Ψηλός, ψηλός καλόγερος και κόκκαλα δεν έχει…

Ο κόσμος είναι πράγματι αστείος, αλλά το αστείο είναι σε βάρος των ανθρώπων.

H.P. Lovecraft

aithalomixliΗ ανάπτυξη και η υπανάπτυξη είναι οι διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος· του πολιτισμού. Το νόμισμα κυλάει και διασχίζει εποχές και περιοχές. Έφτασε, σχετικά πρόσφατα και στον ελλαδικό χώρο, που δοκιμάζει μεταξύ άλλων την πικρή και θανατηφόρα γεύση της αιθαλομίχλης. Η ανάγκη οδήγησε στην επιστροφή σε μια παλιά συνήθεια, την καύση ξύλων στην οικιακή θέρμανση, που παλαιότερα, επειδή ακριβώς δεν συνδυαζόταν με άλλες παθογόνες συνήθειες του πολιτισμού, δεν προκαλούσε ανάλογα αποτελέσματα με τα σημερινά. Να σημειωθεί πως όταν κάνουμε λόγο σήμερα για καύση ξύλων, δεν αναφερόμαστε μόνο στη χρήση καυσόξυλων, αλλά και στην καύση οποιουδήποτε συνθετικού υλικού που βρίσκεται επάνω σε μεταποιημένης κυρίως μορφής ξυλεία. Το γεγονός αυτό αυξάνει δραματικά τα επίπεδα της ατμοσφαιρικής μόλυνσης. Έχουμε πάψει από καιρό να μένουμε σε λιθόχτιστα ή πλίθινα σπίτια, σε αραιοκατοικημένες περιοχές, ζώντας με όσα μας προσφέρει το άμεσο φυσικό περιβάλλον. Στις πόλεις-μεγαμηχανές το άμεσο περιβάλλον δεν έχει τίποτε σχεδόν φυσικό.

Ο νόμος που θέλησε να επιβάλλει σε φτωχούς ανθρώπους να αποφασίσουν να παγώσουν απ’ το κρύο, προκειμένου να μην ενισχύσουν την αιθαλομίχλη της ύστατης ανάγκης έδειξε για άλλη μια φορά τη μηδαμινή του σχέση με τη ζωή. Εδώ ο νόμος δείχνει την πραγματική λειτουργία του, χωρίς να συγκαλύπτεται από κανένα ίχνος γοητείας· δουλειά του η στυγνή επιβολή. Το πρόβλημα της αιθαλομίχλης, του τοξικού νέφους με άλλα λόγια, απασχόλησε και τις πρώτες βιομηχανικές πόλεις. Η λεγόμενη ανάπτυξη οδήγησε και το Λονδίνο της δεκαετίας του ’50 σε μια τεραστίων διαστάσεων ατμοσφαιρική μόλυνση. Τότε η αιθαλομίχλη πήρε το όνομα «Great Smog» ή «Big Smoke» και πήρε σάρκα και οστά κυρίως το Δεκέμβριο του 1952. Προκλήθηκε από έναν θανατηφόρο συνδυασμό κρύου καιρού, άπνοιας ανέμων και εκτεταμένης χρήσης άνθρακα από τη βιομηχανία της εποχής. Διήρκεσε πέντε ημέρες (5-9 Δεκεμβρίου του 1952) και εξαφανίστηκε μόνο χάρη στην αλλαγή του καιρού.

Επειδή παρόμοια περιστατικά είχε ξαναβιώσει το Λονδίνο και πριν το 1952, το κράτος άργησε να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος εξ αιτίας της αιθαλομίχλης, που τελικά οδήγησε στο θάνατο 4.000 ανθρώπους (ίσως ο αριθμός να φτάνει και τους 12.000) και έστειλε στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα άλλους 100.000. Η οικιακή θέρμανση, η βιομηχανία, αλλά και η μόλυνση εξ αιτίας των οχημάτων ήδη από τότε έφερε αυτά τα τραγικά αποτελέσματα. Η σύγχρονη Κίνα, από την άλλη πλευρά του πλανήτη, εξ αιτίας της τερατώδους οικονομικής και βιομηχανικής ανάπτυξής της γεύεται προ πολλού τους σάπιους καρπούς του πολιτισμού, αποτελώντας εξαιρετικό παράδειγμα άψογης συνεργασίας κομμουνισμού και καπιταλισμού. Οι αριθμοί εκεί ξεπερνούν κάθε αρρωστημένη φαντασία. Οι 16 από τις 20 πιο μολυσμένες πόλεις του κόσμου είναι στην Κίνα. Το τοξικό νέφος είναι 40 φορές υψηλότερο από το ασφαλές όριο. Μόνο το 1% των κινέζων αναπνέει αέρα που εντάσσεται στα επιτρεπτά όρια μόλυνσης. Η ορατότητα δεν ξεπερνά τα 100 μέτρα, ενώ πρόσφατες ειδήσεις κάνουν λόγο και για απόσταση ορατότητας τα 50 μέτρα. Από το 2007 ένας στους πέντε κινέζους πεθαίνει από καρκίνο, ποσοστό που δείχνει αύξηση 80% στα τελευταία τριάντα χρόνια. Το 80% της ρύπανσης προέρχεται τόσο από την καύση άνθρακα, όσο και από τις βιομηχανικές δραστηριότητες.

Στα δικά μας μέρη πάλι η υπανάπτυξη είναι αυτή που μας ανάγκασε να οδηγηθούμε σε παλαιότερους τρόπους θέρμανσης, που μας φέρνουν στο μυαλό κοινωνίες η ακόμη καλύτερα κοινότητες, καθισμένες γύρω απ’ τη φωτιά να μιλούν, να τρώνε και να ζεσταίνονται με συντροφικότητα. Αυτή τη φορά, δεν επιστρέφουμε σε καμιά αρχέγονη φυσική κατάσταση, αφού δεν αφήσαμε καμία άλλη βλαβερή μας συνήθεια. Πολλοί ακόμη διεκδικούν μία θέση στην κοινωνία των εντυπώσεων και των εικόνων, τρέφοντας έναν παράλογο κύκλο βιομηχανικής παραγωγής-κατανάλωσης, εξάντλησης των φυσικών πόρων, εξάρτησης από την τεχνολογία, στερώντας από τη γη το οξυγόνο της. Ο άνθρωπος-εξουσιαστής (αλλά και εξουσιαζόμενος) σφίγγει με τα σιδερένια σαγόνια της μηχανής του το στόμα της γης και δεν την αφήνει να πάρει ανάσα.

Το παράξενο είναι ότι, όταν μιλάμε για πιο απλούς τρόπους ζωής, που θα μας επιτρέψουν να ζούμε σε αρμονία με τον κύκλο ζωής της φύσης, όλοι δυσπιστούν και αμφιβάλλουν. Φοβούνται μήπως χάσουν τις ευκολίες τους. Τώρα που το κράτος εξαναγκάζει να «χάσουμε τις ευκολίες μας», όλοι δείχνουν μια τρομερή προσαρμοστικότητα, που ακριβώς επειδή είναι αποσπασματική και μέσα στα όρια του πολιτισμού, γεννάει τερατώδη προβλήματα. Η φύση δεν φτιάχνει φτωχούς και πλούσιους, καταφέρνει μόνη της να θρέψει κάθε πλάσμα που ζει είτε στην έρημο είτε στους πάγους, στα μεγάλα υψόμετρα και στις φαρδιές πεδιάδες, κοντά σε θάλασσες, λίμνες και ποτάμια, αλλά και μέσα τους. Οπουδήποτε μπορεί να γεννηθεί και να τραφεί ζωή στη φύση χωρίς πλαστές διακρίσεις. Οπουδήποτε, όμως, μπορεί να καταστραφεί μια ζωή χωρίς ίχνος σεβασμού μέσα στα τείχη του πολιτισμού. Οι ζωές χάνονται στα αζήτητα των πολέμων και των καταστροφών που η εξουσιαστική μανία γεννά καθημερινά.

Οι λύσεις δεν δίνονται με έκτακτα και τακτικά μέτρα ούτε με ημίμετρα. Η απάντηση είναι ο καθένας από εμάς ξεχωριστά. Χρειαζόμαστε τον καθαρό αέρα της ελευθερίας όπου κι αν είμαστε, δεν μπορούμε να τον σπαταλάμε στα σκοτεινά σοκάκια της πολιτικής. Το νόμισμα είναι καιρός να πάψει να κυλάει πάνω από τα κεφάλια μας. Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω απ’ τον κόσμο, το φάντασμα του πολιτισμού με τα χίλια πρόσωπα. Καιρός να σταματήσουμε να το κοιτάμε σαν υπνωτισμένοι.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.