Τα ζώα που μοιάζουν με τους ανθρώπους

«Τα ζώα απ’ έξω, κοιτάζοντας από γουρούνι σε άνθρωπο και από άνθρωπο σε γουρούνι δεν μπορούσαν πια να ξεχωρίσουν και ν’ αποφανθούν ποιος ήταν ποιος!» (Τζωρτζ Όργουελ, «Η φάρμα των ζώων»)

Τα ζώα που μοιάζουν με τους ανθρώπουςΤην περασμένη εβδομάδα, μεταξύ άλλων, ψηφίστηκε και ένα νομοσχέδιο για τα κατοικίδια στα καθ’ ημάς. Δε θα παρουσιάσουμε αναλυτικά το νομοσχέδιο και τις επιμέρους διατάξεις του, δεν μας αφορά η μελέτη του νόμου. Εκείνο όμως με το οποίο αξίζει να ασχοληθούμε, κατά την άποψή μας, είναι η ουσία ενός τέτοιου νομοσχεδίου, που αντίστοιχά του ισχύουν σε μεγάλο βαθμό και εφαρμόζονται σε πολλές χώρες της Ευρώπης και του κόσμου.

Συχνά λέμε για τα ζώα και δη για τα κατοικίδια «κοίτα το, σε κοιτάει σαν άνθρωπος», εννοώντας πόσο πολύ δείχνει να σε καταλαβαίνει ή πόσο έξυπνα φέρεται. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν κατοικίδια –τα περισσότερα από τα οποία επιλέγουν να τα αγοράσουν σε υψηλές τιμές ως επί το πλείστον– που ανήκουν σε συγκεκριμένες ράτσες, οι οποίες πολλές φορές δημιουργούνται τεχνητά με μεθόδους ευγονικής. Ειδικά στις μεγάλες πόλεις, αλλά και στις μικρότερες, οι άνθρωποι αναζητούν συντροφιά σε τετράποδους φίλους, αναπτύσσουν ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς μαζί τους, ενώ θέλουν να τους παρέχουν την καλύτερη δυνατή τροφή, τους αγοράζουν ακόμη και ρούχα ή άλλα αξεσουάρ (παιχνίδια, λιχουδιές), τα πηγαίνουν σε κομμωτήρια, τους κάνουν πεντικιούρ, τα λούζουν με ειδικά σαμπουάν κλπ.

Ας μη μιλήσουμε για το οξύμωρο θέαμα που παρουσιάζουν ντυμένα, λουσμένα και χτενισμένα σκυλάκια, μπροστά σε ανθρώπους ανέστιους και εξαθλιωμένους, που διαρκώς πολλαπλασιάζονται αμφότεροι. Ας μείνουμε, επί του παρόντος στην ουσία του νομοσχεδίου, με άλλα λόγια ας μιλήσουμε για τα ίδια τα ζώα. Παρ’ όλο που οι περισσότεροι συμπεριφέρονται στα κατοικίδιά τους σα να ήταν άνθρωποι, βιάζοντας ουσιαστικά την ίδια τους τη φύση, θεωρούν ότι αυτό είναι πολύ ωφέλιμο. Ποιο ζώο όμως θα ένιωθε ελεύθερο σε μια κατάσταση που αλλοιώνει την ίδια του τη φύση; Προφανώς, αν σήμερα βλέπαμε έναν αρκουδιάρη, που βάζει την αρκούδα του να χορεύει δημόσια, θα αγανακτούσαμε. Γιατί δεν αγανακτούμε με σκυλάκια που φοράνε μπουφάν και τσιμπιδάκια στα μαλλιά ή που μαθαίνουν «καλούς» τρόπους, λες και είναι ευγενείς των παρισινών σαλονιών  του 17ου αιώνα; Γιατί δεν αγανακτούμε και το θεωρούμε φυσικό να μεγαλώνουμε ζώα σε τεχνητά περιβάλλοντα, βάζοντάς τους μάλιστα τσιπάκι;

Δεν μας αρκεί η καταστολή που δεχόμαστε εμείς, την πνευματική πρώτα απ’ όλα καταστολή, αλλά θέλουμε να την επιβάλλουμε και στα κατοικίδιά μας; Ο κόσμος πλέον αποκτά τα χαρακτηριστικά του λογοτεχνικού εφιάλτη του Κάφκα, του Καμύ, του Όργουελ, του Μπάροουζ και του Χάξλεϋ μαζί. Ό,τι μετέφερε λογοτεχνικά έναν φουτουριστικό ή αχρονικό εφιάλτη τώρα υλοποιείται χωρίς καμιά αντίδραση. Όλα μοιάζουν να κυλούν ομαλά. Με το πρόσχημα της δημόσιας υγείας, παρ’ όλο μάλιστα που υποφέρουμε τα τελευταία χρόνια κυρίως από εργαστηριακές ασθένειες, επιβάλλονται νόμοι, οι οποίοι ελέγχουν τεχνητά την ίδια τη ζωή.

Μέσα στο νομοσχέδιο αναφέρονται απαγορεύσεις για ανάπηρα ζώα, για βάσεις δεδομένων και καταχώρηση σε μητρώα κάθε ζώου σε δημοτικούς καταλόγους, για ειδικές συνθήκες μεταφοράς και πώλησής τους. Για τα αδέσποτα πάλι, δηλαδή τα ζώα χωρίς αφέντη, συνήθως ο πολιτισμός προβλέπει μία δολοφονία με συνοπτικές διαδικασίες, πάντοτε με το σκεπτικό «της προστασίας της δημόσιας υγείας.» Το πλάσμα που για τον καθένα από εμάς μπορεί να είναι ένας καρδιακός φίλος, ένας σύντροφος που δεν θέλουμε να αποχωριστούμε, για το κράτος πρέπει να έχει αριθμό και να είναι καταχωρημένο, πρέπει να πληροί τις προδιαγραφές ευγονικής. Σε λίγο καιρό, το ίδιο θα ισχύει και για τους ανθρώπινους φίλους μας, όπως και για μας τους ίδιους. Από τα μητρώα που ελέγχουν τις γεννήσεις μας θα περάσουμε στα chip, που θα διασφαλίζουν ότι τηρούμε τις προδιαγραφές για αυτόν τον τέλεια ελεγχόμενο κόσμο. Ας θυμηθούμε τα λόγια του Aldus Haxley, σε μια συνέντευξή του: «Ένα πραγματικά αποτελεσματικό ολοκληρωτικό κράτος θα είναι αυτό, που το διαχειρίζεται ένα ισχυρό διευθυντήριο πολιτικών ηγετών και μια στρατιά μάνατζερ, ελέγχοντας έναν πληθυσμό σκλάβων χωρίς να χρειάζεται να ασκήσουν εξαναγκασμό, γιατί θα τους αρέσει η σκλαβιά τους. Τα σημερινά ολοκληρωτικά κράτη ανέθεσαν σε υπουργεία προπαγάνδας, σε εκδότες, ιδιοκτήτες των media, δασκάλους και καθηγητές να κάνουν θελκτική τη σκλαβιά.»

Ο κόσμος ο ίδιος όμως, που υπήρχε και προφανώς θα υπάρχει και μετά από εμάς, δεν μπορεί ποτέ να ελεγχθεί απολύτως από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι ένα μέρος μόνο του κόσμου αυτού και μάλιστα η παρουσία του είναι σχετικά πρόσφατη, συγκρινόμενη με το σύμπαν. Είναι τουλάχιστον γελοίο να προσπαθούν οι ανθρώπινοι νόμοι να ελέγξουν τι είναι αυτό που θα έπρεπε ή όχι να υπάρχει στη φύση και με ποιον τρόπο. Κανένας πολιτισμός, ευτυχώς, δεν είναι επαρκής, για να φτάσει στον τέλειο έλεγχο. Η τελειότητα η ίδια είναι μια ανθρώπινη επινόηση, που καμιά εφεύρεση, ούτε βέβαια αυτή του νόμου, είναι σε θέση να της δώσει ύπαρξη. Η ελευθερία όμως, όχι μόνο η ανθρώπινη, αλλά και κάθε πλάσματος στον πλανήτη αυτό, είναι μία φυσική κατάσταση· υπήρχε και θα υπάρχει πέρα από οποιονδήποτε έλεγχο, θα τον περιγελά και θα του ξεφεύγει με μια απλή κίνηση. Θα είναι σαν ένα νεύμα που συνδέει τον άνθρωπο της τεχνολογίας με τον Neanderthal. Θα είναι η επίθεση ενός ζώου στη δυναστική «αγάπη» του αφέντη του, θα είναι πλάσματα που γεννιούνται και πεθαίνουν με ελεύθερο βλέμμα.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.