Ο εσμός των -ισμών

ismoiΑναρχοσυνδικαλισμός, αναρχοφεμινισμός, αυτονομία, αναρχισμός, αναρχομαρξισμός… Μέχρι και οι πολιτικοί τα έχουν ξεπεράσει αυτά ρε μπαγάσηδες!

Απ’ το έντυπο «ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΣΕ ΣΤΑΣΗ» της ομώνυμης αναρχικής ομάδας, τεύχος 4 Νοέμβρης ’95, Θεσσαλονίκη

 Έχουμε ξαναμιλήσει και σε παλιότερα κείμενα για τους διάφορους -ισμούς, που παρασιτικά και επίμονα επιχειρούν να αλλοιώσουν το πνεύμα της Αναρχίας. Φυσικά και δεν επικαλούμαστε την θεωρία καμμιάς φιλοσοφικής οντολογίας, σύμφωνα με την οποία οι έννοιες και ιδέες προϋπήρχαν του φυσικού κόσμου. Αλλοίμονο, οι πολιτικοί –ισμοί δεν επιχειρούν να μπλέξουν τους ακηδεμόνευτους κοινωνικούς αγώνες στα πολιτικά τους τερτίπια από μόνοι τους∙ εκπροσωπούνται από ευπροσήγορους καλοθελητές. Έτσι αν κάποιοι δεν αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχομαρξιστές, αναρχοκομμουνιστές, αναρχοατομικιστές και με άλλους προσδιορισμούς στη σφαίρα του παραλόγου, στην «καλύτερη» περίπτωση, όταν δηλαδή αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί, μιλάνε για πολιτικές επιλογές, πολιτική οργάνωση και πολιτικές πλατφόρμες. Θα μας πείτε και ποιοι είστε εσείς που θα καθορίσετε πώς επιθυμεί να προσδιορίζει ο καθένας την ύπαρξη του, τι όνομα θέλει να δώσει είτε στην ολότητα, είτε σε κομμάτι των επιλογών του;

Κατ’ αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε πως είναι δικαίωμα του καθενός να αυτοχαρακτηρίζεται όπως αυτός θέλει. Απ’ την άλλη, όμως, η κριτική, με επιχειρήματα πάντα, είναι στοιχείο του κοινωνικού αγώνα, όταν συμβάλει στο να ξεχωρίσουν οι απελευθερωτικές απόψεις απ’ τις πολιτικές. Οποιοδήποτε μέσο προσπαθεί να εμπλέξει τον ακηδεμόνευτο αγώνα των αναρχικών με την πολιτική, άρα και με την εξουσία, είναι ανταγωνιστικό στην ουσία της Αναρχίας. Τόσο οι κομμουνιστικοί -ισμοί, όσο και οι λεγόμενοι ατομικιστικοί, εκφράζουν ιδεολογίες∙ και αυτές είναι εργαλεία της πολιτικής ανά τους αιώνες. Η Αναρχία, αντιθέτως, δεν έχει ιδεολογίες, αλλά ιδέες. Σε αντίθεση με τις πρώτες, δεν έχουν περιχαρακωθεί σε πολιτικά πλαίσια και προσεγγίζονται απ’ τους ανθρώπους ελεύθερα και όχι με «ευαγγέλια» σοφών σαν θρησκευτικά δόγματα. Έτσι και αλλιώς, αν το καλοσκεφτούμε, και τα δόγματα δεν είναι τίποτε περισσότερο από ιδεολογίες σε υπερθετικό βαθμό. Η Αναρχία λοιπόν, ως ένα σύνολο ελεύθερων ιδεών, που ζωοδοτείται και εμπλουτίζεται συνεχώς απ’ τους αναρχικούς, ουδεμία σχέση έχει με τους κάθε είδους πολιτικούς –ισμούς, αλλά και με την πολιτική σε κάθε της έκφραση.

Ας το ξανασκεφτούν λοιπόν όσοι εμπλέκουν τους αναρχικούς με πολιτικές ιδεολογίες που αιματοκύλησαν την ανθρωπότητα ή με θεωρίες που προβάλουν τον συμμοριτισμό, το έγκλημα και το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» ως απελευθερωτική πρόταση. Είμαστε βέβαιοι πως δεν έχουν όλοι κακές προθέσεις. Όσο για τους όψιμους μεν, πολυγραφότατους δε, νεομαρξιστές που χλευάζουν την ελεύθερη οργάνωση των αναρχικών σε ομάδες, αποκαλώντας τες «ομαδούλες», ας είναι. Το σιγάν εστί, συχνά, κρείττονος του λαλείν, κύριοι. Αλλά αν πάλι το επιθυμείτε, εκτεθείτε ελεύθερα…

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

Both comments and trackbacks are currently closed.