώς διαπλέκεται η κάθε είδους εξουσία με την άλλην αναμένονται άκρως συναρπαστικές. Μολονότι βέβαια, δεν θα μας ξενίσει και το καθόλου απίθανο ενδεχόμενο η όλη ιστορία να περάσει στη λήθη διότι οι «καλοί» θα τα ξαναβρούν με τους «κακούς». Ο πανδαμάτωρ χρόνος θα δείξει.

Αντιλαμβανόμαστε βέβαια και το άγχος κάποιων «κοινωνικών» κινημάτων, εάν υπάρχουν και εφ’ όσον βγουν στο μεϊντάνι συνομιλίες συριζαίων βουλευτών με τους «τερατόμορφους» συναδέλφους τους της χρυσής αυγής. Οποία προδοσία για το αντιφασιστικό κίνημα! Το ποιος καλύπτει τελικά ποιον και γιατί είναι ένα ζήτημα με πολλούς αποδέκτες. Πάντως το παραμύθι τους, ούτε ωραίο είναι, ούτε δράκο διαθέτει…

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική Δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.
Αρέσει σε %d bloggers: